nën hijen e mollës, pastaj hyri në shtëpi dhe doli me një filxhan të vjetër, me bishtin të ciflosur. Ishte po ai filxhan nga i cili ajo pinte çaj dikur, në kohën kur e çonte Arditin në kopsht. Ai mbushi filxhanin me çaj të nxehtë nga termosi dhe ia vuri pranë.
— Rri ulur, — i tha me një ton që nuk pranonte kundërshtim. — Sot detyra jote është vetëm të shohësh. As “po fshij pak këtu”, as “po u hedh ujë trangujve”. U kuptuam?
Elira deshi të hapte gojën. Më shumë nga zakoni, sepse për dyzet vjet me radhë kishte kundërshtuar gjithçka, edhe kur nuk ia vlente. Por këtë herë u ndal. U mbështet pas karriges dhe nisi të vështronte.
Pa Klodianin me shokun e tij tek prisnin dërrasat; sharra çirrte ajrin aq fort, sa qeni i fqinjit filloi të lehte pa pushim. Pa Blerimin, atë që dikur e quanin flokëkuq, megjithëse tani s’i kishte mbetur asgjë nga ajo nofkë: ishte tullac, i rëndë në trup dhe me pamje burri serioz. Ai përziente llaçin dhe, ndërkohë, i shpjegonte diçka një vajze që mbante në duar fidanë. Pastaj sytë i shkuan tek Arditi. Ai lëvizte nga njëri tek tjetri, pyeste, saktësonte, mbante një tra kur duhej, i jepte shenjë dikujt me kokë, ndihmonte pa bërë zhurmë. Fytyra i ishte bërë e matur, e përqendruar, e një njeriu që e di çfarë ka në dorë. Djali i saj. Zot i atij oborri. Jo, më shumë se kaq: zot i asaj jete që tani po ia kthente asaj, nënës së vet.
Rreth orës tre pasdite, Elira nuk duroi më dhe u ngrit. Mjaft me kaq. Mund të rrinte e të shihte, por jo deri në atë pikë sa të bëhej krejt e panevojshme.
— Do përgatis drekën, — i tha Arditit.
— Mami…
— Mos më thuaj “mami”. Këtu janë njëzet veta dhe janë në këmbë që prej orës tetë të mëngjesit. Çfarë kanë ngrënë? Sanduiçe?
— Po ja, kemi bukë, sallam…
— Pikërisht. Unë e bëj shpejt.
Dhe hyri brenda. Shtëpia ishte e freskët dhe mbante atë aromën e pluhurit të verës, që del nga qoshet kur dera hapet pas shumë kohësh. Ajo hapi frigoriferin, i cili në fillim të sezonit dukej gjithmonë si i braktisur: disa vezë, pak gjalpë, një qese kos, një kavanoz mustardë që me siguri kishte aty prej tre vjetësh. Elira psherëtiu. Mirë. Do t’ia dilte me ç’të kishte.
Por sapo doli në prag për të thirrur Arditin, që ta dërgonte në dyqan, e pa se e kishin parashikuar edhe këtë. Një nga vajzat, ajo me flokset në duar, iu afrua dhe i zgjati dy qese të mëdha, plot e përplot.
— Këtu ka perime, pulë, vezë, miell, vaj, gjalpë, — i tha ajo. — Arditi i bleu që dje. Na porositi: “Mami do të dojë të gatuajë. Mos u grindni me të, vetëm jepini ushqimet.”
Elira i mori qeset. E pa vajzën në sy. Pastaj ktheu kokën nga Arditi, i cili rrinte pak më tej dhe bënte sikur po shqyrtonte me kujdes lidhjet e trarëve të çatisë.
— Ti, — i tha ajo shpinës së tij. — Kur arrite t’i mendosh të gjitha?
— Mami, kam tre muaj që përgatitem, — iu përgjigj i biri pa u kthyer fare. — Më mirë më thuaj kur do jenë gati petullat.
Kjo ishte më shumë sesa mund të mbante. Elira hyri përsëri në shtëpi, e mbylli derën fort pas vetes dhe qëndroi për një minutë me pëllëmbët mbi fytyrë. Pastaj mori frymë thellë, përveshi mëngët dhe iu fut brumit.
Pas një ore, në oborr ishte shtruar një tryezë e gjatë, të cilën djemtë e kishin sajuar për pesëmbëdhjetë minuta nga po ato dërrasa. Mbi të avullonin patatet, që Elira i kishte zier e skuqur me radhë në tri tiganë, sepse në vilë nuk kishte tenxhere të madhe. Anash ishin vendosur tranguj e domate, të prera trashë, ashtu si dikur në rininë e saj, kur askush nuk merrej me sallata të stolisura. Në mes ngrihej një mal me petulla të holla, të buta si dantellë, me cepat paksa krokantë. Ato të sajat. Të famshmet. Ato që dikur një tufë gjimnazistësh të uritur i zhduknin me pirgje brenda tri minutash.
— Teto Elira, — foli dikush me gojën plot; me gjasë ishte Erjoni, ai që kishte thyer xhamin. — Të tilla petulla s’kam ngrënë prej pesëmbëdhjetë vjetësh. Për besë. Mamaja ime nuk piqte kurrë; tek ne gjithmonë kishte ushqime të gatshme.
— E di, — tha Elira dhe, papritur, buzëqeshi. — Prandaj rrije te ne deri në darkë.
Të gjithë shpërthyen në të qeshura. Me zë të lartë, lirshëm, si të rinj, edhe pse para saj ishin njëzet njerëz të rritur. Në vilën e saj po qeshej, dhe ajo e qeshur ndoshta ishte tingulli më i bukur që kishte dëgjuar në dhjetë vitet e fundit.
Papritur Elira u ngrit. I pa të gjithë me radhë. Klodiani ngriu me lugën në dorë, ndërsa Arditi u bë menjëherë vigjilent. Ajo mori garuzhden, mbushi filxhanin nga tenxherja me komposto dhe e ngriti përpara vetes.
— Djem e vajza, — tha ajo, dhe zëri i saj, për çudi, doli i fortë e i qartë. — Më falni, sot kam qarë tri herë. Herën e parë nga frika. Të dytën nga gëzimi. Ndërsa herën e tretë, arsyeja ishte krejt tjetër.