Në dorë mbante një dhuratë të vogël për të shoqin: një filxhan me mbishkrimin “Shefi i kafesë”. Në apartament kishte rënë një qetësi e hollë, gati therëse, por dera e dhomës së gjumit ishte lënë paksa hapur. Ina Lika hodhi sytë brenda dhe ndjeu gjakun t’i përplasej në tëmtha.
Vjollca Gjoni qëndronte me shpinë nga dera, përpara komosë së hapur. Mes gishtit të madh dhe treguesit mbante të brendshmet e Inës, sikur të ishin një copë malli me defekt. Të thjeshta, prej pambuku, me një arush të zbehur nga larjet. Ajo nuk po i shihte thjesht. Po i këqyrte me kujdes, po e shtypte copën mes gishtash, me sy të ngushtuar, sikur po vlerësonte qepjet për ndonjë brez të ardhshëm nipërish që, sipas saj, duhej të dilnin pikërisht prej asaj familjeje.
— Vjollca Gjoni… — zëri i Inës doli i ngjirur, si të kishte qenë duke u mbytur për një kohë të gjatë. — Çfarë po bëni?
Vjehrra u kthye ngadalë, me një qetësi prej mbretëreshe. Nuk i hodhi të brendshmet, por i vendosi sërish në vend, sikur po vinte një vulë miratimi, ose më saktë, një dënim.
— Po kontrolloj, Ina e dashur. Një zonjë shtëpie duhet ta dijë në ç’gjendje janë… rezervat e saj strategjike. Qepjet këtu, me sa shoh, nuk janë edhe aq të forta.
Kjo nuk ishte më thjesht një paturpësi. Ishte hyrje me dhunë në vendin më personal, më të paprekshëm të saj. Durimi, i tërhequr prej ditësh si një llastik i hollë, u këput me një krismë të thatë brenda saj.
— Ju nuk keni asnjë të drejtë! — i shpërtheu Ina, dhe zëri iu forcua. — Kjo është e imja! Komoja ime, gjërat e mia! Si guxoni?!
Në fytyrën e Vjollca Gjonit maska e këshilltares së mirë u shua menjëherë, duke zbuluar një ftohtësi prej guri. Ajo bëri një hap përpara dhe hija e saj ra mbi Inën.
— Uaa, sa bukur po fërshëlleka nusja jonë, — tha me një ëmbëlsi të helmuar. — E ke seriozisht? Je në vete?
Pastaj zëri iu kthye në metal të akullt.
— Kjo është shtëpia e djalit tim! I vetmi burrë këtu është ai. Ai është zot i kësaj shtëpie, jo ti. Dhe tani mbylle menjëherë atë gojë.