U ktheva në apartament pas tri ditësh. Erion Hasani më hapi derën me një lloj kujdesi të përmbajtur, pa më hedhur asnjë fjalë qortuese. Jetonim si dy bashkëqiramarrës: korrektë, të sjellshëm, por të ftohtë. Shmangnim temat që digjnin. Mbrëmjeve unë rrija mbi projektet e mia, me laps e vizatime, ndërsa ai humbiste në ndeshjet e futbollit. Netët i kalonim në dhoma të ndara.
Pas një jave, telefoni ra sërish. Ishte Drita Nushi. Zëri i saj nuk kishte më tonin urdhërues; këtë herë tingëllonte i zbutur.
— Denisa, kam gjetur një avokat. Thotë se borxhet mund të mbyllen përmes procedurës së falimentimit. Por duhen para për dokumentet — pesëdhjetë mijë lekë.
Heshta për disa çaste duke bërë llogaritë në mendje. Pesëdhjetë mijë lekë ishin ndihmë konkrete. Jo një firmë që më lidhte me miliona detyrime, por një shumë e vetme që mund ta çlironte situatën.
— Në rregull, — thashë më në fund. — Do t’i jap hua. Me marrëveshje të shkruar dhe plan kthimi.
Ajo erdhi po atë mbrëmje. U ulëm në tryezë dhe hartuam një marrëveshje të thjeshtë, në një fletë të bardhë, me data dhe nënshkrime të qarta. Pesëdhjetë mijë lekë për një vit, kthim nga pesë mijë çdo muaj. Drita firmosi pa e lexuar gjatë, me nxitim, duke më falënderuar me zë që i dridhej.
Erioni na shikonte në heshtje, herë mua, herë të ëmën. Pasi ajo u largua, ai u ul përballë meje.
— I dhe para. Pas gjithë kësaj.
— I dhashë ndihmën e duhur, — iu përgjigja. — Nuk mora mbi vete barrën e dikujt tjetër. Thjesht ndihmova që ajo ta mbyllte.
Ai pohoi ngadalë, i menduar. Pastaj u çua dhe shkoi pranë dritares. Përtej xhamit, Tirana ndizte dritat e mbrëmjes; qyteti vazhdonte ritmin e vet — dikush zgjidhte halle, dikush i krijonte, dikush kthehej i lodhur në shtëpi.
— Kam frikë se do të largohesh, — tha me zë të ulët.
— Edhe unë kam frikë.
— Nga çfarë?
— Se do të qëndroj. Dhe pas një viti do të përballem sërish me të njëjtën histori.
Ai u kthye nga unë. Për herë të parë pas dy javësh më pa drejt në sy, pa u shmangur.
— Nuk do të ndodhë më. Ta premtoj.
Premtimet shqiptohen lehtë; mbajtja e tyre është prova e vërtetë. E dija këtë nga puna ime: klientë që garantonin pagesa në kohë e zhdukeshin për muaj të tërë; bashkëpunëtorë që betoheshin për cilësi e sillnin punë gjysmake. Fjalët vlejnë vetëm kur shoqërohen me veprime.
Megjithatë, ndonjëherë duhet t’i japësh dikujt mundësinë të tregojë se nuk flet kot.
— Mirë, — u afrova pranë tij. — Provojmë edhe një herë. Por me një kusht: asnjë vendim pas shpine. Çdo gjë e rëndësishme diskutohet bashkë.
Erioni më përqafoi me kujdes, sikur të mbante diçka të brishtë.
— Dakord.
Një muaj më vonë, procedura e falimentimit nisi zyrtarisht. Avokatët u morën me kreditorët, negociatat filluan. Drita vinte çdo javë, sillte nga pesë mijë lekë, saktë në datë, madje ndonjëherë para afatit. Ishte bërë e përmbajtur, nuk jepte këshilla pa iu kërkuar, nuk kërkonte vëmendje.
Edhe Erioni ndryshonte. Ngadalë, me hapa të vegjël, por të dukshëm. Më pyeste për gjëra të vogla, më tregonte faturat para se t’i paguante, këshillohej për çdo blerje. Ishin gjeste të thjeshta, por në drejtimin e duhur.
Herë pas here mendoja: çfarë do të kishte ndodhur po të mos më kishte ndalur ajo grua në oborr atë ditë? Ndoshta do të kisha firmosur pa e kuptuar, do të mbaja mbi shpinë borxhe të huaja për vite me radhë, do të rrënoja gjithçka. Një takim i rastësishëm, një minutë e vetme, ndryshoi gjithë rrjedhën.
Të shtunën dolëm në qendër. U ulëm në një kafene pranë dritares, me filxhanë kafeje përpara. Ai po shfletonte njoftimet në telefon.
— Shiko këtë, — më tha. — Shitet një apartament dy dhoma e kuzhinë në periferi. Çmim i arsyeshëm, por ka nevojë për rikonstruksion.
Pashë fotot. Një ndërtesë e vjetër, e lodhur, por me mundësi.
— Sa kërkojnë?
— Dy milionë. Kursimet tona mjaftojnë.
Tona. Jo “të miat”, jo “të mamit”. Një fjalë e vogël, me peshë të madhe.
— Ta shohim të dielën?
Ai buzëqeshi dhe pohoi. Mbaruam kafenë dhe dolëm jashtë. Na priste një mbrëmje e zakonshme, fundjava, jeta e përditshme — pa skena, pa manipulime, pa dokumente të fshehura. Vetëm dy njerëz që përpiqen të bien dakord dhe të ndërtojnë diçka të përbashkët.
— Denisa, — ma shtrëngoi dorën, — pendohesh që qëndrove?
E pashë për një çast. A pendohem? Ende jo. Për të nesërmen, koha do të flasë.
— Më pyet pas një viti.