— Po atje, nuk paska asnjë tjetër?
— Jo. S’ka kush.
— Mirë, le të thërrasin mjekun. Do t’ia dalin disi.
Unë vesha xhaketën dhe mora çantën.
— Ornela, unë e kam rezervuar tavolinën.
— Anuloje, — i thashë. — Ose shko vetëm, nëse do.
Dhe ika.
Qëndrova tri ditë te Elsa Imeri. Marsel Tola u përmirësua; nga fundi i ditës së tretë, tashmë hidhej mbi divan dhe kërkonte me ngulm t’i ndizja filmat vizatimorë. I zieja komposto me fruta të thata. Nuk e di pse, por ai e quante “çaji kafe” dhe e pinte me shumë qejf.
Gjatë atyre tri ditëve, Mentor Osmani më shkroi vetëm një herë: “Si janë gjërat?”
I ktheva përgjigje: “Mirë. Po merr veten.”
Pastaj heshtje. Nuk shkroi më.
Kur u ktheva, ai ishte në shtëpi. Më priti qetë, si zakonisht; më puthi, më pyeti për Marselin. Gjithçka ishte e sjellshme, e rregullt, pa asgjë për t’u kapur.
Në mbrëmje, ndërsa pinim çaj, tha:
— Ornela, e kuptoj që nipi ka rëndësi. Por edhe ne kemi nevojë për kohën tonë. Sapo kemi nisur të jetojmë bashkë.
E vështroja dhe mendoja: çfarë pret saktësisht prej meje? Të mos shkoja? Ta lija një fëmijë të sëmurë pa ndihmë?
Nuk ia thashë. Heshta.
Më vonë nisa të kujtoja gjëra të vogla, që deri atëherë i kisha kaluar pa i vënë emër. Ai kurrë nuk kishte propozuar vetë: “Po shkoj unë, po ndihmoj.” Asnjëherë. As për Elsën, as për nënën time, tetëdhjetë e dy vjeçe, që herë pas here ka nevojë për dikë pranë.
Gjithmonë shkoja unë. Ai, në ato raste, ishte ose “i zënë”, ose “i lodhur”.
Me Gentian Imerin ishte krejt tjetër histori. Gentiani telefonoi në njëmbëdhjetë të natës dhe i kërkoi ta çonte diku, në skajin tjetër të qytetit. Mentor Osmani u ngrit menjëherë, u vesh dhe doli. Pa ankesa. Pa diskutime.
Nuk jam xheloze për djalin e tij. Vërtet jo. E kuptoj: është fëmija i tij.
Por m’u kujtua një bisedë e fillimit. Ishim ulur në një kafene dhe ai më fliste për jetën e vet, për boshllëkun që i kishte mbetur pas largimit të gruas, për atë ndjesinë sikur gjithçka ishte bërë e sheshtë, pa ngjyrë. “Dua ta ndiej përsëri se kam dikë pranë. Pranë me të vërtetë.”
Unë e dëgjoja dhe mendoja: ja, kjo është diçka e sinqertë.
Pastaj, pak nga pak, fillova ta kuptoja çfarë kishte pasur parasysh.