Majlinda mbeti për pak çaste e heshtur. Pamja e një dite më parë iu kthye përpara syve me një qartësi të bezdisshme: vjehrra në prag me qesen në dorë, dokumentet e hedhura mbi tavolinë, zëri urdhërues, sikur po kërkonte diçka që i takonte me ligj. Dhe, mbi të gjitha, ato fjalët e fundit, të shqiptuara si kërcënim: “Do të pendohesh.”
— Mua më duket se ajo ka diçka në mendje, — tha më në fund Majlinda. — Nuk erdhi kot. Po maste terrenin. Donte të shihte si do të reagoja.
— Ka shumë mundësi, — pranoi Ornela, duke tundur kokën. — Prandaj unë do të të këshilloja të mos i lësh t’i marrin ata hapat të parët. Mos prit derisa të sajojnë ndonjë poshtërsi tjetër. Kalo ti në sulm. Fillimisht duhet të kuptosh nga i vijnë Saimirit paratë për jetën e re. Nëse paguan qira, blen pallto të shtrenjta dhe lëviz me makinë, do të thotë se të ardhura ka. Dhe me shumë gjasë po i fsheh.
— Po si mund ta vërtetoj këtë?
— Për këtë do të të ndihmoj unë. Njoh një avokat. Kastriot Marashi. Merret posaçërisht me çështje divorcesh dhe detyrimesh familjare. I ka parë këto histori me qindra herë. Për të janë si arra që i çan me dorë. Lëri një takim për konsultë. Do të humbësh vetëm një orë, por pastaj do ta dish saktë çfarë mund të bësh dhe ku qëndron ligji.
Majlinda shënoi numrin e telefonit dhe adresën. Kur doli nga kafeneja, koha jashtë ishte hapur. Retë ishin shpërndarë pak nga pak dhe përmes tyre depërtonte një diell i zbehtë tetori. Ajo eci disa hapa dhe papritur ndjeu një lehtësim të çuditshëm në kraharor. Për herë të parë pas shumë kohësh, gjendja nuk i dukej më si një mur pa derë. Kishte diçka ku të mbështetej. Informacion. Një plan. Një drejtim.
Dy ditë më vonë, ajo ndodhej ulur në një zyrë të gjerë avokatie. Kastriot Marashi doli të ishte një burrë i moshuar, i thatë, me syze të holla me skelet të artë. Nuk fliste shumë. Fjalitë i kishte të shkurtra, por secila godiste drejt në shenjë. Majlinda nxori nga çanta gjithçka që kishte: vendimin e gjykatës për pagesën e detyrimit ushqimor, llogaritjet e saj, mesazhet me ish-bashkëshortin, ku ai për të njëqindtën herë premtonte se “javën tjetër do të paguante patjetër”.
Avokati i kaloi dokumentet një nga një, bëri disa shënime në bllokun e tij dhe, pa e zgjatur, tha:
— Pamja është e qartë. Tre muaj detyrim i papaguar. Shuma bazë e borxhit shkon rreth dyqind e dyzet mijë lekë. Mbi këtë shtohet edhe kamatëvonesa. Nëse llogaritjet bëhen siç duhet, në gjykatë mund të kërkohet një shumë që i afrohet gjysmë milioni lekëve.
— Ai nuk i ka ato para, — tha Majlinda menjëherë. — Zyrtarisht merr një rrogë qesharake.
— Zyrtarisht, po, — Kastrioti rregulloi syzet dhe për herë të parë lejoi t’i shfaqej në buzë një buzëqeshje e hollë. — Por jozyrtarisht? Këtë do ta shohim. Do të bëjmë kërkesa. Do të verifikojmë lëvizjet në llogari. Edhe kur dikush paguhet nën dorë, gjurmët mbeten gjithmonë diku. Qiraja e apartamentit kushton. Kartat bankare lënë shenja. Blerjet në dyqane, pagesat për makinë, shpenzimet mujore. Kur harxhimet janë shumë më të mëdha se të ardhurat e deklaruara, gjykata nuk e sheh me sy të mirë. Pastaj lindin pyetje edhe nga administrata tatimore. Dhe aty problemet nuk mbeten më vetëm familjare; marrin edhe drejtim administrativ.
— Çfarë duhet të bëj tani, konkretisht?
— Tani për tani, të vëzhgosh. Mos i thuaj askujt asgjë. Lëre ish-burrin dhe nënën e tij të mendojnë se je dorëzuar, se e ke gëlltitur fyerjen. Ndërkohë, ne do të mbledhim prova pa zhurmë. Do të kërkojmë ekstrakte. Do të shohim kush është kjo Anxhela Basha dhe me çfarë parash jeton.
Majlinda pohoi lehtë me kokë. Fjalët e tij përputheshin plotësisht me ato që i kishte thënë Ornela. Pa nxitim. Pa britma. Vetëm llogari e ftohtë.
Kur doli nga zyra e avokatit, ndjeu se brenda saj ishte zgjuar një vendosmëri që nuk e kishte njohur më parë. Në shtëpi e priste Bora, detyrat e shkollës, ushqimi, rrobat, shqetësimet e zakonshme të mbrëmjes. Por tani, në atë rutinë të lodhshme, ishte futur një fill i ri. I hollë, por i fortë si tel çeliku. Pritja e drejtësisë.
Dy javët që pasuan kaluan me mbledhje informacioni. Majlinda lëvizi me kujdes, duke u përpjekur të mos jepte asnjë shenjë se çfarë po përgatiste. Saimiri e telefonoi vetëm një herë. Me një ton të thatë e njoftoi se për momentin nuk kishte para, por shumë shpejt do t’i rregullonte të gjitha. Ajo nuk debatoi. Nuk ngriti zërin. Dhe kjo, me sa dukej, e qetësoi.
As Shpresa Molla nuk u shfaq më. Me siguri i kishte raportuar të birit për misionin e dështuar dhe priste që nusja e dikurshme të shpërthente në histeri. Majlinda heshti. Dhe ai heshtim, për ata që nuk e njihnin, dukej si dorëzim.
Ndërkohë, Ornela, përmes njerëzve të saj, arriti të siguronte të dhënat e para. Një mbrëmje, pasi Bora kishte rënë në gjumë, ajo i dërgoi Majlindës një mesazh ku i kërkonte të flisnin urgjentisht. Majlinda e mori menjëherë në telefon.
— Je ulur? — zëri i Ornelës dridhej nga emocionimi. — Kam gjetur diçka mjaft interesante.
— Fol.
— Të kujtohet kur më tregove se Anxhela mburrej për punën e re? Sikur ishte punësuar si specialiste marketingu në një firmë në Tiranë?
— Po, më kujtohet. Saimiri thoshte se ajo fitonte shumë mirë.
— Ja ku është e bukura. Ajo nuk është fare specialiste marketingu. Në fakt, nuk punon askund që nga marsi. Është larguar nga puna e fundit dhe zyrtarisht nuk figuron e punësuar. Por gjatë gjashtë muajve të fundit ka blerë makinë. Të përdorur, po prapë nuk ta fal njeri. Dhe, mbaje fort: në gusht ka udhëtuar me shoqet jashtë vendit për një javë. Nga fotografitë në rrjetet sociale, të cilat ajo as nuk mundohet t’i fshehë, pushimet nuk i paskan shkuar keq fare.
Majlinda u ul ngadalë në karrige. Në kokë nisën t’i përplaseshin shifrat. Bora i kishte kërkuar çizme të reja për dimër, ndërsa ajo numëronte çdo lek para se të hynte në dyqan. Ndërkohë, ish-burri i saj i dhuronte të dashurës udhëtime jashtë shtetit.
— Nga dalin këto para? — pëshpëriti ajo.
— Pikërisht këtu fillon pjesa më interesante. Vura në lëvizje disa lidhje. Nuk po hyj në hollësi, por arrita të mësoj se Saimiri ka ndërruar punë para gjashtë muajsh. Është futur në një firmë transporti mallrash, te një i afërm i largët. Zyrtarisht figuron me pagë minimale. Në të vërtetë merr nën dorë shuma goxha të mira. Prandaj del edhe qiraja në zonë të mirë, edhe udhëtimet, edhe palltot e shtrenjta.
— Pra ai ka një tjetër të ardhur dhe ia fsheh gjykatës, — tha Majlinda ngadalë, më shumë për vete sesa për shoqen.
— Pikërisht. Dhe kjo nuk është gjë e vogël. Fshehje e të ardhurave me qëllim shmangien nga detyrimi ushqimor. Nëse ankesa formulohet si duhet, aty mund të dalë edhe përgjegjësi penale. Kastriot Marashi do të kënaqet. Këto lloj dosjesh i ka për zemër.
Majlinda u përshëndet dhe e la telefonin mbi tavolinë. Në apartament mbretëronte qetësi. Nga kuzhina dëgjohej vetëm zhurma e ulët e frigoriferit, ndërsa pas murit fqinjët kishin ndezur televizorin. Ajo qëndroi ulur në errësirë dhe vështroi shtyllën e dritës jashtë dritares. Ndriçimi i verdhë shpërndahej mbi xhamin e lagur. Brenda saj diçka u kthye përmbys. Nuk ishte thjesht zemërim. Jo. Ishte një vendosmëri e ftohtë, e ashpër, gati e egër. Ajo nuk ishte më viktimë. Tani ishte ajo që ndiqte gjurmët.
Të nesërmen Majlinda u takua sërish me avokatin. Mbi tavolinën e Kastriot Marashit u vendosën fotografitë e printuara nga rrjetet sociale të Anxhelës: plazh, pishinë, një vajzë e buzëqeshur me gotë në dorë. Pranë tyre ishin pamje ekrani nga njoftime shitjeje makinash, të lidhura me llogarinë e së dashurës së ish-burrit. Kishte edhe disa ekstrakte, që Ornela, në një mënyrë thuajse të pabesueshme, kishte arritur t’i siguronte.
— Mjafton, — tha avokati shkurt. — Do të ngremë padi. Borxhi i detyrimit ushqimor, kamatëvonesa dhe kërkesa për përcaktimin e të ardhurave reale. Unë e përgatis kërkesëpadinë brenda tri ditësh. Seancën gjyqësore do ta kërkojmë jo më herët se pas një muaji, që i padituri të ketë sa më pak hapësirë për të rregulluar gjurmët. Veç kësaj, unë të këshilloj të bëhet edhe një denoncim pranë administratës tatimore. Le të shohin ata nga i vijnë një vajze të papunë paratë për lodra kaq të kushtueshme.
— Mendoni se do ta verifikojnë?
— Janë të detyruar. Mund të jetë ankesë pa emër, por me prova të bashkangjitura dhe me arsyetim të qartë. Këto gjëra rrallë lihen pas dore, sidomos tani që kontrolli ndaj shmangies së taksave është bërë më i rreptë.
Majlinda firmosi dokumentet, autorizimin për përfaqësim dhe doli jashtë. Ishte nëntor. Era e ftohtë shtynte gjethet e thara përgjatë trotuarit. Ajo ngriti jakën e palltos dhe u nis ngadalë drejt stacionit të autobusit. Në çantë mbante dosjen me kopjet e padisë. Aty ishte edhe një memorie USB me fotografitë e Anxhela Bashës. Pamje nga pushimet, ku vajza pozonte buzë detit, ndërsa në sfond dukej krahu i një burri. Krahu i ish-burrit të saj, i atij që “nuk kishte mundësi të paguante detyrimin”, sepse gjoja ishte pa para.
Papritur iu kujtua dimri i kaluar, kur Bora u sëmur me grip. Temperatura i kishte shkuar gati dyzet dhe Majlinda u detyrua të thërriste urgjencën. Saimiri atëherë ishte “në udhëtim pune” dhe as nuk mori mundimin të telefononte sërish për të pyetur. Majlinda e kaloi natën në spital, duke mbajtur pranë vetes trupin e nxehtë të vajzës që digjej nga ethet. Më vonë, siç doli, ai nuk kishte qenë fare në punë. Kishte kaluar fundjavën me Anxhelën në një kompleks pushimi jashtë qytetit. Madje Shpresa Molla, pas gjithë kësaj, kishte pasur guximin ta qortonte Majlindën: “Nuk di ta ruash fëmijën, pastaj thua se je nënë.”
Këto kujtime nuk e therën më si më parë. Nuk i sollën lot. Përkundrazi, vetëm ia forcuan edhe më shumë vendimin, si beton që ngurtësohet. Ajo nuk do t’i lejonte më ata njerëz t’ia shkelnin jetën me këmbë.
Padia u pranua. Data e seancës u caktua.
Saimiri mësoi për gjyqin një javë para dëgjimit. Me siguri i kishte mbërritur fletëthirrja. Majlinda e priste telefonatën. Dhe ajo erdhi. Në mbrëmje, ndërsa po shtrinte Borën për të fjetur, celulari nisi të dridhej mbi komodinë.
Ajo doli në korridor dhe e afroi telefonin te veshi.
— Majlinda, çfarë po bën kështu? — zëri i Saimirit dridhej nga indinjata. — Ke humbur fare mendjen? Pse më ke çuar në gjyq?
— Sepse nuk paguan detyrimin për vajzën, — u përgjigj ajo qetësisht.
— Ta shpjegova! Kam vështirësi të përkohshme. Një muaj punë. Vetëm një muaj. A është kaq e vështirë të presësh?
— Unë nuk i kam hallet e tua.