Nexhmija u ngrit me vrull nga karrigia, duke u mbështetur fort mbi tavolinë sikur të kërkonte ekuilibër.
— Çfarë po bën, moj e pacipë? Po e turpëron burrin para të gjithëve! Ai është lodhur për familjen!
Klea e ktheu kokën ngadalë nga vjehrra, pa e ngritur zërin.
— Për cilën familje, Nexhmije? Le ta sqarojmë njëherë këtë.
Ajo nxori nga çanta një dosje tjetër, më të trashë, dhe e vendosi mbi tavolinë. Fletët u përhapën njëra pas tjetrës: kupona nga butiqe të shtrenjta, dyqane bizhuterish, sallone luksi. I vendosi mbi faturat e materialeve të ndërtimit. Heshtja në sallon u bë e rëndë, e prerë me thikë.
— Këto janë blerjet tuaja, Nexhmije. Tre vitet e fundit. Këtu kemi një pallto vizoni — pesëqind mijë lekë. Këtu një varëse floriri me medaljon — dyqind e njëzet mijë. Dhe këto vathët me diamante — treqind e pesëdhjetë mijë. Pastaj fustane, çanta, këpucë. Totali? Dy milionë e njëqind mijë lekë.
— Gënjen! — shpërtheu Nexhmija, por zëri iu drodh. — I kam blerë me paratë e mia!
— Me të tuat? — Klea nxori një tjetër letër, printim bankar. — Po këto transfertat nga karta e Oltianit në llogarinë tuaj? Çdo muaj. Pesëdhjetë mijë, njëqind, ndonjëherë dyqind. Me përshkrim: “për ilaçe për mamanë”. “Për analiza”. “Për kurim”.
Ajo ia shtyu fletën përpara.
— Ilaçe nuk paskeni blerë, Nexhmije. Keni blerë ar e pellush. Pikërisht kur unë isha në spital. E mbani mend? Dy vjet më parë. Kur humba fëmijën dhe mjekët më këshilluan qetësi dhe ushqim të mirë. Ju i thatë Oltianit: “Mos harxho për këto që s’pjellin, le të rrijë në shtet”.
Vesa mbuloi gojën me dorë dhe qau me zë të ulët. Besniku ktheu fytyrën nga dritarja. Një kushërirë nga Kukësi mbuloi sytë me pëllëmbë.
Nexhmija u zbardh si letër. Hapi buzët disa herë, por fjala nuk i dilte.
Oltiani u ngrit me hov, përplasi gotën. Vera e kuqe u derdh mbi mbulesën e bardhë, por askush nuk lëvizi.
— Je çmendur? — bërtiti ai. — Të gjitha gënjeshtra! Janë sajesa! Do të më njollosësh!
— Sajesë? — Klea nxori telefonin, hapi aplikacionin bankar dhe ia zgjati. — Ja lëvizjet e kartës tënde. Kontrolloji vetë. Çdo datë përputhet me faturat. Mamaja jote bleu pallton tre ditë pasi ti i dërgove dyqind mijë lekë “për ilaçe”.
Oltiani e rrëmbeu telefonin. Sytë i lëvizën me shpejtësi mbi ekran, pastaj u ndalën tek e ëma. Nexhmija shmangu shikimin.
— Mamë? — zëri i tij u drodh. — Është e vërtetë?
— Oltian, bir… nuk është siç duket… unë doja të mirën… jemi familje…
— Ke menduar vetëm për veten, — e ndërpreu Klea. — Ai punonte gjashtëmbëdhjetë orë në taksi, të jepte gjysmën e fitimit, dhe në shtëpi më thoshte se s’kishte para. Unë shkurtoja çdo shpenzim. Edhe për veten, edhe për mjekë. Ndërsa ju blinit diamante.
— Mbylle gojën! — u kthye Oltiani me sy të ndezur. — E bëre enkas sot! Në përvjetor! Doje ta poshtëroje mamanë!
— Doja të shihje të vërtetën. Por ti nuk do të shohësh. Asnjëherë s’ke dashur.
Nga çanta doli dosja e tretë. Klea e mbajti për pak në duar, si të peshonte vendimin. Pastaj e vendosi përpara tij.
— Kjo është për ty.
— Ç’ka aty?
— Hape.
Ai e hapi me hezitim. Brenda ishin analiza, epikriza, përfundime mjekësore. Në krye — firma e profesorit Gjelosh nga klinika e riprodhimit në Elbasan.
Oltiani lexoi një herë. Pastaj edhe një herë. Fytyra iu shndërrua.
— Çfarë është kjo? — pëshpëriti.
— Rezultatet tona. Tre vite kontrolle. E mban mend sa herë dhashë gjak? Sa herë u shtrova? Sa herë mjekët thanë se me mua çdo gjë ishte në rregull?
— Po…
— Shiko faqen e fundit. Konkluzioni i profesorit Gjelosh. Atij tek i cili shkuam vitin e kaluar.
Ai e ktheu faqen. Duart i dridheshin.
— Kjo… s’mund të jetë…
— Është. Ti nuk doje të bëje analiza. Më akuzoje mua. U thoshe të gjithëve se problemi isha unë. Tre vite e dëgjova fjalën “shterpë”. Nga ti. Nga mamaja jote. Nga miqtë tuaj.
Klea hodhi sytë nga Besniku dhe Vesa. Askush nuk guxonte ta shikonte.
— Në Elbasan, profesori tha të vërtetën. Unë jam mirë. Problemi je ti. Dhe ti e dije. Prandaj pas kthimit the se mjeku s’vlente dhe ndalove çdo diskutim.
— Nuk është e vërtetë… — zëri i Oltianit ishte shuar.
— E di që është. Prandaj të nervozonte kur më quanin shterpë. Jo se të vinte keq për mua. Por se kishe frikë se një ditë do ta nxirrja të vërtetën. Ja ku e nxora.
Nexhmija u rrëzua në karrige.
— Oltian… bir…?
Ai nuk foli. Vështrimi i tij ishte i humbur.
— Doja të largohesha pa zhurmë, — vazhdoi Klea, tashmë e qetë. — Kisha shkuar te avokati. Nuk doja këtë skenë. Por dje më the se s’isha askush. Më urdhërove të buzëqeshja. Mamaja jote më hodhi lëng mbi fustan, dhe ti qeshe.
Ajo vështroi rreth e rrotull.
— Të gjithë mendonit se duhet të heshtja. Se pa burrë nuk vleja. Keni të drejtë — në këtë shtëpi s’kam ekzistuar kurrë. Vetëm një shërbëtore që paguante riparimet, gatuante dhe duronte.
Mbushi një gotë me ujë dhe e ngriti.
— Për ju. Qofshi larg nga kjo që përjetova unë. Dhe nëse ndonjëherë ju ndodh, gjeni guximin të flisni.
E piu, e la gotën dhe mori çantën.
— Ndal! — Oltiani i preu rrugën. — Nuk del nga kjo derë. Është shtëpia ime. Do rrish dhe do pastrosh rrëmujën.
Klea e shikoi drejt.
— Shtëpia është e jotja, po. E bleve para martesës. Nuk kërkoj asgjë. Por studioja që e quaje “me paratë e mia” është në emrin tim. Dhe më mjafton për të paguar qiranë. Ndërsa taksinë ta morën dje për borxhe kredie. Për diamantet e mamit. E dije?
Ai u zbardh.
— Çfarë?
— Makina është në bllokim. E pashë kur kthehesha nga avokati. Nesër do t’u shpjegosh si do shkosh në punë.
Ajo kaloi pranë tij pa e prekur dhe doli.
Në sallon ra një heshtje e rëndë. Vesa qante. Besniku frymonte me vështirësi. Nexhmija rrinte e shtangur.
Klea veshi xhaketën, mori çelësat e makinës së saj dhe hapi derën. Nga brenda erdhi zëri i Oltianit:
— Nëse del, mos u kthe më!
Ajo u kthye lehtë.
— Oltian, rruga mbrapa ka qenë e mbyllur prej tre vitesh. Thjesht ti s’e ke vënë re.
E mbylli derën pa zhurmë.
Në shkallë ishte qetësi. Doli në oborr, u ul në makinë. Duart i dridheshin mbi timon.
Telefoni vibroi. Mesazh nga avokati: “Kërkesa u regjistrua. Të hënën merr numrin e çështjes. Si shkoi përvjetori?”
Klea pa dritaret e katit të pestë ku lëviznin hije.
“Shkoi mirë. Të gjithë mësuan të vërtetën.”
E dërgoi dhe u largua.
Qyteti natën dukej i huaj. Pa muzikë, vetëm zhurma e motorit dhe gomat mbi asfaltin e lagur. Nuk dinte ku po shkonte. Thjesht largohej.
Telefoni ra. Oltiani. E refuzoi. Sërish. Pastaj mesazh: “Do pendohesh. Kthehu.”
E bllokoi.
U ndal jashtë qytetit, pranë një marketi 24-orësh. Mendimet iu qartësuan. Mund të shkonte te Bora, por nuk donte pyetje.
Bleu një kafe nga automati dhe u ul në stol. Ajri ishte i freskët.
I shkroi avokatit: “U largova. S’kam ku të fle. Di ndonjë vend me qira të përballueshme?”
Përgjigjja erdhi shpejt: “Njoh një agjente. Studio në qendër. 25 mijë lekë në muaj. E mobiluar.”
Klea llogariti. Studioja e saj sillte rreth 150 mijë në muaj.
“Po. Kur mund ta shoh?”
“Nesër në 10. Qëndro e fortë.”
Ajo u kthye në makinë dhe fjeti në sediljen e pasme, e mbështjellë me xhaketë.
U zgjua nga dielli. Qafa i ishte mpirë, por ndjehej më e lehtë.
Në orën dhjetë ishte te adresa. Ndërtesë e vjetër, por e mirëmbajtur. Studio e vogël, 28 metra, e pastër, mobilje të reja.
— Dua qetësi, — tha pronarja, një zonjë e moshuar. — Do jetosh vetëm?
— Po.
— Ke qarë. Duket. Këtu është qetë. Mund të pushosh.
— Faleminderit. E marr.
Paguajti dhe mori çelësat. Kur dera u mbyll, ajo preku dritaren, dollapin. Gjithçka ishte e huaj, por e saja.
U ul në divan dhe shpërtheu në lot. Qau për lehtësim, për vite të humbura, për veten që kishte heshtur.
Më pas u la me ujë të ftohtë dhe u shtri duke parë tavanin.
Telefoni ra. Vesa. Nuk u përgjigj. Mesazh: “Më fal. Nuk e dija.”
Një tjetër nga kushërira në Kukës: “Nëse të duhet ndihmë, më shkruaj.”
“Faleminderit. Do ia dal,” u përgjigj Klea.
Pastaj telefonoi nëna e saj.
— Çfarë ndodhi? Oltiani tha se bëre skandal.
— Është histori e gjatë, mami.
— Po të dëgjoj.
Klea tregoi gjithçka. Kur mbaroi, nëna tha vetëm:
— Do vij.
— S’ka nevojë.
— Do vij nesër.
Dhe e mbylli.
Klea buzëqeshi lehtë. Kokëfortësia ishte trashëgimi.
Ajo u ngrit, hapi dritaren dhe la ajrin e freskët të hynte në dhomën e re, pa e ditur ende se si do të rridhte dita e parë e jetës së saj të sapofilluar.