…kur sapo ishim martuar me Arianën. Mami, ti e shtyve gjashtë vjet rregullimin e dhomës sate të gjumit. Ende ke ato letër-muret me lule, që ndoshta janë më të vjetra se unë. Më kujtohet si thoshe gjithmonë: “S’ka gjë, veranda pret.” Po e di çfarë? Nuk pret më. Mjaft prite.
Elira nuk foli. Heshtja e saj u zgjat aq shumë, sa Klodiani, lart mbi çati, pushoi së godituri me çekiç dhe mbeti i ngrirë, duke i vështruar të dy.
— Po ta kthej borxhin tënd, — tha Arditi me zë të ulët, por të vendosur. — Punëtorët i ke falas. E kemi bërë planin: brenda një jave mbarojmë. Ja, shiko projektin.
Nga xhepi i pasmë nxori një fletë të palosur disa herë. E hapi me kujdes. Elira pa përpara syve një vizatim të rregullt, me përmasa të shënuara, me vërejtje anash dhe me çdo hollësi të menduar. Nuk ishte më ajo fotografia e prerë nga revista. Ishte projekt i vërtetë. I bërë enkas për oborrin e saj të vogël, duke marrë parasysh edhe mollën e vjetër, për të cilën ajo kishte kërkuar me ngulm të mos prekej kurrsesi.
— Mollës do t’i biem anash, — tha Arditi, sapo e kuptoi ku i kishte mbetur vështrimi. — E kemi llogaritur gjithçka. Do të forcojmë edhe themelin. Do të vendosim dysheme të ngrohtë; kam pyetur, ka një sistem të posaçëm, jo shumë të shtrenjtë dhe i qëndrueshëm. Në nëntor do të mund të ulesh aty, të mbështillesh me batanije dhe të pish çajin tënd.
Lotit të parë iu desh vetëm një çast për t’i rrëshqitur nëpër faqe Elirës dhe për t’u ndalur pranë cepit të buzës. Ajo nuk e fshiu. Madje as e vuri re. Qëndronte pa lëvizur dhe shikonte këta burra të rritur, që dikur vraponin pas topit në oborrin e saj, çanin gjunjët, i rrëmbenin nga tenxherja qofte ende të nxehta, kopjonin detyrat në kuzhinë dhe grindeshin deri në ngjirje për lojëra kompjuteri që vetëm ata i kuptonin. Tani kishin ardhur këtu. Vetë. Pa kërkuar asgjë. Për t’i ndërtuar verandën që ajo e kishte ëndërruar për vite me radhë.
Por qetësia e ëmbël nuk zgjati shumë. Pas gardhit u dëgjua një kollitje e lehtë, e qëllimshme, dhe mbi dërrasat e gardhit u shfaq një kokë me shami shumëngjyrëshe. Ishte Mimoza Hoxha, fqinja nga ana e majtë. Gruaja mbante gjithnjë atë shprehjen e fytyrës sikur thoshte: “A nuk ju pata paralajmëruar?” I vuri duart në bel dhe vështroi gjithë rrëmujën me një pamje të tillë, sikur para syve të saj po çmontohej kufiri i shtetit.
— Elira, ti je? — ia lëshoi ajo me një zë të ëmbël sa për sy e faqe, por ku metali dëgjohej qartë. — Se po shoh zhurmë, njerëz, makina që në mëngjes. Ç’është kjo këtu te ti, panair punësimi?
— Mirëmëngjes, zonja Mimoza, — tha Elira dhe, pothuajse pa e kuptuar, fshiu faqen. — Është djali me shokët. Po më ndihmojnë. Do të ndërtojmë verandën.
— Verandë? — Mimoza Hoxha përplasi duart me habi të tepruar. — Po leje keni ju? A e di ti, moj Elira, çfarë gjobash vënë tani për ndërtime pa miratim? Shet shtëpinë e fshatit dhe prapë nuk i lan dot. Pastaj, oborrin e ke të vogël. Deri te gardhi im janë tre metra, apo jo? I ke respektuar largësitë? Se unë, ta dish, nuk rri pa folur po të ketë ndonjë shkelje. Kam nipin në mbikëqyrjen e ndërtimeve; mund ta lajmëroj.
Arditi, sapo i dëgjoi fjalët, u kthye dhe iu afrua gardhit me qetësi.
— Mirëmëngjes, zonja Mimoza. Leja është marrë. Projekti është i miratuar. Edhe normat e sigurisë kundër zjarrit janë respektuar. Një shoku im është arkitekt; para se të vizatonte, i kontrolloi të gjitha. Nëse doni, mund t’jua tregoj dokumentet.
Mimoza Hoxha u skuq deri në veshë. Një përgjigje të tillë duket se nuk e kishte parashikuar fare.
— Mirë, mirë, — zgjati ajo fjalët, duke bërë një hap prapa. — Do ta shohim ç’do të dalë prej kësaj. Se, e di si ndodh: ndërtojnë, ndërtojnë, pastaj i prishin me shpenzimet e veta. Edhe zhurma, Elira, zhurma. Nipërit e mbesat e mia s’kanë për të fjetur.
— S’ka gjë, — tha Elira qetë, dhe zëri i saj, për çudi, nuk u drodh më. — Nipërit e mbesat tuaja hëngrën petulla tek unë gushtin e kaluar, kur ju harruat t’u jepnit për të ngrënë. Kështu që mund të flenë pak më vonë.
Mimoza Hoxha mblodhi buzët fort dhe u zhduk pas gardhit. Klodiani, që e kishte ndjekur gjithë skenën nga çatia, nxori një nënqeshje të mbytur dhe iu kthye sërish çekiçit. Ndërsa Elira ndjeu papritur se brenda saj po përhapej diçka që nuk e kishte provuar prej shumë vitesh: një lloj guximi i ngrohtë, këmbëngulës, gati luftarak. Jo, këtë herë jo. Ëndrrën e vet nuk do ta linte më askënd t’ia shtypte.
Dy orët që pasuan, Elira i kaloi në një gjendje të çuditshme, si mes ëndrrës dhe zgjimit. I dukej sikur e gjitha nuk po ndodhte vërtet. Arditi u kujdes që ajo të ulej rehat në një karrige palosëse.