I vinte të shpëlante duart, fytyrën, muret, krejt shtëpinë; madje edhe ajrin e rëndë, ku sapo ishte thënë me zë ajo që prej një muaji zvarritej nëpër qoshe si pluhur i zi.
Arbeni trokiti lehtë në derë.
— Ina, hape pak.
— Për çfarë?
— Të flasim.
— Ti fole mjaft.
— Unë jam me ty.
— Deri tani kjo tingëllon si fjali e marrë nga ndonjë manual. Thuaje më qartë.
— Nesër do të shkoj te mami. Do t’i them të mos vijë më pa ftesë dhe të mos të të prekë ty.
— Po nëse kërkon analizë ADN-je?
— Do t’i them jo.
— Po nëse nis të të shantazhojë me apartamentin?
— Le të përpiqet. Nuk jam dollap që të rrëzohem sapo më shtyn.
— Arben, ajo të ka urdhëruar gjithë jetën. Sot ishte hera e parë që ia mbylle telefonin. Nuk e di nëse do të të dalë forca për një luftë të vërtetë.
— Do të më dalë.
— Nuk më duhen fjalë të bukura. Mua më duhet që në këtë shtëpi fëmija im të jetë fëmijë, jo objekt verifikimi.
— E kuptoj.
— Jo, nuk e kupton. Ti në mëngjes do të shkosh në punë, kurse unë do të mbetem këtu. Me çelësat e saj, me telefonatat, me mesazhet, me sytë e komshijeve, të cilave ajo me siguri do t’u thotë se nusja qenka “pak e dyshimtë”. Unë nuk kam nevojë për “do të flas me të”. Kam nevojë të ndërrohet brava.
Ai qëndroi gjatë pa folur. Pastaj tha:
— Do ta ndërrojmë.
— Vërtet?
— Nesër thërras mjeshtrin.
— Dhe nuk i japim çelësa?
— Jo. Nuk i japim.
Brava e re u vendos të shtunën. Mjeshtri, me çizme të baltosura, u mor gjatë me derën; Dafina qante me të madhe, Ina e tundte në kuzhinë, ndërsa Arbeni rrinte gati me fshesën me korrent, sikur po merrte pjesë në ndonjë operacion special.
Zonja Mimoza erdhi pas dy ditësh. Në fillim i ra ziles. Pastaj provoi çelësin e saj. Çelësi nuk hyri.
— Arben! Hape derën!
Ina qëndronte në korridor me Dafinën në krahë.
— Ta hapim?
— Do ta hap unë, — tha Arbeni.
Mimoza nuk arriti të futej me të shtyrë, sepse Arbeni nuk ia la mundësinë. Ai u vendos në prag.
— Pse e ndërruat bravën?
— Sepse kjo është dera jonë.
— Ky është apartamenti im!
— Jo, mami. Është në emrin tim. Ti vetë e bëre kështu.
— Unë ia dhashë dhuratë djalit tim, jo kësaj femre!
— Kjo femër është gruaja ime.
— Gruaja që ka frikë nga ADN-ja!
Ina doli nga kuzhina.
— Nuk kam frikë nga ADN-ja, zonja Mimoza. Kam frikë vetëm se marrëzia juaj nuk paska fund. Por ju çdo herë vini me lopatë në dorë dhe gërmoni edhe më thellë.
— Ja! E dëgjon si më flet?
— E dëgjoj, — tha Arbeni. — Dhe e kuptoj pse.
— Pra, je kundër nënës sate?
— Jam në krah të familjes sime.
— Familja jam unë! Unë të kam lindur!
— Dhe për këtë të falënderoj. Por të lindësh një fëmijë nuk do të thotë të fitosh të drejtë të përjetshme për t’ia shkatërruar jetën.
— Ajo të ka kthyer kundër meje.
— Jo, mami. Për këtë u kujdese vetë.
— Mirë. Atëherë ta them këtu, para saj. Arben, bëje testin. Vetëm një herë. Mund edhe fshehurazi. E paguaj unë. Merr një tampon nga vajza, një nga vetja, dhe mbaroi puna. Askush nuk do ta marrë vesh.
— Unë do ta marr vesh, — tha Ina. — Dhe kaq mjafton.
— Po ti çfarë ke për të fshehur?
— Asgjë. Prandaj nuk kam ndër mend t’i provoj ndershmërinë time një njeriu që vjen në shtëpinë time me baltë në duar.
— Në shtëpinë tënde? Prapë shtëpia jote? Po të mos isha unë, tani do të jetoje me qira në ndonjë garsoniere pranë stacionit dhe do të numëroje qindarkat deri në rrogë.
— Ndoshta. Ama atje askush nuk do të futej në jetën time si polic lagjeje pas një ankese.
— Sa mosmirënjohëse qenke!
— Po, jam mosmirënjohëse. Sepse dhurata me të cilën të godasin në kokë nuk quhet dhuratë. Quhet shkop.
— Arben, po e dëgjon këtë?
— Po. Dhe jam dakord me të.
Zonja Mimoza e pa të birin sikur ai, aty përpara syve të saj, kishte ndërruar mbiemrin, gjakun dhe planetin.
— Domethënë, po zgjedh atë?
— Po zgjedh të mos poshtëroj gruan time.
— Do të vish duke vrapuar më vonë.
— Nuk do të vij.
— Kur të dalë se vajza është e huaj?
— Mami, dil jashtë.
— Çfarë?
— Dil nga apartamenti.
— Po më përzë?
— Po.
— Nënën tënde?
— Gruan që e quan vajzën time të huaj.
— Do të pendohesh.
— Mbase. Por tani për tani pendohem që nuk e bëra më herët.
Ajo iku pa thënë asgjë. Vetëm kur dyert e ashensorit u mbyllën, nga brenda u dëgjua zëri i saj:
— Budalla.
Pas kësaj ra heshtje. Jo qetësi, pikërisht heshtje. Si kur fiket një frigorifer i vjetër: zhurma zhduket dhe vetëm atëherë e kupton se ke jetuar me vite brenda saj.
Mimoza i shkruante Arbenit. Mesazhe të gjata, pa presje, me shkronja të mëdha pikërisht aty ku duhej të dhembnin.
“TI NUK E KUPTON SI TË KA MBËSHTJELLË AJO.”
“DO TË SHKOJ TE AVOKATI.”
“APARTAMENTI ËSHTË BLERË ME PARATË E MIA.”
“BËJE ADN-NË DHE DO TË TË LË REHAT.”
Arbeni përgjigjej shkurt:
“Mos shkruaj për Inën dhe Dafinën me atë ton.”
“Pa kërkuar falje, nuk kemi çfarë flasim.”
“Te avokati mund të shkosh.”
Ina nuk besonte se ai do ta mbante. Sinqerisht, nuk e besonte. Priste çarjen e parë: “Po është mami”, “Le ta bëjmë për paqe”, “Një test nuk ndryshon asgjë”. Por Arbeni qëndroi. Përkundte Dafinën, dilte natën për qumësht pluhur kur Inës i hipi temperatura, lante biberonët, grindjej me administrimin e pallatit për radiatorët e ftohtë. Për herë të parë, apartamenti nisi të bëhej banesa e tyre, jo një degë e vullnetit të Mimozës.
Pas tri javësh telefonoi tezja e Arbenit, Vjollca.
— Arben, ke vendosur ta marrësh në qafë nënën tënde?
— Përshëndetje, teze Vjollcë.
— Mos më bëj përshëndetje mua. Ajo është shtrirë me tension.
— Në spital?
— Në shtëpi. Po tension ka.
— Tension kanë të gjithë njerëzit e gjallë.
— Mos u bëj i zgjuar. Nëna jote qan. Thotë se e nxore nga apartamenti.
— Ashtu ndodhi.
— Je çmendur fare?
— Ajo akuzoi Inën për tradhti dhe e quajti Dafinën të huaj.
— Oh, prapë me të sajën ajo.
— Çfarë do të thotë prapë?
Në anën tjetër të telefonit ra një pauzë.
— Asgjë. Më doli fjala.
— Teze Vjollcë, ç’do të thotë “prapë”?
— Arben, nuk të mora për këtë.
— Tani po. Fol.
— Dëgjo, vetëm mos i thuaj nënës sate që ta tregova unë. Se pastaj do t’i ikë mendja fare.
— Thuaje, të lutem.
— Kur linde ti, ajo u përplas keq edhe me babanë tënd. Ai bërtiste se ti nuk ishe i tij. Sepse kishe flokë pak si të kuqërremtë dhe ishe i dobët, ndërsa në fisin e tyre të gjithë ishin zeshkanë. Mimoza atëherë gati u çmend. Ai kërkonte kontroll, iku te e ëma, pastaj u kthye. Test nuk bënë, por ia nxiu jetën boll.
— Pse nuk di asgjë për këtë?
— Kush do të ta thoshte? Në familjen tonë gjërat e pakëndshme mbështillen me gazetë dhe futen sipër dollapit. Rëndësi ka të duket sikur gjithçka është në rregull.
— Dhe tani mami po i bën Inës të njëjtën gjë?
— Kështu duket. Vetëm se veten e mban mend si viktimë, ndërsa sa dhemb kur ia bën tjetrit, e ka harruar.
Në mbrëmje Arbeni ia tregoi Inës. Ajo mbante Dafinën drejt pas ushqyerjes, e dëgjonte dhe tundte ngadalë kokën.
— Domethënë, edhe atë dikur e paskan shkelur kështu?
— Teze Vjollca thotë po.
— Dhe ajo vendosi ta kalojë stafetën?
— Ndoshta mendonte se po më mbronte mua.
— Fjalë shumë e rehatshme kjo, “mbronte”. Me të mund të mbulosh çdo poshtërsi. Si mushama mbi tavolinë në një mort.
— Nuk po e justifikoj.
— E di.
— Thjesht tani kuptohet nga vjen e gjitha.
— Të kuptosh nuk do të thotë të falësh.
— Jo, nuk do të thotë.
— Arben, unë nuk dua ta shoh. Të paktën tani për tani jo. Edhe nëse ka plagë nga fëmijëria, një grua e rritur prapë mban përgjegjësi për gojën e vet.