po e shijoja pafuqinë e tij. Më jepte një kënaqësi gati trupore të shihja si i shkërmoqej bindja se bota sillej rreth “rezervës së tij strategjike”. Ishte një ndjesi e keqe, me gjemba, dhe pikërisht ajo më trembte më shumë se britmat e tij.
Vura re se po merrja frymë qetë. Për herë të parë pas gjashtë muajsh, në kraharor nuk më rrinte më ai nyji shtypës që unë e kisha quajtur “përgjegjësi familjare”.
Kur hyra në kuzhinë, Erioni ishte ulur te tavolina. Përpara kishte një pjatë me një masë të zezë, të paqartë; me sa dukej, ajo duhej të kishte qenë vezë e skuqur. Mbi tavolinë ishin grumbulluar qese supermarketi. Ishte e dukshme që kishte blerë për disa ditë, pa menduar gjatë dhe duke shpenzuar kot: sallamra të prerë gati, konserva të lloj-llojshme, tri lloje buke.
— Elvana, — ngriti kokën. Poshtë syve i ishin hapur hije të errëta. — Ta mbyllim këtë histori. Dje unë… e teprova. U nxeha. Ja, mora ushqime. Për të gjithë. Edhe për mamanë, po të vijë prapë.
Më shtyu drejt vetes një qese plot me gjëra të shtrenjta. Ishte “dëmshpërblimi” klasik. Ashtu si klientët që vonojnë pagesat dhe pastaj dërgojnë shporta me fruta, duke shpresuar se do t’u falen penalitetet.
— Erion, ti ende nuk e ke kuptuar, — u ula përballë tij, pa ia hedhur sytë qeses. — Çështja nuk janë ushqimet. Madje as ata gjashtëdhjetë mijë lekë. Problemi është se ti e vlerësove vendin tim në këtë shtëpi si një “burim pothuajse falas”. Dhe burimet, siç dihet, një ditë shterojnë.
Nga dosja nxora disa fletë që i kisha printuar mbrëmjen e kaluar. Deformimi im profesional, më në fund, kishte gjetur rrugëdalje.
— Çfarë janë këto? — u vrenjt ai.
— Marrëveshje për ofrimin e shërbimeve shtëpiake, — ia afrova fletët. — Meqë kaluam te gjuha e ekonomisë së pastër, atëherë le të jemi korrektë deri në fund. Aty i ke të gjitha: çmimin e përgatitjes së një darke, normën për pastrimin, vlerën e tregut për blerjen e produkteve. Nëse do që kjo shtëpi të mbajë erë manti e jo vezë të djegur, këto shërbime do t’i paguash. Nga rezerva jote.
Erioni mori letrat. I pashë sytë si i vraponin nga një rresht te tjetri. Kur mbërriti te pika “Përgjegjësitë e palëve”, fytyra iu zbardh.
— Ti… ti po më propozon të të paguaj sepse je gruaja ime? Elvana, kjo është… kjo është cinizëm! Është një lloj prostitucioni shtëpiak!
— Jo, Erion. Prostitucion është kur paguan dhe merr kënaqësi. Kjo quhet kontraktim shërbimi. Ti paguan për komoditetin që nuk je në gjendje ta krijosh vetë. Ose jetojmë si partnerë, me buxhet të përbashkët dhe detyrime të ndara, ose jetojmë si porositës dhe ofrues shërbimi. Zgjidhe. Vetëm mos prit më atë “Elvanën e urtë” që ziente supa në këmbim të së drejtës për t’u quajtur gruaja jote. Ajo nuk ekziston më.
Më shikonte sikur sapo më kishte dalë një kokë e dytë. Dhe në atë vështrim nuk kishte dashuri; kishte vetëm një llogaritje të ethshme humbjesh.
— Po nëse nuk e firmos? — pyeti me zë të ulët.
— Atëherë vazhdon të ushqehesh me gjëra qeseje, ndërsa unë, pas një muaji, paraqes kërkesën për ndarje pasurie. Si konsulente financiare, po ta them që tani: do të humbasësh rreth dyzet për qind të kapitalizimit tënd, përfshirë pjesën në këtë apartament dhe ato kursimet për makinën.
Kuzhina u zhyt sërish në heshtje. Dëgjohej vetëm pikimi i rregullt i rubinetit. Nuk e rregullova qëllimisht një ditë më parë. Le të ishte detyra e tij e parë në listën e “punëve burrërore”, për të cilat, meqë ra fjala, kisha propozuar gjithashtu zbritje nga pjesa e tij.
Atë mbrëmje ai firmosi. Pa i lexuar më, me një shkrim të madh e nervoz, pastaj e përplasi stilolapsin mbi tavolinë.
Kaluan dy muaj.
Vlora u la nga shirat e parë të pranverës. Në apartamentin tonë tani ishte gjithnjë pastër dhe gjithmonë vinte erë ushqim, por ajo aromë nuk më sillte më gëzim. Erioni ishte bërë i heshtur. Paratë mi kalonte sipas grafikut — “në përputhje me marrëveshjen”. Ne ishim kthyer në një firmë model për bashkëjetesë.
Mimoza Zylyftari nuk vinte më “për manti”. Pas asaj ngjarjeje i kishte thënë të birit se “Elvana është çmendur nga ato shifrat e saj” dhe tani flisnin vetëm në telefon. Edhe mamaja ime psherëtinte gjatë në receptor: “Elvanë, moj bijë, pse kaq ashpër? Burri është si fëmijë, duhet marrë me të mirë…”
Unë dëgjoja dhe kuptoja: të gjithë ata jetonin ende brenda atij filmi ku heroina duhet të buzëqeshë dhe të shtrojë pjatat. Kurse unë kisha dalë prej tij.
Një mbrëmje, Erioni u kthye në shtëpi me një buqetë të madhe trëndafilash. Jo ato karafilat e lirë që sillte për tetë mars, por trëndafila të vërtetë, të rëndë, me ngjyrën e verës së errët.
— Elvanë, — u soll i pasigurt te dera. — T’i grisim këto letra. Janë marrëzira. Ne jemi familje. Unë e kuptova gjithçka. Isha budalla. Do ta kaloj gjithë rrogën në llogarinë e përbashkët, ta jap fjalën. Të bëhemi si më parë?
I vështrova trëndafilat. Ishin të bukur, s’kishte dyshim. Por unë nuk shihja lule; shihja një përpjekje për të blerë mbrapsht kontrollin që i kishte rrëshqitur nga duart. “Si më parë” do të thoshte që unë të kthehesha sërish e parashikueshme, e përshtatshme, e lehtë për t’u përdorur.
E kuptova se gishtat më kishin shkuar vetë te unaza e martesës. Mendja ende nuk kishte marrë vendim, por gishtat po. E hoqa ngadalë dhe e vendosa mbi raftin e korridorit, pranë çelësave.
— Si më parë nuk ka më, Erion. Tani mund të jetë vetëm ndryshe. Ose fare.
Mora pallton.
— Ku po shkon? — në zërin e tij u kthye ajo nota e vjetër, tekanjoze. — Unë bleva trëndafila… Darka është gati?
— Darkën e ke në frigorifer, ngrohe vetë. Sot është e shtunë dhe, sipas marrëveshjes, kam kohë personale.
U afrova te dera e hyrjes. Ishte i njëjti vend, i njëjti prag: dy muaj më parë kisha ngrirë aty, pa guxuar të hidhja hapin drejt së panjohurës, e lidhur nga frika se mos humbja “qëndrueshmërinë”. Tani qëndroja në të njëjtin vend dhe ndieja nën këpucë një tokë të fortë.
E kalova pragun me hapin e parë — jo duke ikur me vrap, jo duke përplasur derën, por thjesht duke dalë drejt jetës sime. Liria nuk doli të ishte festë me fishekzjarre. Ishte një garsoniere me qira që e kisha parë fshehurazi një javë më parë dhe biseda të gjata me avokatin.
Fitore? Ndoshta. Por kishte shijen e çajit të ftohur.
Unë e fala. Sinqerisht. Madje qëndrova në atë apartament edhe një muaj tjetër, derisa u përfunduan dokumentet. Por unazën nuk e vura më kurrë. Ajo mbeti aty, mbi raft, duke u mbuluar pak nga pak me një shtresë të hollë pluhuri — një zero e vogël prej ari, simbol i një jete që mori fund atë ditë kur mua më ofruan “gjashtëdhjetë mijë lekë për ushqime”.
E dini çfarë kuptova? Ndonjëherë, për të gjetur veten, më parë duhet të humbasësh oreksin për rregullat e lojës së dikujt tjetër.