Arlind Sinani ngriti vështrimin. Në sytë e tij nuk kishte zemërim; aty u duk diçka më e afërt me frikën. Një frikë e vërtetë, jo e sajuar për të luajtur rol.
— Po e ke seriozisht që do të më çosh në gjykatë?
— E kam seriozisht që dua të marr atë që më takon, — iu përgjigj Elsa. — Si do të ndodhë kjo, varet vetëm nga ti.
Mimoza Begaj telefonoi vetë të nesërmen në mëngjes, pa paralajmërim. Elsa e hapi thirrjen.
— Elsa, — nisi vjehrra, por zëri i saj nuk ishte ai i zakonshmi. Nuk kishte më atë sigurinë me të cilën hynte në çdo dhomë sikur gjithçka i përkiste. — Dua të flasim. Ballë për ballë.
— Po ju dëgjoj.
— Jo në telefon.
U takuan në të njëjtën kafene pranë qendrës. Këtë herë Mimoza Begaj nuk kishte veshur pallton gri; kishte ardhur me një xhaketë të thjeshtë, pa çantë në dorë. Dukej më e vogël se zakonisht, sikur diçka i ishte hequr nga supet.
Ajo nxori një zarf dhe e vendosi mbi tavolinë.
Elsa e pa, por nuk e preku.
— Çfarë është kjo?
— Treqind mijë lekë. — Mimoza Begaj nuk e uli shikimin, megjithëse në të nuk kishte më as dinakërinë e dikurshme. — Për momentin kaq kam. Pjesën tjetër do ta kthej. Me këste. Edhe Arlindi… ai pranoi.
Elsa heshti për pak.
— Pse?
Vjehrra lëshoi pak supet.
— Sepse Klajdi Osmani i dërgoi dje Arlindit një shkresë. Me nenet përkatëse, një për një. — U ndal një çast. — Nuk dua që kjo të përfundojë në gjykatë. Kam një nip nga vajza e madhe. Nuk dua që gjithë kjo histori…
— E kuptoj, — tha Elsa.
E mori zarfin dhe e futi në çantë.
— Pjesa tjetër do të shlyhet sipas një marrëveshjeje me shkrim. Klajdi Osmani do t’ju dërgojë grafikun. Nëse vonohet qoftë edhe një pagesë, shkojmë në gjykatë pa asnjë bisedë tjetër.
Mimoza Begaj pohoi me kokë. Pa fjalë. Për herë të parë, që kur Elsa e njihte, ajo nuk shtoi asnjë koment të tepërt.
Divorci u mbyll pas dy muajsh. Arlind Sinani nuk kundërshtoi asnjë pikë; me sa dukej, letra e Klajdi Osmanit kishte bërë punën e vet. Firmosi çdo dokument që iu vu përpara dhe u kthye te e ëma — në atë vend nga ku, në të vërtetë, nuk ishte larguar kurrë plotësisht.
Elsa qëndronte pranë dritares së apartamentit të saj — tani vërtet i saj, pa thonjëza, pa sqarime, pa kushte — dhe shihte oborrin poshtë. Makina e Arlindit ishte larguar prej një ore. Nga gjërat e tij kishte marrë pak: disa rroba, laptopin, ca libra. Banesa pothuajse nuk kishte ndryshuar. Vetëm ajri dukej tjetër. Më i lehtë, ndoshta.
Telefoni lëshoi një tingull të shkurtër. Ishte mesazh nga Xhoana Pano, i shkurtër, pa hyrje të gjata, tamam siç dinte ajo:
“Si shkoi?”
Elsa i ktheu përgjigje:
“Mirë. Faleminderit që më shkrove atëherë.”
Përgjigjja erdhi menjëherë:
“Paç fat. Tani vetëm përpara.”
Elsa buzëqeshi lehtë, për vete. E la telefonin mbi parvazin e dritares dhe shkoi në kuzhinë për të vënë çajnikun. Përgatiti një çaj të mirë, pa nxitim, jo sepse duhej bërë, por sepse ashtu i dëshironte. U ul pranë dritares dhe e mbajti filxhanin me të dyja duart.
Jashtë, qyteti gumëzhinte. Jeta vazhdonte — e saj, e ndershme, më në fund vetëm e saj.
Mimoza Begaj i kthente paratë me përpikëri të frikshme: çdo datë një të muajit, në të njëjtën orë, pothuajse në të njëjtën minutë. Një herë Klajdi Osmani vërejti se një disiplinë e tillë zakonisht u përket njerëzve që janë trembur shumë. Elsa ra dakord.
Pas gjashtë muajsh, Arlind Sinani gjeti punë. Një punë të vërtetë, me pagë fikse dhe përgjegjësi. Elsa e mori vesh rastësisht, nga një i njohur i përbashkët. Nuk ndjeu as kënaqësi të fshehtë, as lehtësim. Thjesht e regjistroi si një rresht të ri në një tabelë që, për të, ishte mbyllur prej kohësh.
Dhe tabelat e Elsës kishin qenë gjithmonë të rregullta.
Kaloi një vit.
Elsa ishte ulur sërish në atë kafenenë pranë qendrës. Nuk kishte ardhur aty me qëllim; thjesht i binte për rrugë, dhe kafeja aty kishte qenë gjithmonë e mirë. Përballë saj rrinte Klajdi Osmani, por jo më si avokat. Ishte thjesht një njeri me të cilin ishte kënaqësi të ndaje një drekë dhe një bisedë.
Gjithçka kishte ardhur vetvetiu. Pa nxitim, pa shpërthime, pa dramë. Fillimisht takime pune, më pas një bisedë e rastësishme për librat, pastaj ai e kishte pyetur nëse do të donte, ndonjë ditë, të shkonin në një ekspozitë te Galeria Kombëtare e Arteve. Elsa ishte menduar pak dhe kishte thënë se po, do të donte.
— Sot më dukesh e menduar, — tha ai, pa i hequr sytë nga menuja.
— Po bëj llogari, — u përgjigj ajo.
— Çfarë po llogarit?
— Një vit më parë qëndroja në korridor dhe i thosha burrit tim se po mbyllja llogarinë e përbashkët. — Ajo buzëqeshi. — Atëherë më dukej sikur ishte fundi i diçkaje. Në fakt, paskësh qenë fillimi.
Klajdi Osmani e pa mbi syze.
— Dhe si doli? Fillim i mirë?
— I mirë, — tha Elsa thjesht.
Pagesa e fundit nga Mimoza Begaj kishte ardhur tre javë më parë, saktësisht në afat, si gjithmonë. Borxhi ishte shlyer i tëri. Elsa kishte marrë njoftimin nga banka, kishte parë shumën dhe pastaj e kishte futur qetësisht telefonin në çantë. Nuk kishte pasur triumf, as nevojë për festë. Vetëm një pikë në fund të fjalisë — e qartë, e merituar.
Për Arlindin thuhej se kishte nisur të dilte me dikë tjetër. Elsa nuk u interesua për hollësitë. Ajo tashmë nuk ishte më historia e saj.
Historia e saj ishte këtu: te kjo tavolinë, me kafe të mirë, përballë një njeriu që një ditë, gjatë drekës, e kishte pyetur çfarë libri po lexonte dhe nuk e kishte ndërprerë derisa ajo mbaroi së foluri.
Një gjë e vogël, në dukje.
Por pikërisht nga gjëra të tilla të vogla ndërtohet ajo që quhet jetë e vet.