Kam vajzën tënde për të mbajtur, një fëmijë që ka nevojë për ushqim, rroba dhe ilaçe. Nëna jote erdhi në shtëpinë time dhe më kërkoi të të liroja nga detyrimet, që ti t’i blije pallto gruas sate të re. Të duket normale kjo?
Në anën tjetër të telefonit ra një heshtje e rëndë. Me sa dukej, Shpresa Molla nuk ia kishte treguar të birit hollësitë e vizitës së saj.
— Mami nuk e kishte ashtu, — ia ktheu ai pas pak. — Ti gjithmonë i shtrembëron gjërat! Gjithmonë! Me ty s’bëhet dot bisedë normale.
— Saimir, seanca është pas një jave. Avokati im i ka përgatitur të gjitha dokumentet: të ardhurat e tua, shpenzimet, udhëtimet e Anxhelës, makina, pushimet jashtë vendit. Të gjitha do t’i paraqiten gjykatës. Nëse do ta mbyllësh këtë punë pa zhurmë, shlyeje borxhin të plotë. Bashkë me kamatëvonesat. Para seancës.
— Po më kërcënon? — zëri i tij u ngrit gati në britmë. — Ti, që na shkatërrove martesën, tani do të më prishësh edhe familjen e re? Të ha zilia, apo jo? Të djeg që unë jam i lumtur, ndërsa ti rri vetëm në atë vrimën tënde? Mendon se, po më bëre keq mua, do të ndihesh më mirë? Nuk do të ndihesh!
— Shihemi në gjykatë, — tha Majlinda dhe e mbylli telefonatën.
Duart i dridheshin ende. Megjithatë, brenda vetes ndiente një qetësi të çuditshme. Kishte vepruar si duhej. Tani nuk i mbetej më asgjë tjetër veçse të linte ligjin të fliste.
Seanca u caktua të mërkurën, në orën dy pasdite.
Salla ishte e vogël, e rëndë nga ajri i ndenjur dhe me një pamje të vjetër, të lodhur. Dritare të larta, stola druri, mure të lyera me një jeshile të zbehtë që dukej sikur kishte vite pa u prekur. Majlinda mbërriti një çerek ore më herët, bashkë me Kastriot Marashin. Avokati dukej plotësisht i qetë. Shfletonte dosjen, rregullonte fletët dhe, ndërkohë, i përsëriste udhëzimet e fundit:
— Flisni vetëm kur t’ju drejtohen. Mos iu përgjigjni provokimeve. Nëse ish-vjehrra ose pala tjetër fillojnë me fyerje, ju heshtni. Për ju do të flas unë.
Saimiri hyri pak minuta më vonë. Përkrah tij, duke e mbajtur nga krahu, ecte Shpresa Molla. Edhe Anxhela Basha kishte vendosur të paraqitej. Ishte veshur sikur po shkonte në ndonjë darkë festive: fustan i shkurtër, taka të larta, grim i fortë. Shpresa e mati Majlindën nga koka te këmbët, mërmëriti diçka mes dhëmbëve dhe u ul me qëllim në një stol në fund të sallës.
Sekretarja njoftoi trupin gjykues. Gjykatësja, një grua rreth të dyzetepestave, me fytyrë të lodhur, por me vështrim të mprehtë, zuri vendin e saj. Seanca nisi.
I pari foli avokati i Majlindës. Zëri i tij ishte i ulët, por çdo fjalë binte me peshë. Ai parashtroi faktet: shumën e detyrimit kryesor, afatet e mospagimit, kamatëvonesat, mënyrën e llogaritjes së penaliteteve. Pastaj kaloi te provat që tregonin fshehjen e të ardhurave. Ekstrakte, fotografi nga rrjetet sociale, kopje njoftimesh për shitjen e makinës, të lidhura me profilin e bashkëshortes së re të të paditurit, si edhe të dhëna për udhëtime jashtë vendit.
Gjykatësja rrudhi ballin ndërsa shqyrtonte dokumentet.
Më pas u ngrit Saimiri. Avokati i tij, një djalë i ri dhe dukshëm pa shumë përvojë, u përpoq të këmbëngulte se të ardhurat e klientit nuk ishin vërtetuar, se makina ishte blerë me para të prindërve të Anxhelës dhe se udhëtimi kishte qenë dhuratë nga një shoqe. Mirëpo çdo argument i tij përplasej menjëherë me pyetje konkrete. Gjykatësja e ndërpreu:
— Ju lutem, paraqisni dokumentet që provojnë burimin e parave për blerjen e automjetit. Ka kontratë dhurimi? Ka deklarata apo mandate?
Avokati i Saimirit u ngatërrua. Dokumente të tilla nuk kishte.
— Nga të dhënat mbi të ardhurat e të paditurit, — vazhdoi gjykatësja, duke kthyer faqet e dosjes, — rezulton se paga e tij zyrtare është pothuajse katër herë më e ulët se shpenzimet mujore që paraqiten. Si e shpjegoni këtë?
— I padituri përdor kursimet e veta, — tha avokati me një zë që nuk tingëllonte aspak i sigurt.
— Kursime që nuk figurojnë në asnjë llogari bankare, — ndërhyri qetësisht Kastriot Marashi. — Kërkoj t’i bashkëngjitet dosjes vërtetimi bankar për mungesë depozitash në emër të të paditurit.
Gjykatësja pohoi me kokë.
Pika që e rëndoi edhe më shumë situatën ishte ndërhyrja e Shpresa Mollës. Ajo kërkoi fjalën dhe gjykatësja, pas një hezitimi të shkurtër, ia dha.
— E nderuar gjykatë, — nisi ish-vjehrra me një zë të ëmbël, të lëmuar sa të dukej i sajuar, — kjo grua ia ka prishur jetën djalit tim. Ka qenë gjithmonë lakmitare, hakmarrëse. Ajo do vetëm para. Madje nuk e lë as të shohë fëmijën! Djali im thjesht kërkon të ndërtojë një jetë të re. Është i ri, i pashëm, ka nevojë për liri. Kurse kjo këtu, — dhe bëri me dorë nga Majlinda, — po ia nxjerr shpirtin. Ju lutem, merreni parasysh gjendjen tonë.
Gjykatësja hoqi syzet dhe e pa Shpresën gjatë, me një vështrim të ftohtë e të rëndë.
— Zonja, e përfunduat? Gjykata po shqyrton çështjen e shmangies nga pagesa e detyrimit ushqimor për fëmijën. Mendimi juaj për karakterin e paditëses nuk ka lidhje me objektin e gjykimit. Ju lutem, uluni.
Fytyra e Shpresa Mollës u bë e kuqe flakë. Ajo deshi të kundërshtonte, por avokati i tyre iu afrua dhe i pëshpëriti diçka në vesh. Me buzët e shtrënguara, ajo u ul sërish. Anxhela rrinte e zbehtë dhe e acaruar. Ishte e qartë se nuk e kishte parashikuar një rrjedhë të tillë.
Gjykatësja shpalli një pushim të shkurtër. Pas pak u kthye dhe lexoi vendimin.
— Kërkesëpadia pranohet pjesërisht. Të detyrohet i padituri të shlyejë në tërësi detyrimet e prapambetura për ushqimin e fëmijës, si edhe kamatëvonesat për çdo ditë vonesë. Shuma totale që duhet paguar është katërqind e tetëdhjetë e shtatë mijë lekë. Gjithashtu, gjykata e detyron të paditurin të paraqesë të dhëna të sakta për të ardhurat e tij dhe ia përcjell materialet administratës tatimore për verifikimin e dyshimeve lidhur me fshehjen e të ardhurave.
Saimirit i mbeti goja hapur. Qëndronte në këmbë, si të mos u besonte veshëve. Anxhela e kapi nga mënga dhe i foli me një zë të mprehtë, të ulët:
— Çfarë katërqind e tetëdhjetë e shtatë mijë lekësh? Ti më the se do ta zgjidhje. Më the se ajo nuk do të guxonte!
Shpresa Molla u zverdh si çarçaf. Sytë e saj u ngulën te Majlinda me një urrejtje aq të thellë, sa dukej sikur ajri në sallë ishte nxehur papritur.
Majlinda i mblodhi letrat pa thënë asnjë fjalë, falënderoi avokatin dhe doli në korridor. Nuk u kthye pas. E dinte mirë: kjo nuk ishte mbyllja. Përkundrazi, stuhia e vërtetë sapo kishte filluar.
Dhe stuhia shpërtheu po atë mbrëmje, por jo në shtëpinë e Majlindës. Ajo nisi diku tjetër.
Anxhela u kthye e para në apartament. I hodhi çelësat mbi komodinë dhe, pa hequr as pallton, hyri drejt e në sallon. Brenda saj vlonte tërbimi. Katërqind e tetëdhjetë e shtatë mijë lekë. Pastaj kontrolli nga tatimet. Pastaj turpi në gjykatë. Dhe për çfarë? Për të ndenjur në një sallë të mbytur nga ajri i rëndë dhe për të dëgjuar nënën e tij të fliste broçkulla për ish-gruan lakmitare?
Gjysmë ore më vonë, në apartament hynë Saimiri dhe Shpresa Molla. Nëna e mbante të birin për krahu dhe fliste me nxitim, e ndezur nga zemërimi:
— Do të bëjmë ankim. Ky vendim është i padrejtë. Do t’i telefonoj Bashkim Shalës, ai është jurist i vjetër, do të na ndihmojë. Mos u mërzit, biri im. Do t’ia dalim. Ajo gjarpërushë do të pendohet.
Anxhela qëndronte te dera e sallonit, me krahët e kryqëzuar në gjoks. Në fytyrën e saj nuk kishte më as përkushtim, as butësi, as dashuri. Vetëm një acarim i akullt.
— Mjaft, — tha prerë.
Shpresa u ndal në vend.
— Çfarë do të thuash me “mjaft”? — pyeti ajo, duke e ulur pak zërin.
— Mjaft me këto përralla për gjarpërinj dhe ankime. Djali juaj ka borxh gati gjysmë milioni. E kuptoni çfarë shume është kjo? Unë nuk i kam ato para. Ne nuk i kemi ato para. A e dëgjuat çfarë tha gjykatësja? Kontroll tatimor. Nëse ata zbulojnë se nga kanë dalë paratë për makinën time dhe për udhëtimin, unë do të kem telashe të mëdha. Vetëm gjoba më mungonin tani.
— Zemër, — ia nisi Shpresa me atë tonin e saj të përkëdhelur, duke u përpjekur ta merrte situatën në dorë, — mos u shqetëso kaq shumë. Do ta rregullojmë. Shesim makinën, marrim borxh te ndonjë i njohur. E rëndësishme është të mos e lëmë atë të pistë të fitojë. Ti e do Saimirin, apo jo?
Anxhela ngushtoi sytë. Në vështrimin e saj kaloi diçka e fortë, e pamëshirshme.
— E dua? Unë dua një jetë të qetë. Djali juaj më tërhoqi zvarrë në gjykatë dhe më bëri të dukem si budallaqe para të gjithëve. Ju më premtuat se nuk do të kishte probleme me ish-gruan. Më thatë se ajo ishte një mi i heshtur, i zbehtë, që nuk ngrinte zërin për asgjë. Po ku është tani ai miu? Ajo na bëri copë. Ndërsa ju rrini këtu e më flisni për ankime.
Saimiri, që deri atëherë nuk kishte thënë asnjë fjalë, bëri një hap përpara.
— Anxhela, dëgjo pak…
— Jo, tani do të më dëgjosh ti mua. — Ajo i nguli gishtin në gjoks. — Ti më premtove një jetë normale. Dhe çfarë mora? Borxhe ndaj ish-gruas sate, nënën tënde që fut hundët në çdo gjë, dhe tani edhe tatimet që do të gërmojnë në të ardhurat e mia. Unë nuk kam nevojë për këtë. Kam mendjen time dhe di të kujdesem për veten. Dhe e di çfarë? Nuk kam ndërmend të paguaj borxhet e tua. Janë problemet e tua. Ti i krijove, ti do t’i zgjidhësh.
— Po ne jemi familje, — mërmëriti Saimiri i hutuar.
— Familje? — Anxhela qeshi hidhur. — Çfarë familjeje? Ti nuk arrin as të fitosh aq sa vajza jote e gjakut të mos numërojë qindarkat. Mendon vërtet se unë dua një burrë të tillë?
Shpresa Molla doli nga pas shpinës së të birit. Fytyra iu mbush me njolla të kuqe.
— Moj vajzë mosmirënjohëse! Unë dhe Saimiri kemi bërë aq shumë për ty! Të paguam apartamentin, të dhamë makinën, ato pushimet e tua pa kuptim! Dhe tani na kthen shpinën? Mendon se do të gjesh ndonjë më të mirë? Kush do të të durojë ty me këtë karakter?
— Më paguat apartamentin? — Anxhela nuk po e mbante më veten. — Po ju gjashtë muaj rresht vetëm ankoheshit se nuk kishit para. Makinën e morëm me kredi, dhe kredia, meqë ra fjala, është në emrin tim. Pushimet i organizova vetë. Djali juaj më premtoi se do të më kthente gjysmën e shpenzimeve dhe nuk më ktheu asgjë. Pra, mos më tregoni çfarë më keni dhuruar. E vetmja gjë që më dhuruat ishin probleme deri në fyt.
Ajo u kthye me vrull dhe u drejtua për nga dhoma e gjumit.