— Nuk keni të drejtë ta bëni këtë! — nxori ajo me frymën e prerë. — Kam tre vjet që punoj këtu! Kam përvojë! Kam të drejtat e mia!
— Kam të drejtë, — iu përgjigja pa ngritur zërin. — Ky biznes është imi dhe nuk kam pse të pranoj sjellje të vrazhdë brenda tij. Zhaneta Hysa, ju lutem, përgatisni dokumentet e largimit. Me shënim për shkelje të rëndë të disiplinës në punë dhe për përsëritje të sjelljes së papranueshme ndaj klientëve.
Administratorja pohoi me kokë.
— E kuptova. Do ta mbyll sot këtë çështje.
— Por unë kërkova falje! — Gresa Prifti bëri një hap drejt meje; zëri i dridhej, tashmë jo nga krenaria, por nga frika. — Më jepni edhe një mundësi. Ju betohem, nuk do të përsëritet më kurrë!
E pashë drejt e në sy.
— Betimet nuk vlejnë më. As lutjet. Gjatë gjashtë muajve të fundit keni marrë tri vërejtje me shkrim. Ju janë dhënë mundësi, madje shumë më tepër se sa meritonit. Por ju nuk i shfrytëzuat. Përkundrazi, vazhduat t’i poshtëronit njerëzit. Tani duhet të përballeni me pasojat e zgjedhjeve tuaja.
Fytyra iu shtrembërua nga inati.
— Ju urrej! — shpërtheu ajo, dhe këtë herë në zërin e saj nuk kishte më shtirje, vetëm ligësi të pastër. — Jeni thjesht një plakë e keqe dhe hakmarrëse! Keni ardhur qëllimisht për të më futur në kurth!
Zhaneta Hysa u afrua menjëherë dhe e kapi fort nga bërryli.
— Gresa, mjaft. Nuk dua të dëgjoj më asnjë fjalë. Shkoni në dhomën e personelit, merrni sendet tuaja dhe dilni nga ambienti. Tani. Pagesën përfundimtare do t’jua kaloj nesër në kartë.
Shitësja ia shkëputi krahun me nervozizëm, rrëmbeu çantën që e kishte poshtë banakut, hoqi me forcë distinktivin nga bluza dhe e përplasi në dysheme. Pastaj doli me vrap nga salla e shitjes. Dera u përplas aq fort pas saj, sa xhami i vitrinës u drodh lehtë.
Në butik mbetëm vetëm unë dhe administratorja.
— Më falni, Majlinda Pano, — tha Zhaneta Hysa me zë të ulët. I dridheshin buzët. — Faji është imi. Duhej ta kisha larguar shumë kohë më parë. Ju zhgënjeva.
— Mos e merrni kaq rëndë, — i thashë. — Tani kjo punë mori fund. Kjo ka rëndësi. A keni dikë që mund ta zëvendësojë?
— Po, kam një kandidate në mendje. Është një grua dyzet e dy vjeçe, me eksperiencë në një butik të ngjashëm. E sjellshme, e përmbajtur, pa mendjemadhësi. Ka edhe rekomandime shumë të mira.
— Shumë mirë. Punësojeni sa më shpejt. Dhe, ju lutem, organizoni një mbledhje me pjesën tjetër të stafit. Dua t’u shpjegohet qartë të gjithëve: respekti ndaj klientit nuk është frazë e bukur për t’u vendosur në mur. Është themeli i punës sonë. Nuk ka rëndësi mosha e njeriut, mënyra si është veshur apo sa para mban në portofol. Çdo klient meriton vëmendje, mirësjellje dhe shërbim dinjitoz. Ky është rregull i panegociueshëm.
— E kuptoj plotësisht, — tha ajo, duke pohuar seriozisht. — Do të flas me të gjithë sot, menjëherë pas mbylljes.
— Faleminderit. Edhe diçka tjetër.
Nxora nga xhepi një kartëvizitë dhe ia zgjata.
— Nëse lind çfarëdo problemi, më telefononi drejtpërdrejt. Në çdo orë. Nga tani e tutje do të vij në butik një herë në javë, pa paralajmërim. Dua ta shoh vetë si shkojnë gjërat në të vërtetë.
Zhaneta Hysa e mori kartëvizitën, e lexoi me kujdes dhe e futi në xhepin e xhaketës.
— Në rregull. Do të jem në kontakt. Po fustani, Majlinda Pano? Jeni e kënaqur me blerjen?
Buzëqesha.
— Fustani është shumë i mirë. I punuar bukur dhe me cilësi. Do ta vesh me kënaqësi.
— Më vjen mirë që e dëgjoj. Nëse ju duhet ndonjë gjë tjetër, më thoni pa hezitim.
U përshëndeta me Zhaneta Hysën dhe dola nga butiku. Jashtë bënte ftohtë. Era frynte prerë, ndërsa flokët e borës më përplaseshin në fytyrë. Shkova deri te makina, hapa derën dhe u ula pas timonit. Paketën me fustan e vendosa në sediljen pranë. Ndeza motorin, aktivizova ngrohjen dhe për disa çaste qëndrova pa lëvizur, duke ndier si më kthehej ngadalë nxehtësia në duar.
Pastaj nxora telefonin nga çanta dhe i shkrova shkurt Zhaneta Hysës: “Faleminderit për reagimin e shpejtë. Pres raportin për punonjësen e re.” Shtypa dërgo dhe e futa celularin mënjanë.
Tetëmbëdhjetë milionë Lekë i kisha mbledhur gjatë njëzet viteve. Nuk e bleva atë ndërtesë thjesht për fitim. E bleva që të kisha një vend ku të trajtohesha me respekt. Një vend ku askush të mos më gjykonte nga data e lindjes në pasaportë. Gresa Prifti mendoi se mosha më kishte bërë të dobët. U gabua. Respekti nuk lypet. Ai fitohet.
Po ju, kur dikush përpiqet t’ju ulë dinjitetin, e mbroni veten apo heshtni vetëm për të shmangur konfliktin?