Fjalët e tij ranë mbi Rinesën si teh i mprehtë. Ajo u drodh dhe zëri i doli më i lartë nga sa kishte menduar:
— Po ti m’i ke dhënë ndonjëherë lekët për çizme? Nga t’i nxjerr unë, more i ditur?!
Kokat e klientëve dhe shitësve u kthyen menjëherë nga ata. Ajri u mbush me një siklet të trashë. Bledar Kastrati mbeti i shtangur, sytë i lëviznin pa ditur ku të ndaleshin. Kushërira, e zënë ngushtë, u përkul mbi një raft, duke bërë sikur po shqyrtonte këpucët me ulje. Bledari kaloi djalin nga njëri krah në tjetrin, në përpjekje për të shpërqendruar vëmendjen.
— Po ti ke… atë ndihmën për fëmijën. Edhe rrogën time ta jap të gjithën, — tha ai me zë të ulët.
Kjo e ndezi edhe më keq. Rinesa vuri duart në mes, fytyra iu ashpërsua.
— Ke provuar ndonjëherë t’i zbresësh nga ato para shpenzimet mujore? Jo? Unë i bëj llogaritë çdo muaj. Dhe ta them qartë: në fund mbetet zero!
Bledari u bë flakë nga turpi. Vështrimet e të tjerëve vazhdonin t’i shponin.
— Rinesa… ndoshta jo këtu? — ndërhyri me kujdes kushërira, duke e kapur lehtë nga krahu, si të kishte frikë se mos shpërthente. Nëna e re dukej si një vullkan gati për shpërthim. E skuqur nga sikleti, kushërira i nxori jashtë dyqanit.
Pjesa tjetër e kohës kaloi në heshtje të rëndë. As mes tyre, as në bisedë të përbashkët, nuk po gjente vend fjala. Shpejt vendosën të ktheheshin në shtëpi. Në një çast të qetë, kushërira iu afrua Bledarit:
— Dëgjo, nëse doni, po ju jap unë disa lekë për çizmet. M’i ktheni kur të mundeni.
— S’ka nevojë. Do t’ia dalim vetë. Faleminderit, — u përgjigj ai ftohtë, i përvëluar nga ndjesia e poshtërimit.
Në shtëpi, bashkëshortët komunikonin vetëm për gjërat e domosdoshme. Brenda Rinesës zienin mllefi, padrejtësia dhe turpi që tani të tjerët e dinin sa ngushtë ishin. Po, kishte shpërthyer. Po, ndoshta Bledari s’kishte faj të drejtpërdrejtë.
Por ç’të bënte ajo me gjithë atë grumbull zhgënjimesh? Ku t’i derdhte?
E vështronte teksa përpiqej të argëtonte djalin me lodra të përdorura, të blera lirë, dhe nuk e kuptonte më çfarë e kishte tërhequr dikur tek ai. I dukej sikur ndjenja ishte shuar. Prania e tij e acaronte më shumë sesa i sill ngrohtësi. Po të mos ishin premtimet e tij të mëdha… Po të mos kishte qenë ajo aq e paditur e naive në atë kohë… Çfarë do të kishte bërë ndryshe? Çfarë? A mund ta mendonte ndonjëherë se do të ishte më mirë të mos ekzistonte fëmija i saj? Jo. Djali nuk kishte asnjë faj. Faji ishte i Bledarit. Vetëm i tij, sepse…
— Largohu.
Ajo u tërhoq sapo ai u afrua. Prekja e tij e bëri të dridhej nga neveria.
— Rinesa, qetësohu. Do të përmirësohen gjërat. Kur djali të fillojë kopshtin…
— S’do të përmirësohet asgjë! Ma shkatërrove jetën! Pse të takova vallë! Ti… — fishkëlliu ajo me inat, ndërsa i mbyllte derën e banjës para fytyrës dhe fshihej prej tij. — Je një burrë i pavlerë! S’mund të mbash familjen! — shtoi me zë të ngjirur, plot helm. Pastaj, me ironi therëse: — “Rinesa, pse nuk blen një palë çizme?” Sa e lehtë është të flasësh kështu kur je budalla!
Bledari nuk reagoi më. Rinesa u mbyll në banjë, hapi rubinetin që të mbyste çdo tingull dhe shpërtheu në lot. Mes dënesave, kur dhimbja i kishte arritur kulmin, iu duk sikur dëgjoi…