Nuk i kërkoj gjithmonë t’i ngjisë ai deri lart. Por, që nga sot, le të jemi më të saktë: secili blen për vete. Shpenzimet e shtëpisë i ndajmë përgjysmë, përderisa Krenari jeton këtu. Detergjentët, ushqimet, interneti, çdo gjë do të shënohet. Ndërsa shpenzimet tuaja, zonja Vjollca, nuk kanë lidhje me buxhetin e kësaj shtëpie.
Vjollca Ismaili u drejtua menjëherë në karrige.
— Ç’do të thotë kjo tani?
— Do të thotë se, nëse Krenari dëshiron t’ju ndihmojë, le ta bëjë nga pjesa e tij. Jo nga paratë e përbashkëta dhe jo duke mbetur pagesat e mia pa u mbuluar.
— Si guxon ti të llogaritësh ndihmën që i jepet nënës?
— Po aq qetësisht sa ju pak më parë po numëronit kavanozët e mi në banjë.
Në kuzhinë ra një heshtje e rëndë. Edhe Krenari, që deri atëherë merrte frymë me zhurmë, sikur u mpak dhe pushoi.
Vjollca zgjati dorën dhe mori çantën nga karrigia bosh.
— Krenar, po e dëgjon si i flet ajo nënës sate?
— Mami…
— Mos më “mami” mua! — ia ktheu ajo prerë, duke u kthyer nga i biri. — Je burrë apo çfarë je? Në shtëpinë tënde po të vënë në rresht!
Eriola ngriti vetullat lehtë.
— Në shtëpinë e kujt?
Krenarit i iku ngjyra nga fytyra. Jo aq sa të binte në sy menjëherë, por Eriola e vuri re. Edhe Vjollca e pa, megjithatë kokëfortësia nuk e la të ndalej.
— Në shtëpinë e familjes! Ai jeton këtu!
— Jeton, po, — pranoi Eriola pa e ngritur zërin. — Por pronare e apartamentit jam unë. Kjo nuk është fyerje, është fakt. Dhe meqë sonte paska ardhur nata e fjalëve të drejtpërdrejta, të mos bëjmë sikur kjo banesë ra nga qielli pas martesës.
Gishtat e Vjollcës u shtrënguan fort rreth dorezave të çantës.
— Pra tani do të ma përplasësh këtë në fytyrë?
— Nuk po përplas asgjë. Po kujtoj kufijtë. Ju hyni në shtëpinë time, uleni në tavolinën time dhe vendosni të matni sa e dobishme jam unë për djalin tuaj. Atëherë edhe unë kam të drejtë të mas sa e përshtatshme është kjo gjendje për mua.
Krenari kaloi pëllëmbën mbi fytyrë, si të donte të fshinte gjithë bisedën.
— Eriola, mjaft. Të gjithë jemi me nerva.
— Jo, Krenar. Me nerva ishte mamaja jote kur më quajti barrë në qafë. Unë, përkundrazi, jam krejt e qetë.
Dhe ishte e vërtetë. Brenda Eriolës gjithçka ishte mbledhur, ftohur, renditur si para një bisede të rëndësishme me dikë të pakëndshëm. Nuk kishte më asnjë dëshirë të justifikohej. Vetëm qartësi. Sikur dikush t’i kishte hequr nga supet një batanije të rëndë, nën të cilën kishte ndenjur për shumë kohë, duke duruar ajrin e mbytur.
— Që nga sot, — vazhdoi ajo, — unë nuk blej më ushqime “për të gjithë” pa rënë dakord më parë. Nuk paguaj shpenzimet e makinës sate, kur ti thua “pastaj i rregullojmë”. Nuk i mbuloj e vetme faturat, nëse ty të paska dalë nga mendja. Dhe nuk pranoj vërejtje nga një njeri që nuk merr pjesë në shpenzimet tona, por për ndonjë arsye e sheh veten si kontrollore.
Vjollca u ngrit me vrull.
— Unë po iki në shtëpi. Nuk kam ndërmend të dëgjoj më këto.
— Mirë, — tha Eriola. — Gjërat i keni në korridor.
Vjehrra hodhi sytë nga i biri. Me sa dukej, priste që ai ta ndalte, t’i thoshte gruas diçka të ashpër, të kthente rendin e vjetër në vend. Por Krenari nuk foli. Qëndronte ende pranë tavolinës dhe shikonte faturat sikur të ishin letra të huaja, të rëna rastësisht në duart e tij.
— Krenar, do të më përcjellësh? — pyeti Vjollca.
— Po, mami, tani.
— Jo tani. Menjëherë.
Eriola mori tufën e çelësave nga tavolina dhe shkëputi prej saj një çelës.
Krenari u vrenjt.
— Çfarë po bën?
— Po marr çelësin rezervë që ia ke dhënë mamasë sate.
Vjollca e shtrëngoi çantën pas trupit.
— Ai është për çdo rast!
— Rasti mbaroi.
— Unë jam nëna e tij! Mund të vij te djali im kur të jetë nevoja.
— Te djali juaj mund të shkoni. Por kjo është banesa ime. Pa miratimin tim, askush nuk hyn më këtu.
Fytyra e Vjollcës u skuq. Njollat në faqe iu bënë më të ndezura, të çrregullta. Ajo futi dorën në çantë, nxori tufën e vet dhe e hodhi çelësin mbi tavolinë. Metali trokiti thatë mbi sipërfaqen prej druri.
— Merre. U mbytfsh me apartamentin tënd.
— Mos e ktheni në tragjedi, zonja Vjollca. Thjesht kthyet një çelës që nuk ishte i juaji.
Krenari lëvizi, sikur deshi të ndërhynte, por Eriola e pa para se të hapte gojën. Ai e gëlltiti fjalën.
Kur dera u mbyll pas Vjollcës, apartamenti u mbush me një qetësi të panjohur. Krenari e përcolli të ëmën deri te ashensori dhe u kthye pas disa minutash. E gjeti Eriolën në kuzhinë. Ajo po i vendoste faturat sërish në dosje. Lëvizjet i kishte të sakta, të kujdesshme. Asnjë fletë nuk u palos, asnjë cep nuk u shtrembërua.
— Pse e bëre kështu? — pyeti ai.
Eriola nuk e ngriti kokën.
— Si kështu?
— Para mamasë. Mund të flisnim më vonë.
— Ajo foli për mua para teje. Pse duhej të prisja unë një moment më të përshtatshëm?
— Ajo thjesht shqetësohet për mua.
Eriola e mbylli dosjen dhe më në fund e pa të shoqin drejt në sy.
— Po ti, për kë shqetësohesh?
Ai nuk u përgjigj menjëherë. Fërkoi rrëzën e hundës, shkoi deri te dritarja, pastaj u kthye prapë. Dikur, Eriola do të ishte zbutur nga kjo pamje. Do t’i afrohej, do t’i kapte dorën dhe do t’i thoshte se ishin lodhur të dy. Por atë mbrëmje ajo nuk pa lodhje. Pa vetëm një zakon të vjetër: shmangien e përgjigjes.
— Unë nuk të quaj barrë, — tha ai më në fund.
— Por lejove të më quanin.
— Nuk doja sherr.
— Dhe për të shmangur sherrin zgjodhe të më poshtëronin mua?
Krenari rrudhi fytyrën.
— Ti i merr gjërat shumë rëndë.
Eriola qeshi shkurt. Nuk ishte e qeshur e gëzuar. Ishte thjesht një frymë që doli me zhurmë të prerë.
— Sa fjali e leverdishme. Në fillim njeriu hesht, ndërsa të tjerët të copëtojnë me fjalë. Pastaj të thotë se ti po reagon tepër.
— Mirë, jam fajtor. Kaq doje?
— Jo.
Ai ngriti sytë i habitur.
— Ç’do të thotë jo?
— Do të thotë se një “jam fajtor” nuk mjafton. Unë dua veprime.
Krenari u ul në tavolinë dhe shtyu anash bllokun e së ëmës.
— Çfarë veprimesh tani?
— Që nesër, secili paguan vërtet pjesën e vet. Unë do të bëj listën e shpenzimeve të detyrueshme për apartamentin. Gjysmën e paguan ti. Ushqimin tënd e blen vetë ose merr pjesë që më parë në listën e përbashkët. Nëse do t’i ndihmosh mamasë, ndihmoje. Por jo në atë mënyrë që pastaj unë të mbuloj premtimet e tua.
— Ti seriozisht do që të jetojmë si bashkëqiraxhinj?
— Jo. Dua të kuptoj nëse kemi martesë apo një shërbim të rehatshëm që e bëj unë falas.
Krenari shtrëngoi gishtat mbi sipërfaqen e tavolinës. Jo buzët — gishtat. Aq fort, sa nyjat iu zbardhën.
— Po më ul poshtë.
— Jo, Krenar. Unë po heq pjesën falas të kujdesit tim, atë që ti dhe mamaja jote vendosët ta quani paturpësi nga ana ime.
Fjalët e goditën pikërisht aty ku duhej. Ai heshti.
Atë natë u shtrinë në të njëjtin krevat, por mes tyre dukej sikur ishte ngritur një ndarje e hollë, e padukshme. Krenari u rrotullua gjatë nga njëra anë në tjetrën, pastaj u ngrit dhe shkoi në kuzhinë për të pirë ujë. Eriola dëgjoi derën e dollapit, gotën që u nxor, hapat e tij që u kthyen përsëri. Më parë do ta pyeste nëse ishte mirë. Këtë herë nuk e pyeti.
Në mëngjes, Eriola u çua më herët se zakonisht. Hapi aplikacionin e bankës, kontrolloi pagesat e fundit dhe shkroi në një fletë shpenzimet e përbashkëta. Nuk vendosi të ardhurat. Nuk krahasoi se kush fitonte më shumë e kush më pak. Vetëm faktet: faturat e shtëpisë, interneti, ushqimet, produktet e pastrimit, riparimet e vogla, uji i porositur.
Kur Krenari doli në kuzhinë, lista ishte mbi tavolinë.
— Çfarë është kjo? — pyeti ai.
— Rregulli ynë i ri.
Ai e mori fletën. I kaloi rreshtat me sy. Fytyra iu ndryshua ngadalë: në fillim mosbesim, pastaj acarim, më pas hutim.
— Ke futur këtu edhe detergjentin e enëve?
— Po. Nuk shfaqet vetë në lavaman.
— Eriola, kjo është qesharake.
— Qesharake ishte dje, kur mamaja jote po llogariste blerjet e mia personale. Sot është vetëm e drejtë.
Ai e uli fletën prapë mbi tavolinë.
— Unë nuk kam ndërmend të jetoj sipas një copë letre.
— Atëherë propozo një mënyrë tjetër.
— Mënyra normale është ta harrojmë bisedën e djeshme.
Eriola i hodhi vetes kafe. E vendosi xhezven në lavaman, mori filxhanin në dorë dhe u mbështet me ijë në cep të tavolinës.
— Jo.
Një fjalë e vetme, e shkurtër, pati më shumë peshë se një fjalim i gjatë. Krenari e pa sikur sapo ta kishte kuptuar për herë të parë: ajo nuk po bënte pazar.
Ditët që pasuan dolën shumë më të vështira për të nga sa kishte menduar.
Më parë, ai kthehej në shtëpi, hapte frigoriferin dhe merrte çfarë t’i donte qejfi. Tani, në një raft qëndronte një kuti me etiketën “Eriola”. Jo për inat. Thjesht që të mos kishte ngatërresa. Ushqimet e përbashkëta vendoseshin veçmas, por ato shfaqeshin vetëm pasi Krenari dërgonte pjesën e vet të parave.
Më parë, ai hidhte një fjali në ajër:
— Duhet të ndalem të blej diçka për makinën, pastaj t’i kthej lekët.
Dhe Eriola paguante, sepse kështu bëhej më shpejt. Tani përgjigjja e saj ishte e shkurtër:
— Makina është e jotja. Zgjidhe vetë.
Më parë, Vjollca Ismaili mund të telefononte në mbrëmje e të thoshte:
— Nesër do të vij nga ju, më mërzitet shtëpia.
Tani Eriola e pyeste qetësisht:
— Krenari do të jetë në shtëpi?