— Arjana, mos ke humbur mendjen?
— Jo, përkundrazi, më në fund më janë hapur sytë! — ajo tregoi derën me dorë. — Nuk do të lejoj më që në shtëpinë time të më shkelin me këmbë mua dhe punën time! Mblidhni plaçkat me rregull dhe largohuni!
— Arjana, nuk e ke seriozisht këtë, apo jo? — Ledioni u afrua t’i kapte dorën, por ajo u tërhoq menjëherë.
— E kam shumë seriozisht. Keni një orë kohë për të marrë gjërat tuaja.
— Po ajo është nëna ime! Nuk ka ku të shkojë!
— Për këtë duhej të mendonte më herët, kur vendosi të më jepte mend në banesën time, — ia ktheu Arjana, duke kryqëzuar krahët. — Një orë. Pas kësaj telefonoj policinë dhe ju nxjerr që këtu me procedurë zyrtare.
Mimoza Hysa hapi krahët e tmerruar, si të kishte dëgjuar diçka të paimagjinueshme.
— Ledion, biri im! A po e dëgjon çfarë po thotë? Kështu flitet me mua?
— Mami, të lutem, qetësohu… — Ledioni u kthye nga e ëma, krejt i hutuar.
— Të qetësohem?! Ajo po na hedh jashtë! Në mes të rrugës!
— Jo në rrugë, — e korrigjoi Arjana me një ftohtësi që nuk linte vend për debat. — Në atë shtëpinë e fshatit prej nga erdhët. Ose merrni një banesë me qira, bëni si të doni. Por këtu nuk jetoni më.
Pa pritur përgjigje, ajo u kthye, hyri në dhomën e saj dhe e mbylli derën me çelës. Nga ana tjetër e murit nisën të dëgjoheshin zëra të ngritur, hapa të rëndë, dyer që përplaseshin. Arjana u ul përpara kompjuterit, por puna nuk i ecte. Gishtat i dridheshin ende.
Kaluan rreth njëzet minuta. Pastaj dëgjoi Ledionin që filloi të tërhiqte valixhet. Mimoza Hysa ankohej, psherëtinte, qante me zë të ulët, por megjithatë po paketonte. Arjana qëndroi e palëvizur pranë tryezës, me fytyrë të ngrirë, duke dëgjuar çdo zhurmë që vinte nga korridori.
Pas afro dyzet minutash të tjera, dikush trokiti.
— Arjana, hape pak.
Ajo u ngrit dhe hapi derën. Në prag qëndronte Ledioni, me sytë të skuqur.
— Vërtet do që unë të iki?
— Po.
— Përgjithmonë?
— Po.
Ai uli kokën lehtë, sikur përgjigjja ta kishte goditur më fort se çdo britmë. Pastaj u kthye dhe doli në korridor. Arjana e ndoqi me hapa të ngadaltë. Në hyrje ishin rreshtuar valixhe, çanta, qese të mbushura me nxitim. Mimoza Hysa po vishte pallton, duke thithur hundët me zë.
— Shpresoj të gjesh dikë që të të durojë! — ia hodhi ajo si fjalë të fundit. — Gratë si ti burrat i lënë!
Arjana nuk iu përgjigj. Nuk ia vlente më.
Ledioni hapi derën, nxori valixhet në shkallë dhe u kthye për të marrë të ëmën. Mimoza Hysa kaloi pranë nuses me kokën lart, e ngurtë, krenare në zemërimin e saj.
Dera u mbyll.
Arjana mbeti vetëm.
Për disa çaste qëndroi në mes të banesës, duke dëgjuar heshtjen. Nuk kishte më zëra të lartë. Nuk kishte qortime. Askush nuk hynte pa trokitur në hapësirën e saj. Nga kuzhina vinte vetëm gumëzhima e lehtë e frigoriferit.
Ajo iu afrua dritares dhe hodhi sytë poshtë. Ledioni, bashkë me të ëmën, po fusnin bagazhet në makinë. Pak minuta më vonë makina u nis dhe u zhduk nga oborri.
Arjana u kthye në dhomë, u ul përsëri para kompjuterit dhe vështroi projektin e papërfunduar. Fundfaqja, pamja për celular, ngarkimi në server. I kishin mbetur edhe tre a katër orë punë.
Ajo lëvizi gishtat, afroi tastierën dhe u zhyt në punë. Mendimet nisën t’i qartësoheshin dalëngadalë, ndërsa duart nuk i dridheshin më. Zhvendoste elementet në ekran, zgjidhte ngjyrat, kontrollonte kodin, rregullonte detajet një nga një.
Askush nuk hyri me të bërtitura në dhomë. Askush nuk i kërkoi të linte gjithçka në çast e të vraponte për në dyqan. Askush nuk e akuzoi se ishte egoiste, dembele apo mosmirënjohëse.
Arjana punoi deri në orën dhjetë të mbrëmjes. Projekti përfundoi. Ajo e ngarkoi në server dhe ia dërgoi klientit. Pastaj u mbështet pas karriges dhe mbylli sytë.
Po, kishte mbetur vetëm. Pa burrë. Pa atë familje që e kishte rënduar çdo ditë e më shumë. Por kishte fituar sërish të drejtën mbi jetën e vet, mbi shtëpinë e vet, mbi frymën e vet. Që nga ai çast, askush nuk do t’i diktonte më çfarë duhej të bënte brenda mureve të saj.
U ngrit, shkoi në kuzhinë dhe vuri çaj. Më pas u ul pranë tryezës dhe pa nga dritarja. Dritat e qytetit vezullonin në errësirë; diku larg kaloi një makinë.
Heshtje. Qetësi. Liri.
Telefoni nuk ra. Ledioni nuk telefonoi.
Dhe Arjana ndjeu se ishte mirë.