Dëgjoja edhe si u ngrit dy herë natën dhe përplasi derën e frigoriferit. Brenda kishte vetëm ujë dhe dy koset e mia, mbi të cilat, me shumë largpamësi, kisha shkruar me marker: “Elvana Çuko. Pronë private”.
Fëmijërore? Mbase. Por për mua ishte hapi i parë jashtë asaj jete ku nuk isha njeri, por thjesht një funksion.
Të nesërmen në mëngjes, ai iku në punë duke bërë zhurmë qëllimisht, pa më thënë asnjë fjalë. Unë piva qetësisht çajin tim, të blerë me “fondet personale”, dhe shkova në zyrë. Në mbrëmje, sapo hyra në shtëpi, më goditi era e fast-food-it të lirë. Mbi tavolinën e kuzhinës ishte hedhur një qese e yndyrshme nga “Burger King” dhe një kanaçe bosh pijesh të gazuara.
Erioni rrinte në sallon.
— Je e kënaqur tani? — hungëriti pa kthyer kokën. — Harxhova një mijë e pesëqind Lekë për këtë plehrë. Më dogji stomaku.
— Ke vendosur vetë për paratë e tua, Erion Osmani. Është e drejta jote, — ia ktheva, duke kaluar drejt banjës.
Mbylla derën dhe mbështeta ballin te pllakat e ftohta. Zemra më rrihte diku në grykë. Doja të dilja, ta përqafoja, t’i thosha: “Mirë, lëre fare, hajde të gatuaj diçka.” Ajo ishte Elvana e vjetër, ajo që kujdesej derisa ndihej fajtore. Por Elvana e re, ajo që shihte me siguri grafikët e fitimit, më pëshpëriti: “Mos lëviz. Po u dorëzove tani, gjithë jetën do të paguash për të drejtën të rrish pranë sobës.”
Vura re se duart nuk më dridheshin. Çuditërisht. Zakonisht, në çaste të tilla, trupi më merrej nga një tërmet i imët.
Ditën e tretë ndodhi pikërisht ajo që prisja. Ishte e shtunë. Dita e “ardhjes së mamit”.
Mimoza Zylyftari telefonoi në mesditë.
— Elvanushja ime, bijë, jam nisur. Mantijat janë gati? Trupi im po bërtet për brumë shtëpie pas kësaj diete të tmerrshme.
Hodha sytë nga banaku bosh, ku qëndronte vetëm një vazo me një mollë të vetme.
— Zonja Mimoza Zylyftari, — i thashë në telefon, — kemi disa ndryshime të vogla në politikën financiare të familjes. Tani secili kujdeset vetë për veten. Prandaj, nëse doni mantija, sillni përbërësit. Në fakt, jo, më mirë sillini të gatshme. Edhe soba ime tani punon me pagesë.
Në anën tjetër ra një heshtje aq e thellë, sa dëgjova Erionin në dhomën tjetër t’i binte telekomanda nga dora.
Pas njëzet minutash, ai u fut në kuzhinë si furtunë. Fytyra nuk i ishte më e kuqe; i ishte bërë vishnje.
— A je fare në vete?! Çfarë i the mamasë?! Ajo po vjen tani!
— Shumë mirë, — unë shfletoja revistën pa u trazuar. — Do të flisni për rezervën strategjike mashkullore. Është grua e zgjuar, do ta kuptojë pse i biri nuk është në gjendje të blejë një copë mish për të ushqyer nënën.
— Unë mund të blej mish! — ulëriti ai. — Po nuk di t’i bëj këto mantijat e mallkuara!
— Shërbimi i kuzhinierit nuk përfshihet në çmimin e produkteve, — ia preva shkurt. — Ajo ishte oferta “të gjitha të përfshira”, Erion. I skadoi afati të enjten e kaluar.
Zilja ra. Shkurt. Urdhëruese. Mimoza Zylyftari kishte mbërritur.
U ngrita, rregullova flokët dhe shkova të hap derën. Më rrinte në majë të gjuhës: “Të kujtohet kur më mësoje se burri në shtëpi është mbret dhe mbretërit nuk paguajnë për ushqimin?” Por nuk e thashë.
Le ta zgjidhnin vetë punën me monarkinë e tyre.
Mimoza Zylyftari hyri në apartament me atë pamjen me të cilën inspektorët e Agjencisë Ndërkombëtare të Energjisë Atomike hyjnë në një central bërthamor: vigjilencë maksimale dhe gatishmëri për të shënuar çdo shkelje. Kundërmonte parfum i shtrenjtë “Moska e Kuqe” dhe, fare lehtë, pika farmacie. Hoqi beretën dhe u drejtua menjëherë për në kuzhinë, duke kaluar pranë të birit, që kishte ngrirë në korridor.
— Elvanushka, ç’janë këto shaka të çuditshme në telefon? — Sytë i rrëshqitën mbi banakun krejt të pastër. — Ku është mishi? Ku është brumi? Unë nuk hëngra mëngjes enkas. Mund të më bjerë sheqeri.
Unë qëndroja pranë dritares dhe shihja çatitë gri të pallateve të Vlorës. E dini, në qytetin tonë gjithçka duket disi e rregullt dhe e studiuar, madje edhe skandalet familjare.
— Mami, Elvana thjesht është lodhur pak nga puna, — Erioni u përpoq të më kapte nga bërryli, por unë u tërhoqa butë. Zëri i dridhej; përpiqej dëshpërimisht të ngjiste copat e vazos së thyer të “familjes sonë ideale”. — Tani do t’i përgatisë. Elvana, mjaft tani, seriozisht. Jo përpara mamit.
U ktheva dhe i pashë të dy. Në atë çast ndihesha si një auditore e jashtme që kishte ardhur të kontrollonte një kompani të falimentuar.
— Zonja Mimoza, Erioni nuk bëri shaka. Ai vendosi regjim të rreptë ndarjeje buxhetesh. Gjashtëdhjetë mijë Lekët e mia tani shkojnë vetëm për mbijetesën time. Meqë produktet për mantija kushtojnë afërsisht tre mijë Lekë, plus puna ime, plus amortizimi i sobës… Erioni e gjykoi si investim joefikas.
Vjehrra u ul ngadalë në karrige. Fytyra e saj, zakonisht e mbajtur mirë falë kremrave të kushtueshëm, sikur u lëshua menjëherë. Pastaj ia nguli sytë të birit.
— Erion? Është e vërtetë? Po të dhimbsen paratë për ushqimin e gruas dhe të nënës?
— Mami, nuk më dhimbsen! — Erioni shpërtheu, dhe në atë britmë kishte aq shumë inat adoleshenti, sa për një sekondë më erdhi keq për të. — Thjesht thashë që ajo duhet ta menaxhojë vetë rrogën e saj! Është këshilltare financiare! Le ta këshillojë edhe frigoriferin tonë!
Gjëja më e çuditshme ishte se stomaku im, që zakonisht lidhej nyjë sa herë ngrihej zëri, tani rrinte krejt i qetë. Trupi im, me sa dukej, e kishte marrë vendimin para se mendja ime ta përpunonte.
E dini çfarë është më e frikshme? Jo vetë konflikti. Por sa shpejt bëhesh e padukshme sapo ndalon së nxjerri ushqim në tavolinë.
Mimoza Zylyftari heshti për gati një minutë. Pastaj u ngrit, rregulloi fundin dhe foli me ton që nuk pranonte kundërshtim:
— Erion, më jep dy mijë Lekë. Po shkojmë në restorant. Meqë gruaja jote ka vendosur të bëjë grevë këtu, do të hamë drekë në një vend normal.
— I kam vetëm në kartë, — mërmëriti Erioni, duke shmangur shikimin tim. — Dhe janë… janë rezervë strategjike për makinën.
— Për makinën? — Vjehrra qeshi hidhur. — Do që unë, në këtë moshë, të ha ushqim fast-food-i nga qeset, sepse ty të duhen rrota të reja? Elvana, këtë nuk e prisja prej teje. Ti gjithmonë ke qenë grua e mençur.
Unë nuk fola. Në fjalorin e saj, “grua e mençur” do të thoshte “grua e përshtatshme”. Ajo që i gëlltit fyerjet bashkë me supën pa kripë.
Ata dolën. Dera u përplas aq fort, sa kristalet në bufe tingëlluan lehtë. Mbeta vetëm.