E puthi në faqe, jo me ngrohtësi, por si të hiqte një detyrë nga lista, pastaj mori xhaketën dhe doli.
Elira Dauti numëroi deri në dhjetë. Pastaj deri në njëqind. Më pas vuri ibrikun në zjarr, piu një çaj pa sheqer dhe nxori nga dollapi i sipërm një valixhe gri, me etiketën e këputur prej kohësh.
— Epo, zonja Elira Dauti, — i tha vetes me zë të ulët, — restoranti sot mbyllet për dezinfektim.
Futi brenda xhinset, të brendshmet, dy triko, uniformën e punës, dokumentet, karikuesin, çantën e kozmetikës dhe varësen e vjetër të së ëmës. Në fillim gishtat i dridheshin aq fort sa paloste keq çdo rrobë. Pastaj, çuditërisht, u qetësuan. Nga banja mori furçën e dhëmbëve. Nga ngrirësi nxori një qese me ravioli të blera një javë më parë me paratë e saj, dhe qeshi hidhur me veten.
— Pajë për nuse, s’ke ç’thua. Ravioli dhe një tik nervor.
Telefonin nuk e fiku. Vetëm ia uli zërin.
Hana Imeri iu përgjigj pas ziles së dytë.
— Elirë, ç’pate kaq herët? Unë jam ende në luftë me djalin. Nuk e njeh qullin si ushqim, e ka shpallur armik klase.
— Hana… mund të vij te ti?
— Sigurisht që mundesh. Çfarë ka ndodhur?
— Ika nga Marseli.
— Do të thuash u grindët?
— Dua të them që valixhja është në korridor. Bashkë me raviolit.
— Eja menjëherë. Adresën e di. Vetëm mos prit rregull, se shtëpia është përmbys.
— Për momentin rrëmuja më duket si familje.
Në furgon vinte erë xhaketash të lagura, kafeje të lirë në gotë plastike dhe lodhjeje të huaj. Elira u ul pranë xhamit, e mbajti valixhen të shtrënguar mes gjunjëve dhe priti kur do ta zinte paniku. Por paniku nuk erdhi. Përkundrazi, qyteti pas xhamit dukej sikur më në fund kishte pushuar së qeni kafaz: kioska të vogla, farmaci, tabela “rregullim këpucësh”, nxënës me çanta në shpinë, një grua me trastë rrjete që zihej me shoferin për stacionin. Gjithçka ishte e zakonshme. Pikërisht kjo e mbajti në këmbë.
Hana ia hapi derën me një bluzë të zgjatur deri në gjunjë dhe me lugë në dorë.
— Hyr. Qulli është në dysheme, fëmija poshtë tavolinës, burri në shërbim jashtë qytetit. Kushte ideale për të nisur jetën nga e para.
— Faleminderit.
— Po të paralajmëroj: divani është shtrembër, por është i ndershëm. Do çaj?
— Po.
— Atëherë ulu dhe fol. Vetëm mos ma nis me “ndoshta fajin e kam unë”. Për atë të godas me lugë.
Elira u ul në kuzhinë. Në parvazin e dritares ishin rreshtuar kavanoza me drithëra, ndërsa në frigorifer, nën një magnet, ishte ngjitur një listë: “qumësht, pelena, mos harro të jetosh”.
— Ai bleu prapë ushqime për njëzet e shtatë mijë Lekë.
— Për dasmë?
— Për ardhjen e prindërve.
— Po kush janë ata, komision shtetëror?
— E ëma do rosë. I ati vlerëson sallamin e shtrenjtë dhe proshutat. Kurse Marseli do që të gjithë të mendojnë se ia ka dalë në jetë.
— Po ju të dy?
— Ne pastaj hamë gjëra që nuk kërkojnë para. Kryesisht krenari. Vetëm se krenaria tretet shumë keq.
Hana i hodhi çaj në filxhan pa thënë gjë.
— A e kupton ai fare çfarë po bën?
— Ai mendon se unë jam vogëlsirë. Se më dhimbset të shpenzoj për prindërit e tij. Nuk më dhimbset për ta. Më dhimbset vetja, Hana. Kam ndjesinë sikur nuk jetoj me burrin tim, por me një djalë të vogël që ende vrapon në shtëpi me dëftesë në dorë: “Mami, shiko, jam djalë i mirë”.
— Ia ke thënë kështu?
— Dy vjet ia kam thënë. Me të gjitha mënyrat. Qetë, me zë të lartë, me tabela shpenzimesh, me frigorifer bosh, me lot. Ai dëgjon, tund kokën, pastaj shkon e blen ananas.
— Elirë, ananasi në këtë pikë është diagnozë.
— Dje më tha që nëna ime është mësuar me varfërinë.
— Ah, ai… — Hana kafshoi buzën, sepse djali doli nga poshtë tavolinës. — Zemër, shko pak në dhomë, se mami tani do të përdorë fjalë për të rritur.
— Nuk dua që ai të më kërkojë.
— Do të të kërkojë. Sidomos kur të kuptojë se rosa nuk piqet vetë.
Telefoni filloi të dridhej afër drekës. Pastaj përsëri. Pastaj pa pushim. Marsel Elezi shkruante shkurt, si njeri që në fillim acarohet, e më pas nis të kuptojë se frigoriferi nuk jep përgjigje.
“Ku je?”
“Pse nuk ka njeri në shtëpi?”
“Elira, ç’janë këto lojëra?”
“Prindërit vijnë pas dy orësh.”
“Seriozisht i ke lënë ushqimet ashtu?”
“Hape telefonin.”
“Elira Dauti, nuk po bëj shaka.”
“Mami është nisur.”
Hana i hodhi një sy ekranit.
— Do t’i kthesh përgjigje?
— Jo.
— Mirë bën. Le të njihet pak më nga afër me rosën.
Nga ora gjashtë e mbrëmjes thirrjet u bënë më të dendura. Elira rrinte në divan, ndërsa Hana përkundte djalin në dhomën tjetër. Në ekran ishin mbledhur tashmë dyzet e dy thirrje të humbura. Te e dyzet e treta, ajo e hapi.
— Më në fund! — zëri i Marselit ishte i çarë nga nervat. — Ku je?
— Te një shoqe.
— Te çfarë shoqeje tani? A e kupton ç’po ndodh këtu? Mami me babin për pak mbetën në shkallë, ti nuk je, shtëpia nuk është gati, ushqimet janë ende në qese, rosa në frigorifer është gur, torta u shkri sepse e lashë mbi tavolinë, dhe tani mora vesh që duhej mbajtur në të ftohtë!
— E pakëndshme.
— E pakëndshme? Po tallesh me mua? Mami pyet ku je. I thashë që nuk ndihesh mirë. Ajo thotë: “Atëherë po shkojmë ta shohim”. Unë nuk di ç’të them!
— Thuaji të vërtetën.
— Çfarë të vërtete?
— Që gruaja jote iku.
Në anën tjetër ra heshtje.
— Elira, ti tani po flet nga nervat.
— Jo. Për herë të parë pas shumë kohësh, nuk po flas nga nervat.
— Kthehu. Do të flasim pas darkës.
— Te ti gjithçka shtyhet për “pas”. Pas darkës, pas vizitës, pas rrogës, pas tensionit të mamit, pas humorit të babit. Unë gjithmonë mbetem për më pas. M’u lodh shpirti.
— Nuk mund të sillesh kështu.
— Mundem. Tashmë e bëra.
— Për çfarë? Për ca ushqime? Për një faturë?
— Për veten. Që të mos zgjohem çdo mëngjes me mendimin se duhet të luaj përsëri zonjën e një shtëpie të pasur në një apartament me qira, me dy dhoma dhe buburreca pas sobës.
— Mos e tepro.
— Marsel, pas sobës ka vërtet buburreca. Ti thjesht nuk sheh kurrë atje. Ashtu siç nuk sheh as buxhetin.
— Dëgjo, mami do të mërzitet.
— Po unë për dy vjet nuk jam mërzitur? Unë qeshja, sipas teje, kur laja të njëjtat geta dhe i thaja mbi kalorifer, sepse nuk kishim lekë për të reja? Kisha festë kur llogarisja nëse të merrja qumësht apo bukë? Vallëzoja nga gëzimi kur ti i blije babait konjak për pesë mijë Lekë dhe mua më thoje të duroja dhëmbin deri në paradhënie?
— Unë nuk e dija që të dhembte dhëmbi.
— Sepse nuk pyete.
— Mund të ma kishe thënë!
— Ta thashë. Ti u përgjigje: “Tani s’është momenti, vjen mami”.
Ai nxori frymën me zhurmë.
— Mirë. Fajin e kam unë. U kënaqe? Kthehu dhe do t’i rregulloj të gjitha.
— Unë nuk jam send që merret dhe vihet prapë në vend.
— Elira, mos më sulmo me fjalë. Jam vërtet në panik.
— Atëherë jeto pak me të. Unë kam kohë që jetoj aty, vetëm pa salmon.
— Mami do të flasë me ty.
— Unë nuk dua të flas me të.
— Është këtu pranë.
— Le të largohet.
— Elira! — u dëgjua një zë tjetër, i mprehtë dhe tepër i njohur. — Jam Teuta Pano. Çfarë cirku keni ngritur?
— Mirëmbrëma, zonja Teuta.
— Nuk ka asgjë të mirë. Ku ndodheni?
— Në një vend të sigurt.
— Ç’do të thotë “të sigurt”? Marseli ju ka vënë dorë?
— Jo. Ai vetëm i shpenzonte paratë sikur t’i binte portofolit me çekiç.
— Mos u bëni ironike. Ju jeni gruaja e tij. Prindërit e burrit kanë ardhur në shtëpi. Kështu nuk veprohet.
— Si veprohet, atëherë? Gruaja gatuan në heshtje dhe pastaj ha makaronat e mbetura po në heshtje? Jo, faleminderit, këtë kurs nuk e ndjek.
— Kur familja ka vështirësi, ato zgjidhen brenda shtëpisë, jo duke u endur te shoqet.
— I zgjidha brenda shtëpisë. Shumë herë. Djali juaj dëgjon vetëm një fjalë: “mami”.
— Si guxoni të flisni kështu?
— Guxoj të mos jem shërbëtore. E papritur, apo jo?
— Marsel, merre telefonin, — tha Teuta Pano, tashmë jo drejt aparatit. — Unë nuk e kuptoj këtë ton.
Marseli e mori përsëri.
— A je e kënaqur tani? Ajo mendon se ti më urren.
— Jo, Marsel. Nuk të urrej. Thjesht nuk dua më të jetoj brenda gënjeshtrës sate.
— Çfarë gënjeshtre?
— Që jemi mirë. Që gjithçka na shkon për mrekulli. Që tavolina e shtrenjtë është kujdes. Që lodhja ime është naze. Që nëna jote nuk do ta mbijetojë pulën me patate.
— Ti i ndërlikon të gjitha.
— Kurse ti i thjeshton të gjitha deri te fatura.
— Kthehu të paktën sot. Të lutem. Do t’i bëj unë të gjitha, ti vetëm rri në shtëpi.
— Jo.
— Atëherë çfarë duhet të bëj?
— Për herë të parë pas dy vitesh, vendose vetë.