— …para se unë dhe ai ta mbyllim siç duhet. Dhe fute mirë në kokë, një herë e përgjithmonë: në këtë familje më e madhja jam unë. Unë vendos. Unë jam koka. Dhe këtu do të bëhet vetëm ashtu si them unë.
Vjollca Gjoni i nguli gishtin Inës drejt në kraharor.
— Kurse kjo vrima jote… kjo quhet thjesht taksë hyrjeje në mbiemrin tonë. Pagesë që të pranuam ty, një si puna jote. Prandaj mos u hidh përpjetë. Mëso vendin tënd, klloçkë! — ulëriti vjehrra.
Ina Lika u tërhoq pas, sikur dikush ta kishte qëlluar në faqe. Turpi, inati dhe poshtërimi iu ngatërruan në fyt si një nyjë e fortë, që s’e linte as të merrte frymë.
Pikërisht në atë çast, në pragun e derës u shfaq Marsel Prifti. Qëndronte i mbështetur te korniza, me fytyrë të ngrirë, të palexueshme. Por sytë… sytë i kishte të errët, të sheshtë, të ftohtë, si të një peshku grabitqar që sapo ka parë prenë.
Ai i kishte dëgjuar të gjitha.
— Mami, — tha ai me një zë të ulët, gati të butë, dhe pikërisht kjo butësi ta kallte frikën edhe më shumë. — Çfarë të ka ndodhur? Të ka ikur fare mendja? Të ka zënë ndonjë krizë pranvere, apo të ra ndonjë tjegull në kokë? Çfarë dreqin po nxjerr nga goja?
Vjollca Gjoni fryu me përbuzje, duke e marrë tonin e tij si shenjë se i biri po i dilte në krah.
— Biri im! Tregoja ti se si funksionojnë gjërat këtu! Unë po them të vërtetën hapur! Ti je i zoti i shtëpisë! Unë jam kryefamiljarja! Banesa tani është e jona, e familjes! Kurse kjo… — ajo tundi dorën nga Ina, — le ta mbyllë atë gojë peshku dhe të mos na dalë përpara syve!
Marseli u shkëput ngadalë nga korniza e derës. Nuk e ngriti zërin. Përkundrazi, e uli aq shumë, sa u bë një pëshpërimë e ashpër, kërcënuese.
— Mjaft, mami. Komedia mbaroi. I kalove të gjitha vijat, edhe ato që duhej, edhe ato që s’duhej prekur kurrë. Ti ke humbur çdo lidhje me realitetin. Tani vishesh në heshtje dhe del nga kjo derë. Me këmbët e tua apo mbi shpatullat e mia — zgjidhe vetë. Dhe po nxore edhe një fjalë të vetme, thërras urgjencën që të vijnë me qetësues për njerëz të tërbuar. Nuk po bëj shaka.
E ëma mbeti e ngrirë në vend.
— Marsel?! Unë jam nëna jote! Gjaku yt! Për shkak të kësaj…
— Po, je nëna ime, — ia preu ai, dhe në zërin e tij për herë të parë u dëgjua çelik.