Rinesa Kola i lexonte mesazhet, i fshinte një nga një dhe, pas punës, në vend që të kthehej në shtëpi, merrte rrugën për në pishinë. Tridhjetë minuta nën ujë i bënin më shumë dobi se çdo mbledhje familjare. Atje askush nuk i kërkonte të priste sallatë ruse, askush nuk donte të dinte pse nuk buzëqeshte. Në shtëpi kthehej afër orës dhjetë. Apartamenti mbante erë petullash të ngrira, pakënaqësie mashkullore dhe pritshmërish që nuk ishin të sajat.
Dy ditë para përvjetorit, Mentor Qafoku hyri në dhomën e gjumit me fytyrën e një njeriu që ishte fyer paraprakisht, sepse e dinte se kërkesa nuk do t’i pranohej.
— Dëgjo, kam një punë.
— Tani po trembem.
— Mami ka vendosur ta bëjë festën te Denisa Sinani. Po furra e saj është për faqe të zezë, djeg nga sipër. Bëje të paktën atë mishin tënd dhe rolenë me petë. Ne vijmë i marrim. Ti s’ke pse shkon fare.
— Sa ofertë bujare.
— Rinesa Kola, lëri thumbat.
— Po si ta them? Me mirënjohje? Të thashë një herë: jo.
— Ti po e bën me qëllim. Vetëm për të treguar karakter.
— Jo, Mentor Qafoku. Thjesht, për herë të parë nuk po pranoj diçka që më ka ngecur në fyt.
— Për shkakun tënd e gjithë festa do të dalë rrëmujë.
— Jo. Do të dalë ashtu, sepse ju jeni mësuar ta ngrini gjithë festën mbi kurrizin e një njeriu të vetëm.
Ai qëndroi pak në heshtje dhe pastaj hodhi fjalën:
— Je bërë e keqe.
— Jam bërë e lodhur. Nuk është e njëjta gjë.
Të shtunën, Rinesa Kola doli nga shtëpia në orën njëmbëdhjetë. Shkoi te parukierja, kaloi nga libraria dhe më pas u ul në një kafene pranë qendrës tregtare, duke lexuar, ndërsa pas xhamit kalonin karroca, qese, fëmijë të huaj me xhupa një masë më të mëdhenj. Nuk ndiente as gëzim, as faj. Vetëm qetësi. Sikur dikush, për herë të parë pas shumë vitesh, kishte fikur aspiratorin që i gumëzhinte në kokë.
Telefonin e kishte lënë pa zë. Kur në mbrëmje ndezi ekranin, pa dymbëdhjetë thirrje të humbura nga i shoqi, tetë nga Denisa Sinani dhe një mesazh të shkurtër: “Mami është në spitalin e qytetit. Tensioni. Eja urgjent.”
Në urgjencë vinte erë leshi të lagur, ilaçesh dhe nervash të ndezura. Mentor Qafoku rrinte i kërrusur mbi një karrige plastike. Denisa Sinani, me bluzën festive ende në trup, qante sikur viktima kryesore e gjithë ngjarjes të ishte ajo vetë.
— Çfarë ndodhi? — pyeti Rinesa Kola.
— Çfarë ndodhi? — Denisa Sinani u hodh e para. — Ndodhi që mami, nga gjithë ky kaos, për pak sa nuk ra pa ndjenja. Pjata e nxehtë u vonua, fëmijët rrëzuan një tabaka, ajo u nervozua, tensioni i shkoi në qiell. Po të kishe ndihmuar ti, s’do të kishte ndodhur asgjë.
— Çfarë tha mjeku? — Rinesa Kola as nuk e pa në sy.
— Deri tani thonë krizë tensioni, — u përgjigj Mentor Qafoku me zë të shuar. — Po presim.
— Ilaçet i kishte marrë në mëngjes?
Denisa Sinani u hutua.
— Nuk e di. Që në shtatë ishte në këmbë. Prerjet, antipastat, torta, mysafirët…
Rinesa Kola e ktheu ngadalë shikimin nga ajo.
— Pra, askush nuk u kujdes që një grua me tension të merrte barnat, por të gjithë u siguruan që mbi tryezë të kishte tartaleta.
— Mos bëj të zgjuarën, — ia ktheu Denisa Sinani me inat. — Nuk është momenti.
— Përkundrazi, është tamam momenti. Vetëm se ju nuk ju pëlqen.
Nga kabineti doli mjekja, e lodhur, e prerë, pa asnjë ëmbëlsi të panevojshme.
— Të afërmit e Bardha Begajt?
— Po.
— Gjendja është e qëndrueshme. Nuk është goditje në tru. Tensioni është çrregulluar nga stresi, mbingarkesa dhe mosmarrja e ilaçeve. Nesër sillni një robdëshambër, shapka dhe ujë. Dhe herën tjetër, nëse një grua është mbi të gjashtëdhjetat, mos e detyroni të vrapojë gjithë ditën rreth një banketi.
Denisa Sinani shpërtheu sërish në lot. Mentor Qafoku uli kokën. Rinesa Kola, papritur, nuk ndjeu më zemërim, por një lodhje të trashë, ngjitëse. Të gjithë ishin njerëz të rritur, por silleshin sikur jeta të ishte një shfaqje shkolle, ku rëndësi kishte vetëm që tavolina të dukej e rregullt.
Të nesërmen ajo shkoi në spital me rrobat e nevojshme dhe një termos me lëng mishi. Bardha Begaj rrinte shtrirë çuditërisht e heshtur, pa atë shpinën e saj komanduese të zakonshme. Ishte thjesht një grua e moshuar dhe e këputur.
— Erdhe, — tha ajo në vend të përshëndetjes.
— Erdha.
— Denisa Sinani nuk mundi?
— Denisa Sinani ka fëmijë, burrë, trafik dhe një organizim shpirtëror shumë delikat. Pra, arsye serioze.
Vjehrra mbylli sytë.
— Mos më thumbo. Po më çahet koka.
— Atëherë pa fjalë të tepërta. Të solla gjërat dhe lëng mishi.
— E ke zier vetë?