Ishte po ajo buzëqeshje që ia kisha mësuar vetë kur ishte e vogël: e ëmbël, joshëse, e përsosur për t’u futur në zemër mësuesve.
— Vesa, — ngrita sytë drejt saj. — Më thuaj një gjë drejt, pa dredha. Ti do që shtëpia e pushimit e Ilirit të mbetet për mua… apo për ty?
Në dhomë ra një heshtje e rëndë. Petriti u kollit lehtë dhe u zhyt menjëherë në telefon, sikur aty po vendosej fati i botës. Ina uli kokën mbi çantë dhe bëri sikur po kërkonte një stilolaps.
— Mami, po ç’rëndësi ka për ty? — tha më në fund Vesa, me atë tonin sikur po më shpjegonte diçka fare të thjeshtë. — Pas teje, prapë tek unë do vijë. Pse të merresh ti, në moshën tënde, me taksa e letra?
“Në moshën tënde.” Pesëdhjetë e pesë vjeçe, po jua kujtoj. Në punë ende më mbajnë me gjysmë norme, sepse të rejat nuk dinë t’u bëjnë injeksione pleqve pa u lënë njolla blu në krahë.
— Atëherë bëjmë kështu, — thashë me zë të ulët. — Do ta mendoj. Deri fundjavën tjetër.
Vesa shtrëngoi buzët, por nuk e dha veten.
— Mirë. Vetëm mos e zgjat shumë. Këto punë marrin gjysmë viti me dokumente.
Sapo dolën, hapa bufenë dhe nxora dosjen time me letra. Kalova gishtat mbi vulën zyrtare, sikur po prekja diçka të gjallë. Pastaj mora telefonin dhe thirra Arjanën.
— Arjana, moj e dashur… më duket se kemi edhe një dokument tjetër për të bërë.
Ajo që ndodhi më pas, edhe sot kur e kujtoj, më fut të dridhura në shpinë.
Pas tri ditësh, Vesa më telefonoi. Zëri i saj nuk kishte më butësi; tingëllonte si metal i ftohtë.
— Mami, i mora vesh të gjitha. Xhaxhi Ilir e ka lënë testamentin në emrin tënd. Ti e dije?!
— E dija, — iu përgjigja qetë, ndërsa përzieja reçelin në tenxhere.
— Dhe ke heshtur?! Mami, a je në vete apo jo?! Aty bëhet fjalë për miliona! Çfarë doje, t’i përpije të gjitha vetëm?!
— Vesa, ma la vëllai im. Mua. Personalish. Bashkë me një letër.
— Çfarë letre tani?! Ma trego!
— Jo.
Një fjalë e vetme. E shkurtër. “Jo.” Më duket se gjatë gjithë jetës së sime bije nuk ia kisha thënë kurrë.
— Ti… ti qenke çmendur. Do vijmë të shtunën. Dhe do t’i kalosh të gjitha në emrin tim. Si nënë. Si një nënë normale, jo si egoiste!
Pastaj u dëgjuan vetëm tonet e telefonit.
Nuk po e fsheh: duart m’u drodhën. U ula pranë dritares dhe ndenja gjatë, duke parë jashtë pa parë asgjë. Mendova: ndoshta e kam gabim. Fundja, është gjaku im. Vajza ime. Ndoshta ajo…
Pastaj m’u kujtua Iliri në spital. Dora e tij e dobët që më shtrëngonte timen dhe zëri i tij: “Majlinda, ti je njeri i mirë. Të gjithë të përdorin, por ti prapë mbetesh e mirë.”
Dhe dridhja m’u ndal.
Të shtunën erdhën të tre: Vesa, Petriti dhe ajo Ina. Vesa hyri pa përshëndetur fare. I përplasi letrat e veta mbi tavolinë.
— Mami, pse rri si e ngrirë? Firmos këtu dhe këtu. Pastaj liroje shtëpinë deri të dielën. Tani është e imja.
Fshiva duart te përparësja. Nga xhepi i rrobës së shtëpisë nxora një fletë të palosur. E hapa me kujdes dhe e vendosa pranë tufës së saj të dokumenteve.
— Çfarë është kjo? — Vesa ngushtoi sytë.
— Kjo, moj Vesa, është akt-dhurimi. Nga unë. Për shtëpinë në Voskopojë.
Faqet iu skuqën menjëherë.
— Në emrin tim?!
— Jo, shpirt. Për hospicin e fëmijëve në Shkodër.