Për shembull.
Heshtja në anën tjetër të telefonit u bë aq e dendur, sa Elsës iu duk sikur mund të dëgjonte rrotat e mendjes së vjehrrës duke u vënë në lëvizje.
— Nuk e di për çfarë po flet, — tha më në fund Mimoza Begaj. Zëri i saj ishte i kujdesshëm. Tepër i matur për dikë që, gjoja, nuk kishte asgjë për të fshehur.
— E dini shumë mirë, — iu përgjigj Elsa me qetësi. — Takohemi nesër në dymbëdhjetë. Do t’ju dërgoj adresën e kafenesë.
Pastaj e mbylli telefonin.
Arlind Sinani kishte mbetur te pragu i kuzhinës dhe e vështronte të shoqen sikur po e shihte për herë të parë. Ndoshta edhe ishte vërtet kështu. Sepse ajo Elsa që ai njihte — e durueshme, e përshtatshme, gjithmonë e heshtur — sapo ishte zhdukur. Në vend të saj qëndronte një grua tjetër, me sy të qetë, pa mllef, dhe pikërisht kjo qetësi ishte më frikësuese se çdo britmë.
— Elsë, prit pak, të lutem… të flasim si njerëz…
— Nesër, — tha ajo shkurt. — Sot kam një punë për të bërë.
Mori xhaketën nga varësja, e shmangu qesen me patatina që ai e kishte lënë në mes të rrugës dhe doli nga apartamenti.
“Ku po shkon?” — Arlindi nuk arriti ta nxirrte pyetjen. Dera u mbyll para se ai të gjente fjalët.
Elsa zbriti në oborr, hipi në makinë — makinën e saj, të blerë me paratë e saj — dhe u nis drejt qendrës. Në një nga ndërtesat e zyrave pranë bulevardit kryesor të Tiranës e priste njeriu me të cilin kishte folur shkurt një javë më parë. Avokat. Dhe jo dosido. Specialist për çështjet familjare.
Sepse Elsa Dervishi nuk po përgatitej thjesht për një grindje.
Ajo po përgatitej për një bisedë pas së cilës jeta e të treve nuk do të ishte më e njëjta.
Avokati doli më i ri nga sa e kishte përfytyruar: rreth tridhjetë e pesë vjeç, me syze me kornizë të hollë dhe me një mënyrë të foluri të prerë, pa zbukurime. Quhej Klajdi Osmani. Zyra ishte e vogël, e rregullt, pa luks të tepruar: një tavolinë, disa karrige, rafte me dosje. Asnjë përpjekje për t’u dukur madhështor. Kjo i pëlqeu Elsës menjëherë.
Ajo nxori nga çanta dokumentet e printuara dhe i vendosi mbi tavolinë. Lëvizje llogarie, data transfertash, shuma të shënuara qartë. Tre vite të përmbledhura në tabela të sistemuara me kujdes.
Klajdi Osmani i shfletoi pa folur. Pastaj hoqi syzet dhe fërkoi pjesën mes vetullave.
— Prej sa kohësh i keni mbledhur këto?
— Shtatë muaj, — u përgjigj Elsa.
— Kuptoj. — Ai i vendosi sërish syzet. — Apartamenti në emër të kujt është?
— Në emrin tim. Është blerë para martesës, me paratë e prindërve të mi.
— Makina?
— Edhe ajo në emrin tim. Kredinë e mbylla vetë.
Avokati tundi kokën, shkurt, pa komentuar. Shënoi diçka në bllokun e tij.
— Mimoza Begaj, pra nëna e bashkëshortit, ka marrë para në mënyrë të rregullt. Burri juaj i ka kaluar nga llogaria e përbashkët, ku kryesisht hynte paga juaj. Kjo provohet me pasqyrat bankare. Çështja është: çfarë kërkoni të arrini në fund?
Elsa heshti për një çast.
— Dua që gjithçka të jetë e pastër. Pa skandal në gjykatë, pa baltë. Por edhe pa mashtrime.
— Divorc?
— Po.
Fjala doli e qartë. Pa dridhje, pa hezitim. Sapo e shqiptoi, ndjeu sikur diçka brenda saj u vendos në vendin e duhur. Si të kishte mbajtur për shumë kohë një çantë tepër të rëndë dhe më në fund ta kishte ulur në tokë.
Në shtëpi u kthye afër orës nëntë të mbrëmjes. Arlindi ishte në kuzhinë, me sytë ngulur në telefon. Patatinat ishin hapur. Shishja e koka-kolës po ashtu. Ai nuk e pyeti ku kishte qenë, dhe kjo fliste më shumë se çdo fjalë. Dikur, të paktën, shtirej sikur i interesonte.
Nata kaloi në heshtje. Fjetën në të njëjtin shtrat si dy të panjohur në një kupé treni: secili në cepin e vet, secili i mbyllur në heshtjen e vet.
Në mëngjes Elsa u ngrit e para. Përgatiti kafe vetëm për vete dhe doli për në punë.
Kafeneja ku kishte thirrur vjehrrën quhej “Patrik”: një vend i qetë në qendër, pa zhurmë të tepërt. Tavolinat ishin larg njëra-tjetrës. Elsa mbërriti dhjetë minuta më herët, zgjodhi një tavolinë në qoshe dhe porositi një americano.
Mimoza Begaj hyri saktësisht në dymbëdhjetë. Vishte një pallto gri të hapur dhe mbante një çantë që Elsa e njohu menjëherë: po ajo prej lëkure, e blerë dy vjet më parë “si dhuratë”, në fakt me para nga llogaria e përbashkët. Atëherë Elsa nuk i kishte kushtuar rëndësi. Tani e pa dhe mendoi: sa domethënëse bëhen detajet kur hap sytë.
Vjehrra hodhi një vështrim rreth e rrotull, e pa Elsën dhe vendosi në fytyrë diçka mes buzëqeshjes dhe shqetësimit. U ul përballë saj pa e hequr pallton, si njeri që nuk ka ndërmend të qëndrojë gjatë.
— Elsë e dashur, dje më trembe. Ç’do të thotë tetëqind e dyzet mijë? Jam e sigurt që ka ndonjë keqkuptim.
— Jo, zonja Mimoza. Nuk është keqkuptim. — Elsa hapi dosjen që kishte sjellë me vete dhe nxori disa fletë mbi tavolinë. — Ja transfertat. Datat, shumat, shënimet: “ndihmë për mamin”, “mami kërkoi”, “urgjent për mamin”. Për tre vjet me radhë.
Mimoza Begaj uli sytë mbi fletët. Pastaj i ngriti ngadalë.
— Djali ka ndihmuar nënën e vet. Kjo është normale.
— Me paratë e gruas së tij, a është normale? — pyeti Elsa me të njëjtin ton të barabartë, pa e ngritur zërin. — Sepse në llogari para të tijat nuk kishte. Asnjëherë.
Diçka në fytyrën e vjehrrës u lëkund lehtë. Fare pak, si një krisje e hollë që dallohet vetëm po të shohësh me vëmendje.
— Po e tepron, — tha ajo.
— Unë jam analiste, zonja Mimoza. Nuk e teproj. Unë llogaris.
Ra një pauzë. Kamarieri solli kafenë e vjehrrës; ajo e kishte porositur thuajse mekanikisht, pa i hedhur sytë menusë. Mimoza Begaj e mbështolli filxhanin me të dyja duart, sikur të kërkonte të ngrohej prej tij.