Dhe kështu, pa asnjë rreze shprese në horizont, Rinesa Pano vazhdonte të përtypte bukë me margarinë, thjesht për të mpirë mendjen për pak çaste. Mund të përgatiste diçka më të shëndetshme edhe me ato pak produkte që përballonin, por nuk i hynte në sy asgjë. Ishte bërë e painteresuar ndaj ushqimit, thuajse armiqësore me veten. Kush do ta gjykonte? Shoqet nuk i kishte takuar prej vitesh. I ndiqte vetëm në rrjete sociale, duke parë fotot e tyre të reja, buzëqeshjet, udhëtimet, darkat në restorante. Sa të lumtura dukeshin! Pa barra në qafë, pa zinxhirë që t’i tërhiqnin pas.
Bledar Kastrati sillej sikur nuk e vinte re që ajo mbante atlete në mes të dimrit. As Rinesa nuk ia përmendte me qëllim. I mpiheshin këmbët nga të ftohtit, ndaj jashtë nuk rrinte kurrë në vend; lëvizte vazhdimisht, shkelte fort me taka për t’u ngrohur. Kopshti për djalin? Edhe të paktën një vit duhej pritur, dhe atëherë vetëm gjysmë dite. Po pjesën tjetër të kohës? Fëmijën nuk mund ta lije as pesë minuta pa ankth.
I shoqi mundohej ta qetësonte, aq sa dinte. Jo se ia dilte shumë. Çfarë mund të bënte përballë çmimeve që ngjiteshin si të çmendura? Punonte pa pushim, instalonte internet nëpër apartamente për një kompani të njohur. Në derën e zverdhur të shtëpisë me qira varej një poster me sloganin e firmës, që mbulonte një vrimë të shqyer në mur: “Edhe ne duam nga paratë tuaja, por më pak se të tjerët!” shkruar mbi një sfond me tulla të zeza. Ndoshta kjo duhej t’u jepte klientëve ndjesinë e kursimit.
Rinesa mendonte se kishte duruar gjatë. Ishte thjesht një periudhë, i thoshte vetes. Duhej të shtrëngoheshin pak, të kalonin dallgën. Kur të rikthehej në punë, gjërat do të lehtësoheshin. Ditën përpiqej të përgatitej mendërisht që të ishte më e butë me Bledarin, të mos e thumbonte për çdo gjë, të mos e sulmonte për vogëlsira. Në fund të fundit, ai ishte djalë i mirë, nga ata të drejtët që shpesh i shfrytëzojnë. Tepër i ndershëm për këtë botë. Madje edhe hutimi i tij vinte nga fakti që shpesh pranonte turne shtesë për të tjerët. Rinesa e pickonte herë pas here për paratë, por jo fort — si një qenush nervoz që leh pa kafshuar. Ditët u rrëshqisnin të dyve në mjegull: sapo zgjoheshin, vinte ora për t’u shtrirë sërish. Ku tretet një ditë e tërë? Si zhduket pa lënë gjurmë? Ndoshta për këtë arsye ai nuk kishte kuptuar që ajo e kishte kaluar gjysmën e dimrit me atlete. Duhej të bënin durim…
Gjatë festave të janarit, në qytetin e Rinesës erdhi kushërira me bashkëshortin, për pak pushim e ndryshim ambienti. Ajo propozoi të takoheshin.
— Të ulemi diku, të bëjmë një xhiro nëpër dyqane. Do të të bëjë mirë të dalësh pak, — i tha me entuziazëm.
Rinesa s’kishte dalë prej kohësh askund. E imagjinonte paraprakisht “kënaqësinë” e tërheqjes së karrocës me fëmijën kudo, por këtë herë do të ishte edhe Bledari; do t’i ndanin përgjegjësitë, ndaj pranoi sfidën.
U ulën në një kënd të qendrës tregtare, në zonën e ushqimit. Kushërira kishte paralajmëruar që më parë se do ta paguante ajo faturën. Më pas nisën të shëtisnin nëpër dyqane; asaj i duheshin këpucë dhe provoi disa palë.
— Rinesa, pse nuk sheh edhe ti për një palë çizme? Ç’janë këto atlete të grisura në këtë të ftohtë? Do të ngrish! — vuri re kushërira.
Rinesa hapi gojën, pa ditur ç’të thoshte, por ndërhyri Bledari, me habi të sinqertë në fytyrë:
— Vërtet, Rinesa, duhet t’i kishe blerë prej kohësh një palë të mira për dimrin…