— Apartamentin? Erion, edhe po ta shisnim, një e treta e vlerës mezi do të arrinte një milion e gjysmë lekë. Ndërsa borxhi është tre milionë. Do të mbeteshim thellë në humbje.
Ai ngriti kokën ngadalë. Sytë i ishin mbushur me lot.
— Është nëna ime… s’mund t’i them jo.
— Mundesh, — i thashë qetë. — Thjesht nuk do.
Mora çantën dhe u drejtova nga dera. Ai u hodh në këmbë.
— Ku po shkon?
— Te prindërit. Kam nevojë të mendoj.
Nuk u përpoq të më ndalte. Zbrita shkallët, dola në rrugë. Tirana vazhdonte ritmin e saj të zakonshëm: njerëz që nxitonin, makina që sinjalizonin, qielli i rënduar mbi pallatet gri. Askush nuk e dinte që jeta ime sapo ishte çarë më dysh.
Telefoni më ra. Numër i panjohur.
— Denisa Qosja?
— Po.
— Jam Iliriana Kalemi nga zyra noteriale. Desha t’ju njoftoj se zonja Drita Nushi po kërkon një garant tjetër. Thotë se do ta kalojë dokumentacionin te motra juaj.
Nuk kam motër, por kam kushërirën time, Bleona Imeri — zemërbutë, e besueshme, që i merr njerëzit për të mirëqenë. Drita do ta bindte për pesë minuta.
— Faleminderit që më paralajmëruat. Do ta marr në telefon menjëherë.
E telefonova Bleonën dhe i shpjegova gjithçka. Ajo u shtang.
— Ç’thua! Drita më ftoi dje për çaj. Tha se donte të flisnim për një “çështje familjare”.
— Mos shko. Do të të fusë si garantuese.
— E kuptova. Faleminderit, Den.
Në mbrëmje shkova te prindërit. Nëna vuri ujin për çaj, babai më dëgjoi pa ndërprerë.
— Ndaju, — tha ai prerë. — Burrë që të shtyn drejt borxhit s’është burrë.
— Ndoshta nuk e ka kuptuar mirë situatën…
— E ka kuptuar shumë mirë. Thjesht shpresoi që ti të mos e kontrolloje.
Nëna më shtyu pjatën me biskota përpara.
— Bijë, a e do akoma?
Pyetja më ngeli pezull. A e doja? Erioni ishte i qetë, i rregullt, i parashikueshëm. Por për herë të parë në tre vjet martesë, ai zgjodhi të ëmën në vend të meje. Zgjodhi heshtjen në vend të sinqeritetit.
— Nuk e di më, — pëshpërita.
Fjeta në dhomën time të vjetër, duke parë tavanin. Telefoni vibronte pa pushim — Erioni, vjehrra, madje edhe numra të panjohur. E vendosa në heshtje.
Në mëngjes mora një mesazh nga Drita Nushi: “Denisa, hajde të flasim si njerëz.”
Shkova. Ma hapi derën me fytyrë të lodhur, sikur vitet t’i kishin rënë brenda natës.
— Hyr.
U ulëm në kuzhinë. Ajo mbushi filxhanët me çaj dhe heshti gjatë.
— Kam hyrë thellë në borxhe. Dy kredi bankare, disa mikrokredi. S’po ia dal dot.
— Dhe menduat t’i kalonit mbi shpatullat e mia?
— Mendova se bashkë do t’ia dilnim. Erioni fiton mirë, ti punon…
— Po flasim për tre milionë lekë. Do t’i shlyenim deri në pleqëri.
Ajo fshiu sytë me shami.
— Çfarë të bëj atëherë?
— Shpall faliment personal. Ka rrugë ligjore për t’u çliruar nga borxhet. Por jo duke na futur ne në grackë.
Më pa e habitur.
— Pra… nuk do të ndihmosh?
— Jo në këtë mënyrë. Jo me mashtrim.
Ajo u ngrit dhe bëri disa hapa nëpër kuzhinë.
— Erioni thotë se po e mendon largimin.
— Po e mendoj.
— Për shkakun tim?
Tunda kokën.
— Për shkakun e tij. Ai e dinte dhe heshti.
Nga shtëpia e saj shkova drejt në zyrë. Hapa kompjuterin, u zhytja në projektet e mia. Planet arkitektonike, llogaritjet, matjet — gjithçka e qartë, logjike, pa prapaskena.
Rreth mesditës, Iliriana nga noteria më dërgoi fotografi dokumentesh: historia e plotë e kredive të Dritës. Katër hua, në total katër milionë e gjysmë lekë. Tre të vonuara, një në proces gjyqësor. Ajo po kërkonte garantë me dëshpërim, duke u kapur pas kujtdo.
Në mbrëmje, Erioni erdhi te prindërit e mi. Qëndronte në korridor me një tufë lulesh në dorë, i hutuar. Babai i doli përpara.
— Flisni këtu, jo brenda. Shkurt.
Dolëm në shkallë. Ai ma zgjati buqetën; nuk e mora. Dora i ra poshtë, lulet u varën të trishta.
— Denisa, më fal. Mami më tha se ti ishe dakord. E besova.
— Nuk më pyete asnjëherë drejtpërdrejt.
— Mendova se…
— Mendove se do të firmosja pa lexuar. Sepse jam gruaja jote, sepse “kështu duhet”.
Ai uli sytë nga këpucët. Gjithmonë bënte kështu kur nuk donte të merrte përgjegjësi — shmangte shikimin dhe priste që unë të merrja vendimin për të. Një pozicion i rehatshëm: të mos zgjedhësh, të mos përballesh, thjesht të lundrosh sipas rrjedhës.