Jo sa për t’u dukur, por me të vërtetë.
Biseda iu zgjat gati dy orë. Për shkollën folën pak, ndoshta dhjetë minuta, jo më shumë. Pjesa tjetër shkoi te puna, te qyteti, te mënyra si gjithçka përreth ndryshonte më shpejt sesa arrije të mësoheshe me të.
Ai nuk e pyeti për burrin. Ajo nuk i tregoi.
Kur dolën jashtë, Bledari u ndal një çast dhe tha:
— Më vjen mirë që atëherë m’u përgjigje.
— Edhe mua, — ia ktheu Hana. Dhe këtë herë nuk po thoshte thjesht një mirësjellje.
Majlinda Vrioni e mori sërish në telefon pas një jave. Këtë radhë zëri i saj nuk kishte më atë tonin e vuajtur. Ishte i prerë, i fortë, dhe ajo as nuk përpiqej ta fshihte krejt këtë ashpërsi.
— Dua ta dish, — tha ajo, — Ledioni do të kthehet në shtëpi. Tek unë. Ai gjithmonë është kthyer.
Hana e dëgjoi pa folur.
— Ti kujton se je e zgjuar, — vazhdoi Majlinda Vrioni. — Por unë kam parë shumë si puna jote. Vijnë, ikin. Kurse unë mbetem.
— Majlinda Vrioni, — tha Hana qetë, — keni të drejtë. Ju mbeteni. Ky është vendimi juaj dhe jeta juaj. Por Ledioni është burrë i rritur. Edhe zgjedhja e tij i përket atij.
Në anën tjetër ra një heshtje e shkurtër.
— Do ta shohim, — tha vjehrra, dhe e mbylli telefonin.
Hana e la celularin mbi tavolinë dhe mbeti gjatë duke e parë. Diçka në atë bisedë e bëri të vihej në alarm. Jo aq fjalët, sa mënyra si u thanë. Një siguri tepër e madhe për një grua, djali i së cilës kishte ardhur te gruaja për të folur. Një qetësi e tepërt.
Majlinda Vrioni dinte diçka. Ose po përgatiste diçka.
Përgjigjja erdhi dy ditë më vonë, nga një drejtim që Hana nuk e kishte menduar fare.
E telefonoi Fatime Sota, fqinja e katit poshtë, një grua e heshtur rreth të pesëdhjetave, me të cilën Hana shkëmbehej ndonjëherë pranë ashensorit.
— Hana, nuk desha të përzihesha, — nisi ajo me kujdes, — por mendoj se duhet ta dini. Dje më erdhi në derë një grua. E shëndoshë, flokëkuqe, shumë… e gjallë. U prezantua si nëna e burrit tuaj. Më pyeti për ju. Si jetoni, a rrini shpesh vetëm në shtëpi, a vijnë tek ju… mysafirë.
Hana ndjeu sikur brenda saj diçka e ftohtë u vendos saktë në vendin e vet.
— Faleminderit, Fatime, — tha ajo. — Më bëhet mirë që më telefonuat.
Pra kështu ishte puna. Nuk bëhej fjalë vetëm për telefonata dhe për një zë të mbushur me ankesa. Majlinda Vrioni kishte nisur të vepronte më gjerë: po mblidhte hollësi, po ndërtonte një lloj skeme. Për çfarë? Që t’ia paraqiste Ledionit? Që të luante me pasiguritë e tij?
Hana kaloi në dhomën e ndenjjes dhe u ul në kolltukun pranë dritares.
Qyteti vazhdonte jetën e vet: tramvaji, zëra njerëzish, muzikë që dilte nga një makinë diku poshtë. Një ditë krejt e zakonshme, brenda së cilës po ndodhte diçka që nuk kishte asgjë të zakonshme.
Ajo mori celularin dhe i shkroi Ledionit: Duhet të flasim. Sot. Është e rëndësishme.
Përgjigjja erdhi pas një minute: Po nisem.
Hana e uli telefonin dhe hodhi sytë nga bluza e Ledionit. Ajo ishte ende mbi karrigen pranë murit. Gri, e butë, me mëngët pak të shtrira te bërrylat.
Disa sende dinë të presin. Ndonjëherë edhe njerëzit.
Pyetja është vetëm: çfarë presin saktësisht?
Ledioni mbërriti pas dyzet minutash.
Hana ia tregoi të gjitha shkurt, pa fjalë të tepërta. Telefonatën e Fatime Sotës. Vizitën. Pyetjet që e ëma i kishte bërë fqinjës.
Ai dëgjonte në heshtje. Fytyra i rëndohej gjithnjë e më shumë, jo nga zemërimi, por nga diçka tjetër. Nga ai lloj kuptimi që vjen vonë dhe, pikërisht pse vjen vonë, të vë në siklet.
— Nuk më tha se kishte ardhur këtu, — foli më në fund.
— E di.
— Po pse i duhej kjo…
— Ledion. — Hana e pa drejt në sy. — Vërtet nuk e kupton?
Ai nuk u përgjigj. Por fytyra e tij tregonte qartë se e kuptonte.
Për një copë herë qëndruan të dy pa zë. Pastaj Ledioni u ngrit dhe shkoi te dritarja, po te ajo dritare ku kishte ndenjur edhe atë mbrëmje kur gjithçka kishte nisur të çahej. Qëndroi aty pak, pastaj u kthye nga ajo.
— Do ta marr në telefon, — tha. — Tani.
— Prit, — e ndali Hana. — Jo tani. Mendo më parë çfarë do t’i thuash. Jo çfarë duhet t’i thuash, por çfarë do ti vetë.
Ledioni e vështroi gjatë.
— Për herë të parë po flet kështu me mua.
— Sepse për herë të parë ti je gati të dëgjosh.
Ai buzëqeshi lehtë, pothuajse pa u vënë re, vetëm me njërin cep të buzës. Hana kujtoi papritur buzëqeshjen e tij në fillim, të lirshme, të lehtë, pa mundim. Kur ishte zhdukur ajo buzëqeshje dhe ku kishte mbetur, nuk do të dinte ta thoshte me saktësi.
— Do t’i marr gjërat, — tha ai me zë të ulët. — Nëse nuk të pengon.
— Nuk më pengon.
Ai hyri në dhomën e gjumit. Hana mbeti në dhomën e ndenjjes dhe dëgjoi derën e dollapit që hapej, sirtarët që lëviznin. Tinguj të njohur. Gati familjarë.
Pas pak, Ledioni doli me një çantë shpine. Vuri re bluzën mbi karrige, e mori dhe e rrotulloi në duar.
— Mendova se e kishe hedhur.
— Nuk arrita, — tha Hana.
Ai e futi bluzën në çantë, e mbylli zinxhirin dhe qëndroi një çast pranë derës.
— Hana. Nuk të premtoj se do t’i kuptoj të gjitha menjëherë. Por do të përpiqem.
— E di, — tha ajo. — Shko.
Dera u mbyll butë, pa zhurmë të panevojshme.
Hana u kthye te kolltuku pranë dritares. Përtej xhamit, qyteti nuk kishte ndryshuar: tramvaji, zërat, muzika e dikujt nga një makinë. Por brenda saj, më në fund, diçka kishte gjetur vendin e vet. Jo lumturi, jo. Thjesht qartësi. E qetë, e fortë, e saj.
Telefoni qëndronte pranë. Kishte ardhur një mesazh i ri nga Bledari: Si je?
Hana buzëqeshi. I shkroi: Më mirë. Ta tregoj kur të takohemi.
Pastaj e la telefonin mënjanë dhe vështroi nga dritarja.
Jeta vazhdonte.