…një zhurmë të thatë, si përplasje dere, e më pas kërcitjen e çelësit në bravë.
— Bledar, je ti? — thirri ajo nga brenda, me zë të dridhur.
Heshtje.
Rinesa hapi derën e banjës dhe doli me hap të pasigurt.
— Bledar?
Në korridor vuri re menjëherë boshllëkun: çizmet e tij dimërore nuk ishin më pranë pragut, ndërsa xhaketa që zakonisht varej në kllapë kishte humbur. Ajo kontrolloi dhomën e gjumit, pastaj kuzhinën. Shtëpia ishte e zbrazët. Ai ishte larguar.
“Ndoshta ka dalë të marrë ajër… të qetësohet pak,” u përpoq të bindte veten.
Ora po afrohej drejt mesnatës dhe ai ende nuk ishte kthyer. Telefonin e kishte lënë në shtëpi; s’kishte ku ta merrte në telefon. Një ankth i rëndë i pushtoi kraharorin. Papritur e mbështolli një ndjesi boshllëku, si të ishte shkëputur nga gjithçka. “Po sikur të mos e shoh më? Po nëse i ka ndodhur diçka?” Mendimet i vërtiteshin të errëta. Rinesa s’gjente rehati: herë ulej, herë çohej, pastaj i afrohej dritares nga ku dukej hyrja e pallatit. Rrinte aty, duke pritur.
Nuk ishte thjesht frikë për të mos mbetur vetëm. Në ato minuta kuptoi qartë se, pavarësisht varfërisë e përplasjeve, e donte burrin e saj. Bledari ishte i mirë. I përkushtuar. E kishte dashur gjithmonë dhe përpiqej pa u lodhur për ta mbajtur familjen. Ishte ai që e kishte bindur ta mbanin foshnjën, sepse çdo gjë që kishte lidhje me Rinesën për të ishte e shtrenjtë. Ndërsa ajo… i kishte hedhur në fytyrë fjalë të rënda. E kishte quajtur të pavlerë. Sa duhet ta kenë lënduar ato?
Në atë çast, as paratë e as çizmet nuk kishin më rëndësi. Mjaftonte të hapej dera dhe ai të hynte brenda.
Pikërisht në mesnatë u dëgjua çelësi. Bledari u shfaq në prag, i mbuluar nga dëbora, flokët e xhaketa të bardha nga stuhia. Rinesa vrapoi drejt tij, iu hodh në qafë dhe e mbuloi me puthje.
— Më fal! Të lutem, më fal!
Ai buzëqeshi i lodhur.
— Pse s’je në gjumë?
— Si mund të flija pa ty? Ku ishe? U çmenda nga meraku.
— Kalova nga një koleg, pastaj ndalova në qendrën tregtare.
— Deri kaq vonë?
— Prisja furgonin. E pe çfarë bore po binte? Rruga u bllokua dhe nuk prita tjetër mjet. Eca në këmbë. Ja… të mora diçka.
Ai i zgjati një qese me një kuti të madhe brenda. Rinesa e kuptoi menjëherë çfarë fshihej aty.
— O Zot, Bledar… pse u lodhe kështu?
— Sepse duhej. Hape.
Ndërsa ai hiqte pallton e lagur, ajo nxori çizmet nga kutia.
— Sa markë e shtrenjtë! Ç’bëre kështu? Ku i gjete paratë?
— I mora borxh te kolegu. Do t’i kthej. A të pëlqejnë?
Rinesa u rrotullua para pasqyrës. Çizmet i rrinin për mrekulli, sikur t’ia kishin qepur posaçërisht. Megjithatë, luksi i tyre i dukej i tepërt për të.
— Janë shumë… s’e di nëse e meritoj një gjë të tillë…
— Je gruaja ime dhe të dua. Gjithçka do të rregullohet, ta premtoj. Nëse duhet, do punoj edhe pa pushime.
Ajo i mori duart e ftohta në pëllëmbët e saj dhe e përqafoi fort.
— Ti mezi pushon edhe tani. Mos e bëj përtej forcës, Bledar. Sot kuptova se thesari im i vërtetë je ti dhe fëmija ynë. Të tjerat janë gjëra kalimtare. Ndoshta duhet të kujdesem pak më shumë për veten… të ushqehem më mirë, të humbas ca kile. Jam shëndoshur pak, apo jo?
Ai buzëqeshi me një shprehje të shtirur serioziteti.
— Je po ajo që ke qenë gjithmonë.
Rinesa ngriti vetullat me dyshim.
— Ndoshta… vetëm një grimëz, — shtoi ai me një buzëqeshje fajtore.
— Gënjen bukur, duhet ta pranoj, — qeshi ajo. — Si të mos të dua pastaj?