— Dhe ti sapo e quajte gruan time “budallaqe” dhe u fute të rrëmosh në të brendshmet e saj. Vishu. Dera është aty.
Atëherë shpërtheu stuhia e vërtetë. Vjollca Gjoni lëshoi një ulërimë të çjerrë, si kafshë e plagosur, dhe ngriti çantën për ta goditur.
— Mosmirënjohës! Të kam rritur me këto duar! Ajo të ka marrë mendjen, të ka bërë magji!
Marsel Prifti nuk iu përgjigj. Pa e ngritur zërin, i kapi me saktësi bërrylin dhe shpatullën, pastaj e ktheu drejt korridorit. Nuk ishte dhunë e verbër; ishte një vendosmëri e ftohtë, e prerë, që nuk linte vend për kundërshtim. Ajo përpëlitej, shante, hidhte fjalë të çakorduara për “helm”, “sy të keq” e “mallkim”, ndërsa takat i gërvishtnin dyshemenë.
Ina Lika, me pëllëmbën ngjitur te buzët, shihte pa mundur të lëvizte. Burri i saj, Marseli i qeshur, i butë, ai që gjithmonë shmangte zënkat, po nxirrte fizikisht nga shtëpia e tyre njeriun që për shumëkënd quhej i paprekshëm: nënën. Dhe ai po e bënte këtë pa u lëkundur. I qetë. I saktë. I pamëshirshëm.
Dera u përplas dhe e preu në mes britmën histerike. Brenda banesës ra një heshtje e madhe, pothuajse shurdhuese, por çuditërisht e lumtur. Ishte aq e fortë, sa dukej sikur kumbonte në veshë.
Marseli u kthye nga ajo. Merrte frymë rëndë. Dora me të cilën kishte mbajtur të ëmën i dridhej lehtë. Sytë ia kërkonin fytyrën Inës, sikur prisnin aty qortim, frikë, ndoshta neveri.
— Si je? — nxori ai me mundim.
Nga zëri i tij ishte zhdukur zemërimi. Edhe ai çelik i ftohtë nuk dukej më. Kishte mbetur vetëm lodhja dhe një ankth i madh.
Ina iu afrua ngadalë. Nuk vrapoi. Thjesht shkoi pranë tij, e pa në ata sy aq të njohur, që tani dukeshin krejt të pambrojtur. Dhe zemra, që pak çaste më parë i rrihte nga frika e tërbimi, iu mbush papritur me një ngrohtësi të qetë, gati të marrë, sa për pak deshi të qeshte.
— Jam mirë, — tha me zë të ulët, duke ia vendosur dorën mbi kraharor dhe duke ndier nën gishta rrahjet e çmendura të zemrës së tij.
Pastaj e përqafoi fort, e fshehu fytyrën te qafa e tij dhe pëshpëriti, me një zë ku dridheshin bashkë lotët dhe e qeshura:
— Faleminderit, heroi im. Tani kjo është vërtet shtëpia jonë.