Rinesa Kola deshi t’i kthente një thumbim, por fjalët iu ndalën në fyt. Ishte shumë e saktë për t’u tallur me të.
Po atë mbrëmje, Mentor Qafoku u kthye vonë. Hyri në kuzhinë, u ul me fytyrë të rëndësishme, si të kishte ardhur nga ndonjë mbledhje vendimtare.
— Rinesa, duhet të flasim.
— Fol, — tha ajo. — Vetëm mos e zgjat me hyrje.
Ai kolliti lehtë.
— Denisa ka nevojë për para. Janë futur në punime në shtëpi, ustallarët po i shtrëngojnë. A mund t’i japësh njëqind mijë lekë nga shpërblimi yt? Vetëm për dy muaj.
Rinesa e pa aq qetë, sa ai vetë filloi të ndihej keq.
— Jo.
— As nuk do ta diskutojmë?
— Çfarë ka për të diskutuar? Para një muaji isha pa zemër, kurse tani u dashka të bëhem bankë?
— Ajo është motra ime.
— Kurse këto janë paratë e mia.
— Ti po kapesh kot pas inatit.
— Jo, Mentor. Thjesht nuk pranoj më të jem e përshtatshme për të gjithë.
Nga dhoma u dëgjua zëri i Bardha Begajt. I papritur, i prerë:
— Dhe shumë mirë bën.
Mentori u kthye menjëherë nga dera.
— Mami, e ke seriozisht?
— Më seriozisht s’ka ku shkon. Mjaft u sollët sikur Rinesa e ka për detyrë të nxjerrë nga balta çdo rrëmujë tuajën. Denisa jeton për sy e faqe dhe pret gjithmonë që dikush t’i dalë përpara. Ti gjithë jetën rri mes dy grave dhe kujton se kjo quhet paqe. Jo, bir. Kjo quhet të zgjidhësh punët me duart e të tjerëve.
— Faleminderit, mami. Më mbështete shumë.
— Nuk po të mbështes ty tani. Më në fund më erdhi mendja në vend. Nuk më ushqeu Denisa, nuk më çoi Denisa te mjekët, as ti nuk ishe ai që rrije këtu ditë për ditë. Prandaj mos guxo ta shohësh këtë grua si portofol.
Mentorit iu zbeh fytyra.
— Çfarë është kjo? Jeni bërë aleate?
— Jo, — tha Rinesa. — Vetëm se për herë të parë po flitet pa më vënë mua fajin që në fillim.
Ai u ngrit dhe iku në dhomë, duke e përplasur derën. Por këtë herë përplasja nuk pati forcën e dikurshme. I ngjante një njeriu që sapo kishte kuptuar se truku i vjetër nuk pinte më ujë.
Pas dy ditësh, Bardha Begaj e thirri Rinesën pranë vetes.
— Ulu pak. Dhe mos u tremb, nuk po vdes.
— Me këtë fillim, njeriu mund të thinjet menjëherë, — tha Rinesa.
Në prehër, vjehrra mbante një dosje të trashë me letra.
— Pas vdekjes së burrit dhe pasi shita shtëpinë e vogël jashtë qytetit, më mbetën ca para. Jo ndonjë gjë e madhe. I ruaja për ditë të keqe dhe mendoja t’ia jepja më vonë Mentorit. Tani kam vendosur ndryshe. Do marrësh një pjesë dhe do shkosh vetëm me pushime.
Rinesa nuk arriti as të buzëqeshte me mosbesim.
— Po bëni shaka?
— Jo. Për gjithë këto vite ke derdhur këtu aq shumë mund, sa edhe mua më vjen turp ta shoh më. Njeriu duhet të ketë të paktën një copë jete që nuk sillet rreth oreksit të të tjerëve.
— Nuk mund t’i marr.
— Do t’i marrësh. Quaje dëmshpërblim për lodhjen shpirtërore. Dhe mos kundërshto. Kam ngatërruar shumë gjatë rregullin me kontrollin. Mjaft më.
Rinesa u ul në cep të karriges dhe, papritur, kuptoi diçka të thjeshtë e të hidhur: gjatë gjithë asaj kohe nuk kishte luftuar vetëm me vjehrrën. Kishte qenë përballë një mënyre të tërë jetese, ku gruaja duhej të mbante peshën në heshtje, të buzëqeshte dhe madje të ishte mirënjohëse që e quanin pjesë të familjes. Dhe më e çuditshmja ishte se këtë, me zë të lartë, po e pranonte e para pikërisht ajo grua nga e cila Rinesa nuk kishte pritur kurrë një gjest njerëzor.
Në korridor u dëgjua dera e jashtme. Mentor Qafoku hodhi kokën nga kuzhina.
— Doni çaj?
— Duam, — u përgjigj Bardha Begaj para Rinesës. — Edhe ti ulu. Do mësojmë të jetojmë pa ia hedhur të gjitha mbi shpinë një gruaje të vetme. Po e nisim me diçka të thjeshtë: për festat e majit te Denisa Sinani do shkosh vetëm ti për të ndihmuar. Rinesa do shkojë të pushojë.
— Ku? — pyeti ai, i hutuar.
Rinesa vështroi nga dritarja. Nga çatitë pikonte ujë, në oborr ulërinte makina e mbeturinave, fqinja tërhiqte me mund një rrjetë me patate, ndërsa pranë hyrjes disa adoleshentë pinin cigare dhe bënin sikur askush nuk i shihte. Një pranverë e zakonshme periferie: e zhurmshme, e baltosur, pa asnjë premtim të madh. E megjithatë, asaj iu lehtësua kraharori.
— Ku të dua, — tha ajo. — Mesa duket, më në fund e paskam edhe unë këtë të drejtë.
Dhe kjo ishte e çuditshme. Jo sepse vjehrra doli papritur se nuk ishte njeriu më i frikshëm i shtëpisë. Por sepse bota nuk ndryshonte nga fjalët e bukura, as nga pajtime madhështore. Ndryshonte pikërisht në çastin kur dikush pushonte së të konsideruari të leverdishme. Ndonjëherë, madje, edhe ai që për vite me radhë kishte përfituar i pari prej kësaj.