Ditën e parë e kaloi pothuajse të gjithën brenda studios. Doli vetëm një herë, për të blerë gjërat bazë: furçë e pastë dhëmbësh, një peshqir, çaj, një filxhan të thjeshtë, pak bukë dhe djathë. U kthye, hëngri diçka me nxitim dhe hapi çantën që kishte marrë me vete një natë më parë. Brenda kishte vetëm dokumentet, kartën e identitetit, çelësat e makinës dhe një palë rroba për ndërrim. Çdo send tjetër kishte mbetur në apartamentin e vjetër. Por ajo nuk ndjeu keqardhje. Sendet ishin thjesht sende.
Në mbrëmje u ul në pragun e dritares, me këmbët e mbledhura, dhe vështroi rrugën poshtë. Mendimet i shkonin te e nesërmja. Oltiani me siguri do të përpiqej ta kthente. Jo nga dashuria, por nga rehatia. Kush do të gatuante? Kush do të paguante faturat? Kush do të duronte Nexhmijen?
Por Klea e kishte të qartë: rruga pas ishte mbyllur.
Hapi aplikacionin e bankës. Në llogari kishte dyqind e tridhjetë mijë lekë. Mjaftueshëm për fillimin. Studioja po funksiononte, porositë ishin të rezervuara për një muaj përpara, klientët nuk mungonin. Ajo do t’ia dilte.
Rreth orës dhjetë të mbrëmjes, telefoni vibroi. Mesazh nga një numër i panjohur. Në fillim nuk e kuptoi kush ishte, por sapo lexoi fjalët, zemra iu shtrëngua.
“Jam Oltiani. Ndryshova kartën SIM. Mos më blloko. Të flasim si njerëz të rritur. E di që gabova, fola më shumë seç duhej. Të takohemi, ta zgjidhim me qetësi. Nuk dua divorc. Mund ta rregullojmë.”
E lexoi tre herë. Pastaj shkroi: “Gjithçka është diskutuar. Dokumentet janë dorëzuar. Çdo komunikim do të bëhet përmes avokatëve. Mos më shkruaj më.”
E dërgoi mesazhin dhe bllokoi edhe atë numër.
Atë natë pa një ëndërr të çuditshme. Ishte në mes të një fushe të hapur, pa asnjë njeri përreth. Qielli mbi të ishte i pafund dhe i kthjellët. Ndjente lehtësi, sikur mund të ecte drejt cilësdo anë. Ecën përpara, pa kthyer kokën asnjëherë.
Në mëngjes e telefonoi avokatja.
— Mirëmëngjes, Klea. Kërkesa është regjistruar, do t’ju dërgoj numrin e çështjes. Oltiani ishte sot në gjykatë. U përpoq ta tërhiqte padinë. Tha se e keni bërë në gjendje emocionale dhe se jeni pajtuar.
Kleas iu ftohën duart.
— Dhe?
— Asgjë. Tashmë është në proces. Vetëm ju mund ta tërhiqni me deklaratë personale. Ai nuk ka asnjë të drejtë pa ju. Por ka punësuar avokat. Përgatituni për një betejë ligjore.
— Jam gati, — tha ajo pa hezitim.
— Ka edhe diçka tjetër. Ai kërkon ndarje të studios. Pretendon se ka investuar para dhe se është pasuri e përbashkët.
Ajo mbeti e shtangur për një çast.
— Studioja është në emrin tim. E kam hapur para martesës, si person fizik. Çdo investim është bërë nga unë.
— Do ta provojmë. I keni dokumentet?
— Çdo faturë, çdo kontratë, çdo ekstrakt bankar.
— Shumë mirë. Mos u trembni. Mund të ushtrojë presion përmes të njohurve apo familjarëve. Mos u lëkundni.
— Nuk lëkundem.
Pasi mbylli telefonin, qëndroi gjatë pa lëvizur. Pra, Oltiani kishte nisur luftën. Nuk e kishte falur për të vërtetën. Nuk donte ta linte të largohej në qetësi. Duhej ta ndëshkonte sepse kishte guxuar të fliste.
Por ajo nuk ishte më ajo grua që dridhej nga britmat e tij. Ishte ajo që kishte vendosur mbi tavolinë faturat para të gjithëve. Dhe vërtet nuk kishte kthim pas.
Një muaj kaloi. Një muaj që herë zvarritej, herë fluturonte. Klea punonte deri në katërmbëdhjetë orë në ditë, duke marrë projekt pas projekti. Puna u bë strehë. Kur merrej me plane, me ngjyra, me ndriçim, mendja i lirohej nga e shkuara. Vetëm netëve të vona, kur gjumi e tradhtonte, kujtimet ktheheshin.
Studioja e vogël u kthye në fortesën e saj. Blerë çarçafë të rinj, vari perde të lehta, vendosi në dritare një manushaqe që nëna ia kishte sjellë nga shtëpia. Nëna kishte ardhur të nesërmen e telefonatës dhe qëndroi një javë. Gatuante, pastronte, e vështronte vajzën në heshtje. Para se të ikte, tha vetëm:
— Jam krenare për ty. Jo të gjitha do ta bënin.
Klea nuk u përgjigj. Nuk ndihej krenare. Ndihej e lodhur, si pas një sëmundjeje të gjatë.
Seanca e parë u zhvillua tri javë pas dorëzimit të padisë. E shkurtër — gjyqtarja caktoi afat pajtimi. Klea rrinte drejt, e qetë, me një kostum të errët që e kishte blerë posaçërisht. Oltiani ishte disa hapa më tej me avokatin e tij. Ishte dobësuar, me rrathë të zinj nën sy. Në shikimin e tij kishte zemërim, por edhe hutim.
Në korridor, ai iu afrua.
— Klea, prit.
Ajo u kthye.
— Çfarë do?
— Të flasim pa avokatë. Si njerëz.
— Jemi njerëz. Prandaj nuk erdha me policinë në përvjetorin e nënës sate.
Ai u drodh.
— Mendon se do të shpëtosh? Studioja është edhe e imja.
— Provoje, — tha ajo me qetësi. — Faturat janë të gjitha në emrin tim. E kam hapur para martesës. Transferimet e tua në llogarinë time? Dhuratë burri për gruan. Apo do t’i kërkosh mbrapsht?
Ai heshti.
— Nëna është në spital. Zemra. Pas asaj mbrëmjeje. Këtë doje?
Klea e pa drejt në sy.
— Nuk i uroj të keqe askujt. Por zemra e saj është pasojë e veprimeve të saj. Jo e miave. Shiko veten para se të fajësosh të tjerët.
U largua. Ai nuk e ndoqi.
Në seancën e dytë tensioni ishte më i madh. Avokati i Oltianit tentoi të kontestonte pronësinë, por pa prova. Klea paraqiti kontratën e qirasë të firmosur para martesës, regjistrimin si person fizik, faturat e pajisjeve dhe mobilimit. Çdo gjë ishte ose para martesës, ose e justifikuar qartë.
Pas pushimit, avokatja e saj i tha:
— Çështja është pothuajse e fituar. Studioja mbetet e juaja. Apartamenti i tij, makina e tij — ju nuk i keni kërkuar. Borxhe të përbashkëta nuk ka. Mund të tentojë dëm moral, por është qesharake.
— Do ta provojë. Nuk di të humbasë.
— Le të provojë.
Në fund të muajit e telefonoi Vesa. Këtë herë Klea u përgjigj.
— Më fal, — tha Vesa me zë të ulët. — Dua të vij të të takoj.
— Eja në mbrëmje.
Vesa erdhi me tortë. Hodhi sytë rreth studios së vogël.
— Është ngrohtë këtu.
— Faleminderit.
— Kam qenë budallaqe, — tha ajo. — E dija si të trajtonin, por heshta. Mendoja se kështu është martesa. Që gruaja duhet të durojë.
— Dhe tani?
— U ndava nga Besniku.
Klea ngriti kokën.
— Çfarë?
— Para tri ditësh. U largova. Ai bërtiti, më tha se pa të do të humbisja. Por kam punë. Dhe mami më mbështeti.
Klea e pa gjatë.
— Je e fortë.
— Ti më tregove se ka edhe rrugë tjetër.
Ato pinë çaj në heshtje. Një heshtje që fliste vetë.
Në seancën e tretë u dha vendimi. Martesa ndërmjet Kleas dhe Oltianit u zgjidh. Studioja, e regjistruar para martesës, mbetet pronë e saj. Apartamenti dhe makina mbeten të Oltianit. Fëmijë nuk kishte, prandaj nuk u caktuan detyrime.
Oltiani qëndronte i ngrirë. Kur mbaroi, e arriti në shkallët e gjykatës.
— Klea… kam gabuar.
Ajo priti të ndiente lehtësim. Nuk ndjeu.
— Po, ke gabuar. Por nuk është kaq e thjeshtë. Për ty mjafton ta thuash dhe historia mbaron. Unë kam jetuar tre vjet në ato gabime. Tani mjafton. Lamtumirë.
U largua drejt makinës. Ai mbeti pas.
Një javë më vonë, Klea po përfundonte një projekt të madh — një restorant në qendër të qytetit. Punë prestigjioze. Po rregullonte detaje ndriçimi kur ra zilja. Një korrier i dha një buqetë të madhe me bozhure të bardha.
— Nga kush? — pyeti.
— Porosi anonime.
Në kartolinë shkruhej: “Faleminderit që na tregove si bëhet. Fqinja jote e dikurshme.”
Klea buzëqeshi. Edhe ajo kishte nxjerrë mësimin e saj.
Një orë më vonë, avokatja e telefonoi.
— Oltiani ka tërhequr kërkesën për ndarje pasurie. Nuk do të vazhdojë më.
— Vërtet?
— Thotë se nuk dëshiron të luftojë më. Për ne është fitore.
Klea vendosi telefonin dhe vështroi bozhuret e bardha. Nuk kishte rëndësi pse e bëri. E rëndësishme ishte se ajo ishte e lirë.
Në mbrëmje doli në ballkon. Qyteti zhurmonte poshtë, dritat vezullonin. Ajo ndjehej pjesë e kësaj jete. Jo shërbëtore. Jo hije. Thjesht Klea.
I shkroi nënës: “Mbaroi. Zyrtarisht e divorcuar. Studioja është e imja.”
Përgjigjja erdhi menjëherë: “E dija. Jam krenare. Kur vjen?”
“Sapo të mbaroj projektin. Të dua.”
“Më shumë.”
Klea mbylli telefonin dhe u kthye te laptopi. Rregulloi kontrastin, shtoi hije, zhvendosi një burim drite. Duart i ishin të qeta. Për herë të parë pas shumë vitesh ndodhej pikërisht aty ku duhej.
Nga xhepi nxori një faturë të vjetër ndërtimi — ajo që kishte nisur gjithçka. E grisi në dysh dhe e hodhi.
E shkuara nuk kishte më pushtet mbi të.
U afrua te dritarja. Manusheqja në prag, bozhuret në vazo, studioja e vogël — dhe përpara një jetë që i përkiste vetëm asaj.
Dikur mendonte se familja do të thoshte të durosh. Të heshtësh, sepse “kështu duhet”. Por kuptoi se nëse në tryezën tënde nuk respektohesh, je vetëm shërbim.
Ajo nuk donte më të punonte në restorantin e dikujt tjetër.
Ajo kishte hapur të sajin.
Klea buzëqeshi, mbylli perdet dhe u ul sërish përballë ekranit. Nesër ishte një ditë e re. Dhe ajo ishte gati.