Nyjat m’u zbardhën. Zemra nuk nisi të më rrihte çmendurisht — jo. Për një çast u duk sikur pushoi fare, pastaj rifilloi: e ngadaltë, e rregullt, e ftohtë.
U ngrita.
Shkova te soba. E hoqa tenxheren me supë, duke e kapur me të dyja duart përmes peshqirit, dhe e lashë në dysheme, pranë derës.
Pastaj u ktheva te tavolina. Mora tiganin me qofte. Tasat me sallatë. Shportën e bukës.
Flamur Hasani ngriti kokën.
— Çfarë po bën?
Nuk iu përgjigja. I çova të gjitha në korridor. Hapa një qese të madhe dhe futa brenda tenxheren, tiganin, tasin. E lidha fort. Veshi xhaketën. Mora çelësat e makinës.
— Elvana, ku po shkon? — Lindita Dervishi u ngrit pak nga karrigia.
U ndala te pragu i kuzhinës. I pashë me radhë: atë, Norën, Vesën, Flamurin.
— Supa ime s’ju pëlqen? Qoftet qenkan të thata? Sallata pa djathë s’bën? — zëri më doli i qetë. As britmë, as dridhje. — Atëherë sot nuk do të hani drekë.
— Elvana, mjaft, — Flamuri u çua në këmbë. — Ke humbur mendjen? Është nëna ime!
— Nëna jote ka tetë vjet që ha ushqimin tim dhe tetë vjet thotë se nuk shijon, — e shtrëngova qesen pas vetes. — Treqind e tetëdhjetë e katër të shtuna. Një milion e gjysmë Lekë për ushqime. Pesë orë çdo fundjavë. Dhe asnjë “faleminderit”. Asnjë të vetme.
Lindita Dervishi mbeti me gojë hapur. Nora shkëmbeu një vështrim me Vesën.
— Por i keni mbaruar gjithmonë, — i thashë vjehrrës, duke e parë drejt në sy. — Çdo herë. Pjatat bosh. Pa përjashtim. Dhe pastaj: “si ujë”, “si shollë këpuce”, “s’di të gatuajë”. Mirë pra. Gatuani vetë.
Dola nga kuzhina. Në korridor vesha këpucët, mora qesen dhe zbrita te makina. Ushqimin e futa në bagazh. Pastaj u ktheva në apartament.
— Po deshët, kontrolloni frigoriferin, — thashë nga korridori. — Është bosh. Gjithçka e shpenzova për drekën tuaj.
Nora u ngrit dhe hapi derën e frigoriferit. Raftet ishin të zbrazëta. Edhe gjalpin e kisha hequr. Edhe kosin. Kishin mbetur vetëm pak mustardë dhe një kavanoz i vjetër me tranguj turshi.
— E ke seriozisht? — Nora u kthye nga unë.
— Shumë seriozisht, — iu përgjigja. — Shkoni në shtëpi. Ose prisni deri në darkë; Flamuri mund të porosisë ushqim. Me paratë e veta.
Lindita Dervishi mori çantën pa thënë asnjë fjalë. Pa zë veshi pallton. Nora dhe Vesa u bënë gati pas saj. Flamuri qëndronte në korridor dhe më shikonte sikur po më shihte për herë të parë.
— A e kupton çfarë bëre? — pyeti me zë të ulët.
— E kuptoj, — i thashë. — Për herë të parë pas tetë vjetësh, nuk heshta më.
Ata ikën. Dera u mbyll. Unë mbeta në kuzhinën e zbrazët, ku ende ndihej era e qofteve dhe e supës, ndërsa mbi tavolinë s’kishte asgjë veç pjatave bosh. Këmbët m’u rënduan dhe u ula mbi stolin e vogël.
Qetësi. Aq qetësi, sa dëgjohej makina që kaloi poshtë dritares. I mbështeta pëllëmbët mbi fytyrë. Mbanin erë qepë dhe hudhër. Duart që pesë orë më parë kishin përzier mishin e grirë, tani rrinin të palëvizshme mbi gjunjë.
Në mbrëmje e nxora ushqimin nga makina. Ngroha supën. Vendosa tri qofte në pjatë. Flamuri rrinte në dhomë dhe nuk fliste. Hëngra vetëm. Për herë të parë në tetë vjet, ajo e shtunë ishte imja.
Qoftet ishin të buta e me lëng. Supa ishte tamam. Unë e dija edhe më parë. Por atë mbrëmje, më në fund, e besova.
Kaloi një muaj. Lindita Dervishi nuk më telefonon. As edhe një herë gjatë katër javëve. Flamuri shkon vetë tek ajo çdo të shtunë, kthehet vonë dhe nuk tregon asgjë. Nora shkroi në grupin e familjes vetëm një fjalë: “egoiste”. Vesa i vuri pëlqim.
Unë vazhdoj të gatuaj të shtunave. Për veten dhe për burrin, kur është në shtëpi. Pa nxitim, pa njëzet e katër qofte, pa pesë mijë Lekë për një dalje në treg. Dje bëra supë me kërpudha, vetëm me tre përbërës. Flamuri hëngri dy pjata dhe tha: “E shijshme.” Për herë të parë pas shumë kohësh, pa parë nga e ëma.
Fletorja me katrorë rri në sirtarin e komodinës. Nuk shkruaj më në të.
Megjithatë, ndonjëherë më shkon mendja: ndoshta duhej ta kisha bërë ndryshe? Të ulesha, të flisja, t’ua shpjegoja me fjalë? Të mos e merrja ushqimin përpara të gjithëve, të mos ua tregoja frigoriferin bosh?
Pastaj më kujtohen: treqind e tetëdhjetë e katër të shtuna. Një milion e gjysmë Lekë. Dhe ajo “shollë këpuce” e thënë para shoqes.
E teprova atë ditë? Apo tetë vjet janë mjaftueshëm për të mos heshtur më?