— Atëherë po bëni gjënë e duhur. Brava kushton më pak se nervat.
— Kështu u flisni të gjithëve?
— Jo. Vetëm atyre që nuk bëjnë luftë me realitetin.
Në punë u përpoqa të dukesha e përmbajtur. Në sektorin e blerjeve askush nuk e vuri re se brenda shefes së grupit kishte rënë zjarr me viktima njerëzore. Në përgjithësi, në botën tonë, shumë gjëra mbahen mbi shpatullat e grave që në mëngjes lyejnë fytyrën, shkojnë në zyrë, hapin tabelat në kompjuter dhe bëjnë sikur nuk kanë dëshirë të shtrihen poshtë tavolinës.
Në mbrëmje më telefonoi Elsa.
— Je gjallë?
— Po.
— Më shkroi Erioni.
— Patjetër. Tani fillon turneu i madh: “ajo nuk më kuptoi”.
— Tha që e nxore nga shtëpia për një gabim.
— Elsa, po sikur nesër unë ta nxjerr makinën e tij në shitje dhe t’i them blerësit se jam e vetmja pronare madhore, a do quhej gabim?
— Jo, do ishte cirk.
— Pikërisht. Vetëm pa iluzionist, sepse iluzionisti iku te mami.
— Ai tha edhe që Klajdi ka borxhe.
— E tha. Vetëm se kjo histori po më pëlqen gjithnjë e më pak.
— Pse?
— Sepse Erioni e mori fajin mbi vete me shumë dëshirë. Tepër pastër, tepër bukur. “Vëllai, kërcënime, urgjencë.” Asnjë dokument, asnjë mesazh nga kreditorë, asnjë telefonatë në praninë time. Vetëm vuajtje familjare me sfond dramatik.
— Mendon se po gënjen?
— Mendoj se aty ka më shumë shtresa sesa në një sallatë të lirë me majonezë.
— Çfarë do bësh?
— Do t’i telefonoj Klajdit.
— Vetë?
— Po kujt t’i bie? Prokurorisë është ende herët.
Klajdi nuk e hapi menjëherë telefonin. Nga ana e tij dëgjohej televizori me zë të lartë dhe dikush përplaste pjata.
— Alo, Ina? Nëse është për Erionin, zgjidhini vetë punët tuaja. Unë nuk futem aty.
— Klajdi, sa ke borxh?
— Kujt?
— Ja, edhe mua kjo më intereson.
— Për çfarë po flet?
— Erioni më tha se ti ke gati katër milionë Lekë borxh dhe se po të kërcënojnë. Për këtë arsye nxori në shitje garsonierën time.
Në anën tjetër ra heshtje. Edhe televizori sikur u ul vetë.
— Çfarë bëri ai?
— Nxori garsonierën time në shitje. Tha se ty të duheshin para.
— Ina, unë nuk i kam askujt katër milionë Lekë borxh. Kam një kartë krediti me njëqind e shtatëdhjetë mijë Lekë, po, pati vonesë, por gjysmën e kam mbyllur. Më ndihmoi mami. Ç’janë këto katër milionë?
— Erioni foli për njerëz, jo për bankë.
— Ç’njerëz, moj? Unë jetoj në qytet, jo në ndonjë serial me banditë. Maksimumi i kam borxh komshiut pesë mijë Lekë për garazhin, edhe ai tashmë është pajtuar me fatin.
— Pra ti nuk i ke kërkuar Erionit të gjejë para?
— Jo. Madje me të s’kam folur fare prej dy javësh. U zumë për shtëpinë e fshatit. Ai donte ta merrja mamin për pushimet e majit, unë i thashë që isha në punë.
— Klajdi, mendoje mirë. Mos ndoshta donte të blinte diçka për ty, të mbyllte ndonjë punë, të zgjidhte ndonjë hall?
— Ina, nuk ishte për mua. Ai me mamin po kurdisnin diçka.
— Çfarë saktësisht?
— Nuk e di. Mami më telefonoi para një muaji dhe më pyeti nëse garsoniera ishte vërtet e jotja. I thashë: “Po ishte e tezes, Ina është trashëgimtarja.” Ajo më tha: “E padrejtë, disa kanë nga dy shtëpi, të tjerë asnjë.” Unë madje qesha. Budalla.
— Mami pyeti për këtë?
— Po. Pastaj tha se Erioni duhej “të mendonte si burrë për të ardhmen e familjes”. Unë mendova se prapë ishte ajo biseda pse ju nuk bëni fëmijë. Ina, të lutem, mos i thuaj që të paralajmërova unë. S’kam ku të fus kokën po e mori vesh mami.
— Vonë, Klajdi. Ti sapo më paralajmërove.
— Ina, betohem, unë nuk jam fare në këtë punë. Erioni, po, ndonjëherë mendon me kokën për mur, por deri këtu…
— Faleminderit.
— E nxore fare nga shtëpia?
— Po.
— Ndoshta mirë bëre. Edhe pse është vëllai im. Por mirë bëre.
Ja kështu, ndonjëherë mbështetjen e merr nga njeriu që e kishe quajtur vrimë financiare me këmbë. Jeta i adhuron efektet speciale të lira, por herë pas here qëllon mu në shenjë.
I telefonova Erionit.
— Duhet të takohemi. Sot.
— Më vjen mirë që më more.
— Mos u gëzo para kohe. Në shtatë, te kafeneja poshtë pallatit. Në apartament nuk hyn.
Ai kishte ardhur më herët. Rrinte pranë dritares, me një çaj përpara. Fytyra i dukej e rrudhur e e shtypur, si këmishë që ka kaluar natën brenda një qeseje.
— Fola me Klajdin, — i thashë në vend të përshëndetjes.
Erioni e uli filxhanin ngadalë.
— Pse?
— Sepse më gënjeve.
— Ina…
— Klajdi nuk ka borxh katër milionë Lekë. Nuk ka “njerëz”. Nuk ka kërcënime. Ka një kartë krediti, një garazh dhe një nënë që interesohej për apartamentin tim. Tani filloje nga e para.
Ai ia nguli sytë tavolinës. Kamerierja erdhi me menunë, ndjeu klimën dhe u tërhoq pa luftë.
— Mami donte ta ndihmonte Klajdin me një vend për të jetuar, — tha më në fund.
— Vazhdo. Zhanri po më pëlqen.
— Me Luanën i kanë punët keq. Po flasin për divorc. Nëse ikën prej saj, ai s’ka ku të shkojë. Mami tha se mund ta shisnim garsonierën tënde, të shtonim edhe paratë e ndihmës familjare të Luanës, dhe t’i merrnim atij diçka të vogël. Pastaj ai do t’i kthente dalëngadalë.
— Paratë e ndihmës familjare të Luanës? Në mes të divorcit? Erion, në atë këshillin tuaj familjar a ftuat qoftë edhe një njeri esëll?
— Në fillim nuk pranova.
— Pastaj?
— Mami tha se ti gjithsesi e jep me qira atë apartament, për ty është vetëm e ardhur, kurse Klajdi nuk ka ku të jetojë.
— Pra unë qenkam fondacion bamirësie në emër të paaftësisë suaj familjare.
— Ajo më shtyu shumë. Më thoshte se unë jetoj te ti, se nuk kam asgjë timen, se ti kurrë nuk më ke parë si të barabartë.
— Dhe ti vendose të bëheshe i barabartë përmes vjedhjes?
— Unë nuk vodha.
— Ti shpike një borxh që të dukeshe më fisnik. Kjo është edhe më keq. Nuk u trembe thjesht për vëllanë. Ti pranove idenë se apartamenti im është një burim familjar për fisin tuaj. Dhe mua mund të më përpunonit me mëshirë.
— U ngatërrova.
— Jo. Zgjodhe.
— Ina, mami di të flasë në atë mënyrë që pas pak nuk e kupton më ku mbaron mendimi yt dhe ku fillon i saji. Përsëriste: “Ju fëmijë nuk keni, duhet të mendosh për të tutë, Ina gjithsesi nuk është në hall.” Dhe unë… unë vërtet nisa të mendoja se ti thjesht nuk e kupton si është kur njeriu nuk ka ku të shkojë.
— Erion, unë isha njëzet e katër vjeçe kur jetova tre vjet në një dhomë me një shoqe që skuqte peshk në dy të natës dhe thante geta në llambadar. Nuk kam nevojë të më shpjegosh si është të mos kesh ku të shkosh. Unë thjesht nuk mendoj se halli i dikujt tjetër duhet zgjidhur me pronën time.
— E di.
— Nuk e di. Po ta dije, nuk do ishe ulur këtu.
Ai fërkoi rrëzën e hundës, i lodhur.
— E hoqa njoftimin. Nuk do të ndodhë më kurrë.
— Sigurisht që nuk do të ndodhë. Ti nuk ke më çelësa.
— Unë s’e kam fjalën për çelësat. E kam fjalën për ne.