— Çfarë kërkon prej meje? — pyeti më në fund ajo, me zë të ulët. Tani pa atë “Elsa ime”.
— Dua që ta dini se unë jam në dijeni të gjithçkaje. — Elsa Dervishi e mbylli dosjen. — Dhe dua t’ia bëni të qartë Arlind Sinanit se është më mirë ta zgjidhim këtë punë me qetësi. Sepse, po përfunduam në gjykatë, këto dokumente do të dalin edhe atje.
Mimoza Begaj e vështroi gjatë. Pastaj foli ngadalë, me një shprehje të çuditshme në fytyrë; jo me mllef, më tepër me një lloj respekti të hidhur.
— Të paskam nënvlerësuar.
— Po, — tha Elsa. — Nuk jeni e vetmja.
Arlind Sinani telefonoi rreth orës tre pasdite. Elsa ishte në punë, me sytë mbi ekranin plot tabela e shifra, kur telefoni nisi të dridhej mbi tavolinë.
— Mami më tregoi gjithçka, — tha ai menjëherë. Zëri i dukej i tendosur, si një litar gati për t’u këputur.
— Mirë.
— Elsa, a mund të flasim si njerëz normalë? Pa ato dosjet e tua?
— Mundemi. Por dosjet nuk zhduken vetëm pse flasim pa i përmendur.
Në anën tjetër ra një heshtje e gjatë.
— Vërtet do të divorcohesh?
Ajo ktheu kokën nga dritarja. Jashtë, rruga vazhdonte ritmin e vet; njerëz që nxitonin, dikush që qeshte pranë hyrjes së zyrës përballë, makina që kalonin pa u ndalur. Një ditë krejt e zakonshme. Një jetë e zakonshme, të paktën për të tjerët.
— Arlind, gjatë tre viteve të fundit, a më ke pyetur ndonjëherë si jam? Jo “çfarë ka për darkë”, jo “ku shkuan paratë”, por si jam unë. Çfarë po më ndodh. Çfarë më duhet.
Sërish heshtje.
— Pikërisht, — tha Elsa. — Do të flasim në mbrëmje.
Dhe e mbylli telefonin.
Por në mbrëmje, kur po bëhej gati të dilte nga zyra, i erdhi një mesazh. Nuk ishte nga Arlindi. Numri ishte i panjohur. Vetëm tri fjalë:
“Duhet të takohemi.”
Elsa u ndal në mes të korridorit. E lexoi edhe një herë. Pastaj shkroi:
“Kush jeni?”
Përgjigjja mbërriti pothuajse në çast.
“Gruaja e parë e Arlindit.”
Ajo nxori frymën ngadalë. Pra, kështu qenka puna.
Doli jashtë, u ndal pranë makinës dhe për disa sekonda pa drejt përpara, pa u përqendruar askund. Më pas shtypi përgjigjen:
“Nesër. Më dërgoni adresën.”
Sepse nëse Arlind Sinani kishte pasur një grua të parë — dhe ai nuk ia kishte përmendur kurrë — atëherë historia që Elsa kishte kujtuar se i përkiste vetëm asaj, dilte të ishte krejt tjetër. Më e gjatë. Më e errët. Dhe shumë më domethënëse nga sa kishte menduar.
Gruaja e parë e Arlindit quhej Xhoana Pano.
U takuan të nesërmen në një kafene të vogël pranë Liqenit Artificial. Xhoana ia kishte dërguar adresën fiks në tetë të mëngjesit, shkurt, pa asnjë hyrje. Elsa mbërriti dhe e njohu menjëherë: një grua rreth të dyzetave, me flokë të shkurtër dhe me atë vështrim të qetë të dikujt që ka kaluar mjaftueshëm për të mos u habitur më lehtë.
Nuk humbën kohë me biseda të kota.
— Për ty mora vesh rastësisht, — tha Xhoana, duke mbajtur filxhanin e çajit me të dyja duart. — Një e njohur e përbashkët të përmendi. U mendova gjatë nëse duhej të të shkruaja apo jo. Në fund vendosa po. Sepse dikur mua nuk më shkroi askush.
Historia e Xhoanës ishte më e shkurtër, por tmerrësisht e ngjashme. Tre vite martesë. Llogari e përbashkët. Arlindi pothuajse nuk kishte punuar që në fillim: gjithmonë kishte arsye, shpjegime, vështirësi të përkohshme. Mimoza Begaj shfaqej rregullisht, çdo herë me ndonjë nevojë të re. Paratë largoheshin qetë, pa zhurmë, thuajse të padukshme, derisa një ditë Xhoana u ul dhe i bëri llogaritë.
— Kërkova divorcin, — tha ajo. — Ai nuk kundërshtoi fort. Mendoj se që atëherë kishte nisur të kërkonte tjetrën.
Elsa e dëgjonte dhe ndiente diçka të çuditshme. Jo zemërim. Jo keqardhje për veten. Më shumë një kthjelltësi të ftohtë, si kur sheh gjatë një fotografi të turbullt dhe papritur fokusi mprehet.
— T’i ktheu paratë? — pyeti ajo.
— Jo. — Xhoana buzëqeshi me ironi. — Por as nuk e prisja. Thjesht ika dhe e nisa nga e para. — Heshti pak. — Ti je ndryshe. Më the se ke dokumente. Kjo ka rëndësi. Uroj ta çosh deri në fund.
Qëndruan edhe gati një orë. U ndanë pa fraza të mëdha; vetëm tundën kokën pranë derës së kafenesë. Megjithatë Elsa ndenji gjatë në makinë para se të ndizte motorin.
Biseda me Arlindin u bë po atë mbrëmje.
Ai dukej tjetër. Jo si tre vite më parë. Elsa e dallonte qartë. Ishte ulur në tavolinën e kuzhinës, nuk shikonte telefonin, nuk shtirej sikur ishte i zënë. Thjesht priste. Dhe kjo, në vetvete, ishte e pazakontë.
— More vesh për Xhoanën? — pyeti ai i pari.
— Tani po.
Arlindi kaloi pëllëmbën mbi fytyrë. Ishte një gjest lodhjeje, gati i sinqertë, dhe pikërisht për këtë i erdhi edhe më i pakëndshëm.
— Ka qenë shumë kohë më parë. Nuk mendova se ishte e nevojshme ta tregoja.
— Logjikë interesante, — tha Elsa. — Nuk e pe të nevojshme të më tregoje për martesën e parë. Nuk e pe të nevojshme të shpjegoje kalimet e parave te nëna jote. Nuk e pe të nevojshme të punoje seriozisht këto dy vitet e fundit. Në përgjithësi, ti shumë gjëra nuk i ke parë të nevojshme.
Ai nuk foli.
— Arlind, unë do të paraqes kërkesën për divorc. Klajdi Osmani po përgatit dokumentet. — Zëri i saj ishte i qetë, pa dramë. — Apartamenti është imi, për këtë nuk ka diskutim. Makina është imja. Pasuri të përbashkët, në thelb, nuk kemi, sepse gjithçka që është krijuar, është krijuar nga unë.
— Elsa…
— Më lër ta mbaroj. Sa për paratë që i ke kaluar nënës sate, kjo është çështje më vete. Tetëqind e dyzet mijë lekë për tre vjet. Klajdi Osmani thotë se ka bazë të trajtohet si shpërdorim i mjeteve të përbashkëta. Mund të shkojmë në gjykatë. Ose mund të merresh vesh me mua pa gjyq.