— I kuptoj të gjitha, — shtoi ai, si të donte ta bindte edhe veten. — Por ajo është nëna ime. Nuk mund ta nxjerr jashtë.
— Askush nuk po të kërkon ta nxjerrësh, — iu përgjigj Denisa qetë. — Unë kërkoj vetëm një gjë: të respektohen rregullat e shtëpisë sonë. E para: ata do të rrinë në kuzhinën verore. E dyta: ushqimin e tyre ta sigurojnë vetë. Ato tre mijë Lekë që dha ajo, të hënën do t’i përdor për të blerë sipas listës sime. Më pas, ose gjen para, ose u shpjegon vetë fëmijëve pse do të hanë qull pa asgjë.
— Po nëse Arjana i dërgon para?
— Atëherë çështja mbyllet.
Eduarti tundi kokën dhe zgjati dorën drejt telefonit.
— Do ta marr tani. Menjëherë.
Denisa nuk qëndroi për të dëgjuar bisedën. Doli në kopsht, mes shtretërve me perime, ku të paktën toka dhe barërat e këqija nuk kërkonin shpjegime. Kur u kthye pas afro gjysmë ore, Eduarti ishte ende në të njëjtën karrige. Vetëm fytyra i kishte ndryshuar: dukej i lodhur, i zbehur, sikur dikush ia kishte fikur dritën nga brenda.
— Hë? — pyeti ajo.
— Arjana tha se do t’i kalojë mamit dhjetë mijë Lekë. Por vetëm pasi të kthehen nga Turqia. Tani, sipas saj, çdo qindarkë e kanë llogaritur për udhëtimin.
Denisa e pa pa folur për disa sekonda.
— Domethënë kanë blerë paketën turistike, kanë bërë gati valixhet, por për fëmijët nuk kanë parashikuar asgjë?
— Kanë parashikuar. I kanë lënë mamit pesë mijë Lekë në dorë. Me sa duket, mami ka vendosur të mos i prekë.
Denisa u ul mbi parmakun e verandës dhe qeshi shkurt. Ishte një e qeshur pa gëzim.
— Pesë mijë Lekë. Për një muaj. Për katër veta.
Dy ditët që pasuan kaluan në një paqe të tendosur. Denisa gatuante për të gjithë: në mëngjes qull, në drekë supë, në darkë diçka të thjeshtë, pa pretendime.
Fatime Leka hante pak, qëllimisht, dhe psherëtinte në mënyrë të dukshme. Herë pas here hidhte ndonjë fjali si: “Mysafiri, sigurisht, nuk është zot shtëpie, por prapë…”. Fëmijët u ambientuan shpejt. Vraponin nëpër oborr, hynin e dilnin pa pushim dhe arritën të thyenin disa degë të mjedrave.
Kur Denisa u tërhoqi vëmendjen, vjehrra u prek menjëherë:
— Fëmijë janë, ç’ke që u rri mbi kokë?
Hana Tahiri, më e madhja, kalonte orë të tëra në stol pranë shtëpisë, me telefonin në dorë, duke u përpjekur të kapte internet. Kot. Antena ishte larg dhe sinjali mezi mbërrinte.
Marsel Beqiri kishte zbuluar në kasolle një kallam të vjetër peshkimi të Eduartit dhe e provonte fatin në pellgun e vogël. Rei Lufta, nga ana tjetër, ishte bërë hija e Denisës. E ndiqte kudo dhe pyeste pa pushim: pse bari është i gjelbër, nga dalin bretkosat, pse ajo i shkul barërat.
Denisa i përgjigjej. Rei ishte i vetmi që nuk i zgjonte acarim.
Të hënën ajo shkoi në treg dhe pastaj në dyqan. Bleu ushqime për gjashtë mijë e treqind Lekë, saktësisht sipas listës. Asgjë më tepër. Tre mijë ishin paratë që kishte dhënë Fatimja; pjesën tjetër, pak më shumë se tre mijë, Denisa e nxori nga buxheti i saj. Kur u kthye, i ndau qeset dhe një pjesë e çoi në kuzhinën verore.
— Ja, zonja Fatime. Qumësht, vezë, bukë, pulë, drithëra, perime. Për një javë duhet të mjaftojnë. Drekën do ta gatuaj unë për të gjithë, por mëngjesin dhe darkën do t’i bëni vetë. Keni sobë, keni frigorifer.
Fatime Leka vështroi qeset, pastaj Denisën.
— Po flet seriozisht? Ti bleve ushqime dhe tani po i ndan në “tonat” dhe “tuajat”?
— Bleva për të gjithë dhe po ju jap gjysmën. Në shtëpi do të përgatis drekën: supë ose gjellë. Mëngjesi dhe darka janë përgjegjësia juaj. Mua më duket e drejtë kështu.
— E drejtë? Sipas teje, e drejtë është që nusja t’i japë vjehrrës racione ushqimi, si në kohë lufte?
— Sipas meje, e drejtë është kur secili kontribuon aq sa mundet dhe nuk e hedh gjithë barrën mbi tjetrin. Ju dhatë tre mijë Lekë. Unë shtova edhe tre mijë të tjera. Javën tjetër, ose shtoni po aq, ose menyja do të bëhet më e thjeshtë: hikërror, makarona dhe kaq.
Fatimja shtrëngoi buzët, por nuk gjeti përgjigje. Denisa i la qeset aty dhe u largua.
Po atë mbrëmje telefonoi Arjana. Denisa nuk kishte ndërmend të përgjonte, por zëri i vjehrrës dilte fort nga dritarja e hapur e kuzhinës verore.
— …jo, Arjana, ti nuk e imagjinon dot. Më detyroi të paguaj për ushqimin. Për ushqimin! Në shtëpinë e djalit tim! I dhashë tre mijë Lekë, gjithçka që kisha. Dhe ajo më shkroi edhe listë: çfarë të blihet, sa të kushtojë. Sikur të isha e huaj për të. — Heshtje. — Po, Eduarti, sigurisht, është dakord me të. Tani ai çdo gjë e bën siç i thotë ajo. Djali im… — Përsëri pauzë. — Po, më dhemb. Shumë më dhemb.
Denisa u largua nga dritarja. Nuk donte të dëgjonte më. Edhe pa e dëgjuar e dinte çfarë thuhej për të pas shpine: koprrace, pa zemër, e huaj. Le të thoshin ç’të donin. Të paktën buxheti nuk po shpërbëhej dhe dritaret do të bëheshin.
Megjithatë, në shpirt i rëndonte. Sepse është një gjë të flasësh për kufij në teori dhe krejt tjetër t’i mbash ata çdo ditë përballë buzëve të mbledhura, psherëtimave të gjata dhe vështrimeve qortuese. Denisa përpiqej të mos lëkundej, por çdo ditë i kushtonte më shumë forcë.
Fatime Leka qëndroi e fryrë për disa ditë. Pastaj, dalëngadalë, iu zbut inati. Fëmijët, punët, kopshti — të gjitha e shpërqendruan. Denisa vuri re se vjehrra nisi të urdhëronte më pak dhe të ndihmonte më shumë. Një mëngjes mori vetë kazmën e vogël dhe pastroi barërat në shtretër. Një ditë tjetër propozoi të kujdesej për fidanët, ndërsa Denisa ishte në punë.
Hana, krejt papritur, u kap pas një libri që kishte gjetur në verandë. Denisa e pa një pasdite të ulur në stol, me një roman me kapak të butë në duar. Marseli vazhdonte aventurat me peshkun në pellg. Rei, si më parë, ecte pas Denisës dhe e pyeste për bretkosat, për milingonat, për retë dhe për çdo gjë që i dilte përpara syve.
Pas dy javësh e gjysmë, diku nga mesi i qershorit, Fatime Leka njoftoi se do të largoheshin. Arjana dhe i shoqi ishin kthyer nga Turqia, dhe fëmijëve u kishte marrë malli për shtëpinë.
— Të shtunën do të nisemi, — tha vjehrra gjatë darkës së përbashkët. — Arjana premtoi se do të na presë në stacion.
— Mirë, — u përgjigj Denisa. — Do t’ju përcjellim.
Të shtunën në mëngjes Denisa i ushqeu të gjithë me petulla të fryra, ajkë dhe reçelin e parë të luleshtrydheve, që e kishte zier dy ditë më parë. Fatimja hëngri dy copë dhe madje i lavdëroi. Fëmijët i zhdukën nga katër secili.
Pastaj filluan përgatitjet: çanta, rroba, çorape të humbura, kërkimi i makinës lodër të Reit, të cilën ai e kishte futur poshtë krevatit portativ. Në dhjetë të mëngjesit Eduarti ngarkoi plaçkat në makinën e vjetër dhe i çoi drejt stacionit të autobusëve.
Denisa mbeti në shtëpinë e pushimit. Lau kuzhinën verore, ndërroi çarçafët, mblodhi ushqimet e mbetura dhe i solli brenda. Pastaj bëri një xhiro nëpër oborr: lidhi kastravecët, ujiti domatet, këputi sallatë për drekë.
Eduarti u kthye afër mesditës. E futi makinën nën strehë, hyri në shtëpi dhe u ul në kuzhinë.
— I përcollët?
— Po.
Diku ndërkohë, në autobusin që ecte drejt qytetit, Fatime Leka po kthente në shtëpi tre fëmijë të nxirë nga dielli, të lodhur nga vrapimet dhe të mbushur me ajër fshati. Ndoshta — kush e di? — në mendjen e saj po niste të formohej tashmë plani për verën tjetër. Por këtë herë, Denisa donte të besonte se do të kishte të paktën një telefonatë paraprake. Qoftë edhe një javë më parë.
— E di çfarë, — i tha ajo Eduartit, — mendoj se dritaret do t’i ndërrojmë prapë këtë vit.
— Mirë, — u përgjigj ai.
Denisa e vendosi pjatën në lavaman dhe hodhi sytë nga dritarja. Dielli po ulej ngadalë pas pemëve, ndërsa hijet e gjata të mollëve shtriheshin përmes gjithë oborrit. Kuzhina verore rrinte bosh dhe e pastër, gati për mysafirët e radhës. Kushdo qofshin ata. Kurdo që të vinin.
Por herën tjetër — vetëm pasi të kenë telefonuar më parë.