Më këshilloi të shkoja në treg. Tha se po ia humbja kohën kot. Më pyeti nëse kisha ndër mend ta paguaja me këste nga pensioni apo mos ndoshta mbesat kishin mbledhur para për mua. Pastaj la të kuptohej se, me gjasë, kisha ndonjë “bamirës” të pasur që më financonte. Dhe, si për ta mbyllur, shtoi se rrudhat në qafë nuk më hijeshonin aspak, ndaj nuk duhej të vishja fustan me dekolte.
Zhaneta Hysa u zbeh në fytyrë. Dosjen që mbante në duar e shtrëngoi aq fort, sa nyjat e gishtave iu zbardhën.
— Gresa, — tha ajo me zë të ulët, por çdo fjalë i doli e prerë. — A është e vërtetë kjo?
— Po e ekzagjeron! — ia plasi shitësja me një zë të mprehtë. — Unë thjesht bëra pak humor! Këtu kemi atmosferë të lirshme, jo zyrë shteti! Unë kështu flas gjithmonë me klientët dhe askush nuk fyhet!
— Humor me pensionin dhe me një burrë që të mban me para? — Zhaneta i mblodhi buzët në një vijë të hollë. — Gresa, mënyra jote e komunikimit është diskutuar disa herë. Vetëm gjatë gjashtë muajve të fundit ke marrë tri vërejtje me shkrim. Kjo sjellje është krejtësisht e papranueshme.
— Aman, mos e bëni kaq të madhe! — Gresa bëri një gjest shpërfillës me dorë. — Ajo e bleu fustanin, apo jo? Pagoi gjashtëdhjetë e tetë mijë Lekë! Pra, gjithçka shkoi mirë, apo jo?
— Mirë? — Nga çanta nxora kartën e identitetit dhe dokumentin e pronësisë. I hapa ngadalë dhe i vendosa mbi banak, përballë Zhanetës. — Ju lutem, shihini me kujdes.
Administratorja i mori dokumentet. Hapi certifikatën e pronësisë, lexoi rreshtat e parë dhe ngjyra iu largua edhe më shumë nga fytyra. Më pa mua. Pastaj hodhi sytë përsëri mbi letra. Më pa edhe një herë, sikur po përpiqej të pajtonte pamjen time me atë që sapo kishte lexuar.
— Zot i madh, — pëshpëriti. — Majlinda Pano… Më falni. Nuk ju njoha menjëherë. Ju… keni ndryshuar shumë. Dua të them, dukeni më e re… më e thjeshtë… ndryshe.
Gresa Prifti hapi sytë e habitur.
— Çfarë? Kush është kjo?
— Kjo është Majlinda Pano, — tha Zhaneta Hysa ngadalë, sikur çdo fjalë i rëndonte në gjuhë. — Pronare e këtij butiku dhe e gjithë godinës. Para një muaji ajo e bleu të gjithën për tetëmbëdhjetë milionë Lekë. Plotësisht. Ndërtesën, biznesin, mallin, gjithçka. Dhe ti sapo e quajte plakë. Madje i the se e mban me para ndonjë burrë i pasur.
Ra heshtje.
Gresa mbeti me gojë hapur. Fytyra iu bë e bardhë, pastaj iu skuq menjëherë, e më pas u zbardh sërish. U tërhoq një hap pas, drejt murit, dhe u kap pas banakut, si të ishte gati të humbiste ekuilibrin.
— Unë… unë nuk e dija, — belbëzoi. — Nuk e pashë… Më falni, mendova…
— Menduat se mund t’u flisni me arrogancë grave më të mëdha në moshë, — ia përfundova unë fjalinë. — Sepse, sipas jush, ato nuk meritojnë respekt. Sepse, në mendjen tuaj, nuk kanë para. Sepse janë të moshuara. Sepse vendi i tyre qenka në treg, jo në butik.
— Jo! Nuk doja të thoja këtë! — Gresa vuri duart në kokë. — Unë thjesht… nuk u mendova! Ishte shaka!
— Shaka, — përsërita qetë. — Pra, për ju poshtërimi i një njeriu është shaka. E kuptova. Zhaneta Hysa, sa paguhet Gresa?
— Gjashtëdhjetë e pesë mijë Lekë në muaj, — u përgjigj administratorja me zë të ulët.
— Për çfarë saktësisht?
— Për shërbimin ndaj klientëve. Këshillim, shitje, përgatitje të blerjeve.
— Dhe si e kryen ajo këtë punë? Mirë?
Zhaneta heshti për disa çaste. Pastaj uli sytë.
— Jo, — pranoi më në fund. — Sinqerisht, jo. Kemi pasur ankesa. Disa herë gjatë vitit të fundit. Klientët kanë thënë se Gresa sillet ashpër, flet nga lart, i trajton me përçmim. Ka pasur raste kur njerëzit janë larguar pa blerë asgjë pikërisht për shkak të sjelljes së saj.
— Atëherë pse nuk e larguat më herët?
— Doja ta bëja, — psherëtiu administratorja. — Por kisha frikë të mbetesha pa shitëse. Në këtë fushë nuk është e lehtë të gjesh një punonjëse të mirë dhe me përvojë. Shpresova se ndoshta Gresa do të ndryshonte. I kam tërhequr vëmendjen, kam folur me të disa herë.
— Nuk ndryshoi, — thashë prerë. — Atëherë ka ardhur koha të veprojmë. Gresa Prifti, jeni e pushuar. Që nga sot. Merrni pagesën përfundimtare dhe mund të largoheni.
Shitësja u kap fort pas buzës së banakut.