U ngrita pa u nxituar. Nga dera e frigoriferit shkëputa fletën ku ishin renditur dymbëdhjetë gatimet dhe ia vendosa përpara, mbi tavolinë.
— Ja ku e ke menynë. Ti e hartove, ti gjeje edhe zgjidhjen.
Pastaj dola nga kuzhina dhe shkova në dhomë. Veshi fustanin, mora çantën, kontrollova nëse bileta e kinemasë ishte aty ku duhej. Eriola e kishte blerë një ditë më parë, online.
Iliri mbeti te pragu i kuzhinës.
— Ku po shkon?
— Në kinema.
— Çfarë kinemaje?! Pas gjashtë orësh kemi njëzet veta në shtëpi!
— Ke ti, Ilir. Ti ke njëzet veta.
Mbërtheva sandalet, rregullova syzet. Duart nuk më dridheshin. Për herë të parë pas tetë vitesh.
— Donika!
Unë mbylla derën pas vetes.
Jashtë kishte diell. Ishte njëzet e një qershor, dita më e gjatë e vitit. Ecja drejt stacionit dhe ndieja sikur shpina më drejtohej me çdo hap. Për tetë vjet isha kërrusur mbi dërrasën e prerjes, mbi tenxhere e tava. Për tetë vjet, të shtunave, më ndiqte era e qepës dhe e koprës. Kurse sot mbaja aromë parfumi.
Në kinema, Eriola më pa me bisht të syrit dhe buzëqeshi me ironi.
— Ti sot po shkëlqen disi.
— Po, — i thashë. — Sot nuk jam unë roje te soba.
Blemë kokoshka. Filmi nuk ishte ndonjë kryevepër, por unë nuk humba asnjë minutë. Dy orë qetësi. Pa erë lëngu mishi. Pa sinjalin e furrës. Pa Ilirin që fut kokën në kuzhinë dhe pyet: “Edhe sa?”
Telefonin nuk e fika. Vetëm ia hoqa zërin. Iliri më mori katër herë. Pastaj më dërgoi një mesazh: “Porosita te kuzhina e gatshme. 12 000 Lekë. U kënaqe tani?”
E lexova. E futa celularin në çantë. Dhe e pashë filmin deri në fund.
Në shtëpi u ktheva në nëntë të mbrëmjes. Apartamenti mbante erë ushqimi të blerë, një aromë tjetër, jo si ajo e shtëpisë. Mbi tavolinë ishin rreshtuar kuti plastike; sallatat i kishin kaluar prej tyre në pjatat e mia. Njëra nga pjatat me sallatë ruse ishte ciflosur në buzë.
Iliri rrinte ulur në kuzhinë. Vetëm. Këmishën e kishte të zhubrosur, fytyrën të rënduar.
— Mami u mërzit, — tha. — Pyeti ku ishe.
— Dhe ti çfarë i the?
— Që kishe punë.
— Punë, — përsërita unë. — Pas tetë vitesh, për herë të parë, më dolën punë të shtunën. Dhe kjo të çuditi.
Ai nuk foli. Kalova pranë tij, hyra në dhomë, hoqa sandalet dhe u ndërrova.
Nuk e di pse, por ajo pjatë e ciflosur më dhembi më shumë se gjithçka tjetër. Ishte pjata ime, nga servisi që kishim blerë për dhjetëvjetorin tonë. Iliri madje as nuk e kishte vënë re që e kishte dëmtuar.
Kaluan tri javë. Iliri nuk kërkoi falje. Lindita Frashëri telefonoi vetëm një herë. Zëri i saj ishte i thatë, i prerë.
— Donika, Iliri më tha se ishe e zënë. Por Gresa më tregoi se kishe shkuar në kinema.
Nuk u përpoqa të mbrohesha.
— Po, zonja Lindita. Isha në kinema.
Pati një heshtje të shkurtër. Pastaj ajo e mbylli telefonin.
Tani Iliri shkon të dielave te e ëma. Vetëm. Kthehet, ulet në kuzhinë dhe rri pa fjalë. Ndonjëherë ia kap shikimin: nuk është i zemëruar, më shumë duket i hutuar. Si një njeri që është mësuar që karriget të lëvizin vetë, dhe papritur ato kanë ndaluar.
Në frigorifer nuk ka më lista. Është bosh. Magnetin ku shkruhej “Për amvisën më të mirë” e hoqa dhe e futa në sirtar.
Tani gatuaj vetëm për dy veta. Ditëve të javës, pas pune. Pa mish të pjekur për festa, pa paçe, pa tortë me gjashtë shtresa.
Përvjetori, siç më thanë, kishte kaluar mirë. Iliri ia kishte dalë. Ushqim i porositur, gota kartoni, tortë nga pastiçeria. Lindita Frashëri kishte fryrë qirinjtë. Të gjithë kishin bërë fotografi.
Në foton që më dërgoi kunata, pashë tavolinën. Kutitë plastike ishin mbuluar me peceta. Lindita Frashëri buzëqeshte. Iliri qëndronte pranë saj me një fytyrë të sforcuar.
Unë nuk isha në atë fotografi.
Njëzet të ftuar, dymbëdhjetë gatime në listë dhe, për tetë vjet, ai nuk qëroi as edhe një patate të vetme. A duhej ta duroja edhe këtë herë të fundit për hir të përvjetorit, apo bëra mirë që ika?