— Ju do të dilni tani nga kjo zyrë, — tha ai me një qetësi të ftohtë. — Dhe do ta harroni çdo gjë që ju kanë mbushur kokën. Njerëzit ankohen me qejf, sidomos kur s’u pëlqen puna.
— Kurse ju flisni me qejf në emër të të gjithëve.
— Unë jam administratori.
— Për momentin.
Gentian Kastrati u zverdh aq papritur, sa Shpresa Çuko bëri një hap prapa.
— Ç’do të thotë “për momentin”?
Hoqa shaminë nga koka. Pastaj nxora nga çanta dokumentin e identifikimit dhe kartelën e pronësisë, atë që zakonisht e mbaja veçmas nga letrat e punës.
— Do të thotë, Gentian, se pastruesja e përkohshme e mbylli sot turnin. Ndërsa pronarja e rrjetit sapo ka nisur kontrollin.
Ina Gjini vuri dorën para gojës. Fjolla Basha u drejtua menjëherë. Erion Qosja, që deri atëherë s’dinte ku t’i çonte duart, papritur qëndroi më fort mbi këmbë.
Shpresa hapi gojën, por nuk arriti të nxirrte asnjë fjalë.
I pari që e mblodhi veten ishte Gentiani.
— Teze, — tha ai, tani me një zë krejt tjetër. — Këtë shfaqje e kishe përgatitur?
— Jo. Erdha ta shoh restorantin nga poshtë, aty ku punohet vërtet.
— Mund të më kishe thirrur mua.
— Të kam thirrur tre vjet rresht dhe kam dëgjuar vetëm raporte të lëmuara.
— Sepse unë e mbajta në këmbë rrjetin.
— Sot pashë mbi çfarë e kishe mbajtur.
Ai hodhi një vështrim të shpejtë nga punonjësit.
— Ta vazhdojmë pa publik. Ata nuk i kuptojnë vendimet e menaxhimit.
— Ata e kuptojnë shumë mirë kur i poshtërojnë.
Shpresa sikur u përmend.
— Zonja Mimoza Cani, ju nuk e keni parë drejt situatën. Unë kam zbatuar rregullat që më janë dhënë. Më thanë të kurseja.
— Kush ta tha?
Ajo pa nga Gentiani.
— Po ju pyes ju, Shpresa Çuko.
— Gentian Kastrati.
— Gënjeshtër, — ndërhyri ai prerë. — Unë kam kërkuar kontroll shpenzimesh, jo abuzime me kokën tënde.
— Ju thatë që pastrueseve nuk u takon drekë, — foli Ina me zë të ulët.
— Ina, — u kthye Gentiani nga ajo, — mos u përzini.
— Unë u përzjeva që në mëngjes, kur i vura çaj.
Fjolla bëri një hap përpara.
— Dhe në listë kanë firmosur në vendin tim.
Erioni ngriti dorën.
— Edhe unë kam parë si hiqeshin produktet në letra, ndërsa në kuzhinë silleshin më pak.
— Mjaft, — tha Gentiani. — Papritur u bëtë të gjithë trima?
— Jo, — iu përgjigja unë. — Thjesht ti nuk je më i vetmi zë në këtë dhomë.
Ai ndryshoi sërish ton; u zbut.
— Teze, ti nuk e di pjesën tjetër. Nesër kemi një takim të rëndësishëm për ambientin e ri. Nëse e nis tani kontrollin, humbasim kaparin.
— Treqind mijë Lekë?
Ai u drodh lehtë.
— E dëgjove bisedën?
— Dëgjova që doje të firmosje pa miratimin tim.
— Është zgjerim i rrjetit.
— Është detyrim për të cilin ti nuk ke kompetencë.
— Kam prokurë.
— Për çështjet e përditshme. Jo për marrje ambientesh të reja.
— Juristi do ta konfirmojë.
— Atëherë le ta marrim në telefon.
Më pa rëndë. Pastaj nxori celularin dhe formoi numrin. Tani nuk fliste më me sigurinë që kishte pasur gjatë ditës.
— Ilir, mirëmbrëma. Kam një pyetje për prokurën time. Qiraja e re hyn te kompetencat e zakonshme?
Nga ana tjetër përgjigjja nuk erdhi menjëherë. Unë dëgjoja vetëm një zë burri, të qetë, por fjalët mjaftuan.
— Duhet miratim me shkrim nga pronari, — përsëriti Gentiani me zë të lartë dhe menjëherë u vrenjt. — E kuptova.
E mbylli telefonin.
— Iliri thjesht po tregohet i kujdesshëm më shumë seç duhet.
— Iliri po lexon dokumentet.
— Po e ndale marrëveshjen, kapari nuk kthehet. Dhe të gjithë do ta marrin vesh që zgjerimin e prishë ti vetë.
— Të gjithë do ta marrin vesh kush dërgoi para pa të drejtë firme.
Ai u afrua edhe një hap.
— Mos e bëj këtë para njerëzve. Jam familje.
— Familja nuk e shfuqizon ndershmërinë.
— Unë e ngrita këtë rrjet.
— Rrjetin e ngritën njerëzit të cilëve sot u urdhërove të heshtnin.
Shpresa foli me zë të ulët:
— Zonja Mimoza Cani, dosja e ushqimit është në zyrë.
Gentiani u kthye vrullshëm nga ajo.
— Çfarë po bën?
— Po shpëtoj veten, — tha ajo. — Nuk kam ndërmend të përgjigjem e vetme për urdhrat tuaj.
— Çelësat, — i thashë.
Shpresa nxori tufën. Dora i dridhej.
— Gjithçka është në sirtarin e poshtëm.
U futëm në zyrë. Fjolla, Ina dhe Erioni mbetën te dera. Hapa sirtarin dhe pashë një dosje me fletëpagesa, të radhitura me kujdes sipas muajve.
Në fletën e parë qëndronin pikërisht ato firma: të rregullta, të përshtatshme, sikur njerëzit të mos kishin ngrënë, por vetëm të kishin miratuar rendin e dikujt tjetër.
— Janë dokumente pune, — tha Gentiani. — Nuk lejohet të nxirren jashtë.
— Askush nuk po i nxjerr. Po i dokumentojmë.
— Ti nuk je audituese.
— Jam pronarja.
Ai heshti.
I hapa fletët mbi tavolinë.
— Fjolla, më tregoni firmën tuaj.
Ajo u afrua, mori stilolapsin dhe firmosi në një fletë të bardhë. Shkrimi ishte krejt tjetër. Ina bëri të njëjtën gjë. Erioni tregoi rreshtin ku emri i tij figurohej në një ditë kur ai as nuk kishte qenë në punë.
Shpresa rrinte pranë murit dhe fliste gjithnjë e më shpejt:
— Më sillnin lista të gatshme. Unë vetëm mbyllja turnin. Më thanë se ndryshe restoranti nuk i përballonte dot shpenzimet.
— Kush t’i sillte? — pyeta.
— Gentian Kastrati.
— Shpresa, — tha ai me ton kërcënues.
— Jo, — ajo tundi kokën. — Sot ju vetë thatë se, po të hapej ndonjë pyetje, fajin do ta kisha unë. Unë nuk dua të mbetem e vetme.
Gentiani e pa sikur ajo t’i kishte prishur një rol të mësuar përmendësh.
— Ti vetë i merrje shpërblimet.
— Me lejen tuaj.
— Paratë i doje ti.
— Ndërsa ju donit që të gjithë të mbyllnin gojën.
Ngrita dorën.
— Mjaft. Që tani e tutje flasin vetëm dokumentet.
Telefonova kryellogaritaren, Nexhmije Kovaçi. Ajo kishte vite që punonte me mua dhe e njihte zërin tim më mirë se shumë të afërm.
— Nexhmije Kovaçi, mirëmbrëma. Më duhen pagesat e restorantit te Rruga e Kopshtit dhe të gjitha dokumentet për kaparin e ambientit të ri.
— Zonja Mimoza Cani? — u habit ajo. — Gentian Kastrati tha se ju ishit në udhëtim.
— Jam në restorant.
Heshtja që pasoi ishte e shkurtër, por shumë domethënëse.
— E kuptova. Po jua dërgoj në emailin personal.
— Dhe kufizoni pagesat nga të gjitha llogaritë deri në konfirmimin tim.
— Do ta bëj menjëherë.
Gentiani u kthye me vrull nga unë.
— Ti po paralizon punën.