Është e regjistruar tashmë në Kadastër. Ka dy javë që ka marrë fund ajo punë. Po deshe, telefono dhe verifikoje vetë: noterja quhet Arjana Dervishi, numrin e gjen kollaj.
Ra një heshtje e rëndë. Aq e trashë, sa dëgjohej edhe miza që përplasej pas xhamit.
— Ti… po tallesh me mua.
— Jo.
— Ti… ti ua ke falur… të huajve… MILIONAT?!
— Ua fala fëmijëve që po shuhen, Vesa. Jo një gruaje të rritur që e kujton nënën një herë në muaj, vetëm kur i mbarojnë kavanozët me turshi.
Pas shpinës së saj, Petriti mbuloi fytyrën me pëllëmbë. M’u duk sikur u turpërua. Të paktën dikush në atë familje ndjeu diçka.
— Ti je e sëmurë! Je plakë e çmendur! Do të të hedh në gjyq! Do të kërkoj të të shpallin të paaftë!
Buzëqesha lehtë. Vetëm me cepin e buzës.
— Kërkoje, bijë. Edhe vërtetimin nga psikiatri e kam gati. Arjana nguli këmbë ta nxirrja para se të bëhej akti. Për siguri, më tha. Për raste të veçanta. E di për çfarë rastesh? Pikërisht për këtë.
Ina, juristja, nisi pa bërë zë të mblidhte letrat e saj. Ajo e kishte kuptuar më shpejt se të gjithë se loja kishte mbaruar.
— Vesa, hajde të ikim, — mërmëriti. — Këtu… nuk ka më çfarë të bëhet.
— Edhe këtë shtëpi do ta kaloj, — u thashë ndërsa po dilnin, — por në emër të nipit. Të Krenarit. Me kusht që ta marrë në dorë kur të mbushë tetëmbëdhjetë vjeç. Deri atëherë mbetet imja. Nëse doni ta sillni verës, silleni. Por si njerëz. Jo me atë: “mami, mbaje pak fëmijën se ne po shkojmë në Turqi”.
Vesa u kthye te pragu. Fytyra i ishte bërë e bardhë si pllakat e kuzhinës sime.
— Ti nuk je më nëna ime.
— Mirë, — i thashë qetë. — Edhe ti nuk je më arka ime.
Dera u përplas fort. Pak më pas, makina hungëriu në oborr dhe u largua. Unë qëndrova një minutë në vend. Pastaj u ktheva te soba dhe mbarova reçelin. Me rrush pa fara. Ishte i preferuari i Ilirit, meqë ra fjala.
Kaluan tre muaj. Vesa nuk telefonon. Petriti më shkruan ndonjëherë, me kujdes: “Na falni, zonja Majlinda, do t’i vijë mendja.” Krenari erdhi gjatë pushimeve të vjeshtës. Pjekëm petulla bashkë, ai dhe gjyshja e tij, domethënë unë. Pa prindërit. Petriti e solli dhe vetë erdhi ta merrte.
Gjyq nuk pati. Nuk guxoi. E di që do ta humbiste: vërtetime, dëshmitarë, noterja… dhe mbi të gjitha letra e Ilirit, të cilën më në fund ia tregova Arjana Dervishit. Me procesverbal.
Nga hospici më dërguan një fotografi. Në oborrin e tyre tani është ngritur një kënd i ri lojërash. Në tabelë shkruhet: “Falënderojmë Majlinda M. dhe Ilir M.”
E vara atë fotografi në frigorifer. Pranë vizatimit të Krenarit.
Kurse shtëpia… shtëpia qëndron aty. Imja. Për momentin, imja. Mollët lulëzojnë, rrushi i zi jep kokrra, soba ndizet.
Veçse tani e ndez për vete.
E imagjinoni? Për herë të parë pas pesëdhjetë e pesë vjetësh — për vete.