Zërat e saj të çjerrë dhe të qarat që i dilnin nga thellësia e kraharorit e rëndonin ajrin në shtëpi; ishte e dhimbshme t’i dëgjoje.
— Ndoshta ka mbetur në trafik… mund t’i jetë fikur telefoni… — përpiqej e ëma të gjente arsye që ta qetësonte. Por në mendje i silleshin mendime të tjera: “E mjera vajzë, pse duhet ta provojë gjithmonë kaq rëndë?”
Të dielën herët, kur drita e mëngjesit sapo kishte hyrë nëpër perde, zilja e derës theu qetësinë. Elira nuk lëvizi fare. Kishte rënë në gjumë vetëm në agim, pasi kishte mallkuar fatin e saj të mbrapshtë.
— Çohu, bijë, të kanë ardhur, — i tha e ëma, duke hapur derën e dhomës me kujdes.
— Kush është? — murmuriti Elira, ende e përgjumur, duke ngritur kokën nga jastëku.
Sytë e së ëmës shkëlqenin nga një gëzim i përmbajtur.
— Do ta mbaj pak në kuzhinë. Ti rregullohu shpejt, — shtoi ajo dhe e mbylli derën pas vetes.
Elira u hodh nga shtrati. Zemra i rrihte fort. Veshi mantelin dhe, me hapa të lehtë, doli në korridor. Teksa kalonte pranë kuzhinës, u përpoq të dëgjonte, por dallohej vetëm zëri i nënës. Vrapoi në banjë, lau fytyrën me nxitim dhe u kthye në dhomë për t’u veshur.
Me një buzëqeshje që mezi e fshihte, hyri në kuzhinë — dhe u ndal në vend. Para saj ishte një këmbë e zgjatur, e mbështjellë me allçi. Dreni u ngrit me vështirësi, duke u mbështetur në paterica.
— Më fal… dje, duke nxituar për tek ti, u rrëzova dhe e theva këmbën. Telefonin e humba, duhet të më ketë rënë nga xhepi kur rashë, — shpjegoi ai me zë të turpshëm.
Elira iu afrua dhe e përqafoi fort.
— Dren… gati sa nuk çmenda. Çfarë mendimesh nuk më kaluan në kokë…
Ndërkohë, e ëma shtronte tryezën, me zemrën më të lehtësuar se kurrë. E keqja kishte kaluar. Po, ishte për të ardhur keq që dhëndri kishte thyer këmbën, por ajo do të shërohej. Më e rëndësishmja ishte që vajza e saj po buzëqeshte sërish. Zoti e bekoftë këtë ditë.
Dasmën e bënë në gusht, pasi Dreni u rikuperua plotësisht. Ai ishte përsëri pranë saj, dhe mendimet e errëta u tretën dalëngadalë nga jeta e Elirës.
Pak ditë para Vitit të Ri, të dy shkuan në një qendër tregtare për të gjetur një dhuratë për Borën.
— Afrohuni! Çdo biletë fiton! — thërriste një djalosh pranë një tavoline me një daulle të madhe lotarie.
Elira dhe Dreni shkëmbyen një vështrim.
— E provojmë fatin? — e ngacmoi ai me buzëqeshje.
Ajo tundi kokën me drojë. Deshi të thoshte se nuk kishte qenë kurrë me fat në lojëra të tilla, por u ndal. I kishte premtuar burrit se do të hiqte dorë nga fjalët e zeza dhe do të ushqente vetëm mendime të mira.
— Hajde, jam me ty, — e shtyu butë Dreni drejt tavolinës.
Djaloshi ndali daullen dhe hapi kapakun katror.
— Mos kini frikë, zonjushë, — tha ai me shaka.
Elira mori frymë thellë, futi dorën brenda dhe nxori një kartë nga fundi.
— Fshije ti, — ia zgjati ajo Drenit.
— Jo, jo, këtë duhet ta bësh vetë, — u tërhoq ai me të qeshur.
Ajo nxori çelësat e shtëpisë nga xhepi dhe nisi të gërvishtte shtresën mbuluese. U përqendrua aq shumë, sa pa e kuptuar nxori majën e gjuhës. Grimcat e argjendta ranë mbi tavolinë, duke zbuluar fjalët poshtë.
— Dren… shiko, — pëshpëriti ajo.
— Urime! — shpërtheu zëri i djaloshit në mikrofon. — Zonja fitoi çmimin tonë kryesor: një televizor!
Rreth tyre u mblodhën njerëz kureshtarë. Disa pyesnin nëse ishte e vërtetë, të tjerë duartrokisnin. Dikush kërkonte të dinte markën e televizorit.
— Sa me fat që janë disa! — u dëgjua një zë.
— Me të vërtetë me fat… — përsëritën të tjerë.
— Unë vitin e kaluar fitova një hekur rrobash, — tha me krenari një burrë.
“Me fat? Unë?” mendoi Elira, e habitur. “Mos vallë Dreni kishte të drejtë? Ndoshta periudha e zezë ka marrë fund. Mjaftoi të besoja tek e mira dhe të mos ushqeja frikën.”
Ajo buzëqeshi, këtë herë me bindje.
Të mos thoshte më “jam pa punë”, por “sa mirë, nesër jam e lirë për mundësi të reja”. Jo “s’kam para”, por “jam kurioze si do të zgjidhet kjo situatë”. Jo “ç’do të bëhet me mua?”, por “dukët se po hyj në një aventurë interesante”. Sepse kur njeriu arrin ta ndryshojë këndvështrimin ndaj rrethanave, edhe rrethanat, si me magji, fillojnë të marrin një tjetër drejtim.
— Arben Kodra