— E patë? Këtu vendimet merren lart, jo poshtë.
— E pashë.
— Atëherë mbajeni kokën ulur.
Bëra një shenjë pohimi dhe iu ktheva kovës.
Pas drekës, pranë meje u afrua Fjolla Basha. Në sytë e saj kishte ende një drejtësi të gjallë, një lloj ndershmërie të hapur që, me sa dukej, këtu përpiqeshin ta shuanin me çdo kusht. Mbante në duar një grumbull pjatash dhe ndaloi afër meje, sikur rastësisht.
— Mos u kapni me ta, — më tha me zë të ulët. — Do ta humbni turnin.
— Po ju çfarë humbët?
Ajo buzëqeshi shkurt, pa asnjë grimë gëzimi.
— Orarin. Paratë. Qetësinë.
— Për çfarë arsyeje?
— Për listat e pagesave. Një herë nuk pranova të firmosja për një drekë që nuk e kisha marrë fare. Shpresa tha se po bëja si e zgjuar dhe po kërkoja të drejta. Pastaj Gentian Kastrati ma shpjegoi bukur: rrjeti është i madh, shpenzimet janë të ndërlikuara, kurse unë jam thjesht një njeri i vogël.
— Dhe ju i besuat?
— Jo. Por kam nevojë për punë.
Shtrydha leckën dhe e shtyva kovën më pranë murit.
— Keni diçka tjetër, përveç fjalëve?
Fjolla u tendos menjëherë.
— Pse ju duhet?
— Që të kuptoj ku është e vërteta.
Ajo më vështroi gjatë. Pastaj futi dorën në xhep dhe nxori një fletë të palosur.
— Nuk e di as vetë pse e ruajta. Ndoshta që të mos bindja veten se i kisha trilluar të gjitha.
Ishte kopje e një liste. Poshtë dukeshin firmat e punonjësve. Përbri mbiemrit të Fjollës, nënshkrimi nuk ishte i saj.
— Kjo nuk është firma juaj? — e pyeta.
— Jo. Atë ditë refuzova.
— Kush firmosi në vendin tuaj?
— Nuk e di. Por fleta iu dorëzua Shpresës.
— Mund ta mbaj këtë kopje?
— Vetëm nëse nuk thoni se e keni nga unë.
— Nuk do ta them.
Fjolla shtrëngoi buzët.
— Jeni e çuditshme, zonja Mimoza. Punëtoret e përkohshme zakonisht nuk bëjnë pyetje të tilla.
— Punëtoret e përkohshme shohin shumë gjëra. Thjesht askush nuk i dëgjon.
Ajo deshi të shtonte diçka, por në korridor u përplas dera e zyrës. Gentiani po fliste në telefon. Mora kovën dhe nisa të ecja ngadalë, sikur më duhej të pastroja edhe një herë dyshemenë pranë pragut.
— Jo, nesër i firmosim, — thoshte ai. — Pronarja nuk do të kundërshtojë. Ka kohë që nuk fut hundët në çështjet e përditshme.
U ndala pranë murit dhe kalova leckën mbi një vend që ishte tashmë i pastër.
— Parapagimi kalon sot, — vazhdoi ai. — Treqind mijë lekë. Pjesën tjetër e mbyllim pas hapjes.
Brenda meje gjithçka u bë e ftohtë dhe e kthjellët. Ambient i ri? Parapagim? Pa miratimin tim?
Gentiani heshti pak, dëgjoi atë që po i thoshin nga ana tjetër e linjës, pastaj u përgjigj:
— Mos u shqetësoni. Dokumentet i kam unë. Mimoza Cani do të firmosë më vonë, si gjithmonë. E rëndësishme është ta zëmë vendin.
E mbylli telefonatën dhe doli. Më pa pranë derës.
— Çfarë bëni këtu?
— Pastroj.
— Në zyrë nuk hyni.
— Dera ishte e mbyllur.
— Dhe veshët mbajini të mbyllur kur flet drejtimi.
— Do të përpiqem, — thashë.
Ai rrudhi vetullat, sikur donte të më shihte më mirë, por në atë çast u afrua Shpresa.
— Gentian, për ushqimin është gjithçka gati.
— Mirë. Kaloni edhe nga punonjësit. Nesër mund të vijnë njerëz nga zyra.
— Do të bëjnë prapë pyetje?
— Nëse pyesin, do të përgjigjeni ju. Të gjithë duhet të thonë të njëjtën gjë.
— Çfarë saktësisht?
— Që ushqimi u jepet të gjithëve që u takon sipas turnit.
— Po pastrueset?
Gentiani qeshi shkurt, me përbuzje.
— Pastrueset më mirë të mos flasin fare.
Ula sytë, që të mos më lexonte fytyrën.
Goditja e parë tashmë ishte e qartë: në restorant i poshtëronin njerëzit dhe fshihnin para pas listave të rregulluara bukur. Por tani ishte shfaqur një rrezik tjetër. Gentiani po përpiqej ta fuste gjithë rrjetin në një marrëveshje që unë nuk e kisha miratuar.
Nëse i nxirrja të gjitha menjëherë, ai do të thoshte se unë kisha penguar zgjerimin dhe ia kisha sjellë vetë dëmin biznesit. Nuk mjaftonte vetëm të zbuloja të vërtetën. Duhej edhe ta ndaloja firmën e huaj përpara se ajo të kthehej në problem timin.
Nga mbrëmja, Shpresa i mblodhi punonjësit në dhomën e pasme.
— Nesër mund të ketë kontroll, — njoftoi ajo. — Prandaj dëgjoni mirë. Nëse ju pyesin, përgjigjeni qetë. Ushqimi jepet sipas rregullave. Ankesa nuk ka. Rendi i punës është i qartë për të gjithë.
Ina Gjini rrinte pranë sobës dhe nuk fliste. Fjolla shikonte anash. Erion Qosja, hamalli i ri, lëvizte nga njëra këmbë te tjetra; dukej qartë se donte të thoshte diçka, por nuk po gjente guxim.
— Po nëse na pyesin drejtpërdrejt? — pyeti Fjolla.
Shpresa u kthye nga ajo me gjithë trupin.
— Fjolla, prapë do të dalësh më e mençura e lokalit?
— Dua vetëm të mos gënjej.
— Atëherë do edhe të humbasësh vendin e punës.
— Vendi i punës nuk humbet vetëm pse thua të vërtetën, — ndërhyra unë.
Të gjithë u kthyen nga unë.
Shpresa buzëqeshi ngadalë.
— Ja ku na foli edhe e përkohshmja jonë. Kush ju dha fjalën?
— Askush. E mora vetë.
— Atëherë vetë do ta dorëzoni edhe përparësen. Jeni e pushuar.
— Turni im nuk ka mbaruar.
— Për ju ka mbaruar.
— Pagesën do ta marr?
— Jo, — tha Shpresa. — Për shkelje disipline nuk ju takon.
— Ashtu si dreka?
— Pikërisht. Më në fund po filloni të kuptoni.
Gentiani hyri në dhomën e pasme sikur ta kishte pritur pikërisht këtë çast.
— Çfarë ndodhi prapë?
— Pastruesja po i nxit njerëzit, — tha Shpresa. — E hoqa nga turni.
Ai më pa pa atë buzëqeshjen e mëparshme.
— Mimoza, ju paralajmërova. Këtu nuk ka vend për veprime me kokën tuaj.
— Po për firma të huaja paska vend?
Në dhomë ra heshtje.
— Çfarë thatë? — pyeti ai.
— Pyeta për listën. Aty ka firma të njerëzve që nuk kanë firmosur vetë.
Shpresa bëri një hap të menjëhershëm përpara.
— Kjo është gënjeshtër.
— Atëherë tregoni origjinalin.
— Një pastrueseje?
— Një njeriu të cilit sapo i mohuat pagesën dhe ushqimin.
Gentiani u afrua edhe më shumë.
— Për një punëtore të përkohshme flisni tepër e sigurt.
— Kurse ju firmosni tepër i sigurt gjëra që nuk keni të drejtë t’i firmosni.
Ai ngriu. Shpresa e pa një herë atë, një herë mua.
— Gentian, çfarë po dërdëllit kjo?
— Heshtni, — i tha ai.
Atëherë e kuptova: ai e ndjeu se biseda kishte ndryshuar drejtim. Ende nuk e kishte marrë vesh plotësisht sa dija, por toka nën këmbë i ishte lëkundur.
— Kush ju dërgoi? — pyeti.
— Ndërgjegjja.
— Mos më bëni për të qeshur.
— Nuk kam ardhur për t’ju argëtuar.
Ai u përkul drejt meje dhe foli me zë të ulët.