Që dikush duhej të rrinte pranë tij. Jo pranë njëri-tjetrit. Pranë atij, pikë.
Bisedën e bëmë në gusht. Unë e nisa.
— Mentor, dua të kuptoj diçka. Elsa për ty është njeri i huaj?
Ai u çudit.
— Pse e huaj? Grua normale është. Ti e di që unë sillem mirë me të.
— Po Marsel Tola?
— Fëmijë si gjithë fëmijët.
— Kur ishte sëmurë, ti the: “s’paska kush tjetër, apo jo”.
Mentor Osmani psherëtiu dhe e uli filxhanin mbi tavolinë.
— Ornela, unë nuk jam i detyruar… Është familja jote. Unë s’kam gjë kundër kur vijnë. Por nuk mund të bëj sikur është edhe familja ime. Kemi vetëm katër muaj bashkë.
Unë pohova lehtë me kokë.
— Ndërsa Gentian Imeri është familja jote?
— Gentiani është djali im.
— Po. E kuptoj.
U ngrita, lava filxhanin dhe e lashë në kulluese. Pa zë, pa nxitim, krejt e qetë.
— Mentor, ndoshta të kam kuptuar gabim që në fillim. Kur thoje “dikush pranë”, unë mendova se flisje për dy njerëz. Tani po shoh që paska qenë vetëm për ty.
Ai nuk tha asgjë.
Unë shkova në dhomë. Ai nuk erdhi pas meje.
Pas dy javësh u largua nga shtëpia. Pa britma, pa skena; fundja, siç i pëlqente ta përsëriste vetë, ishim njerëz të rritur. I palosi gjërat me kujdes, nuk ngatërroi asgjë dhe mori madje edhe filxhanin e vet me drerë.
Në ndarje më tha:
— Je grua e mirë, Ornela Nano. Thjesht i shohim ndryshe disa gjëra.
Unë rashë dakord.
Më vonë Nora Tahiri më pyeti nëse më vinte keq.
U mendova sinqerisht.
— Për çfarë saktësisht? — i thashë.
— Që u bashkuat kaq shpejt.
— Jo, — iu përgjigja. — Më mirë ta kuptosh për katër muaj sesa pas katër vitesh.
Nora tundi kokën. Ajo është realiste, jua kam thënë.
Marsel Tola erdhi javën e kaluar. U ul në kuzhinë, hëngri petullat e mia me vrima dhe më tregonte diçka për edukatoren e kopshtit; një histori e ngatërruar me një breshkë.
Unë e dëgjoja dhe mendoja: ja kjo është të kesh dikë pranë. Pranë me të vërtetë.