Elsa Gjini mbeti e ngrirë para ekranit. Sytë i shihnin pamjet, por mendja nuk arrinte t’i pranonte menjëherë. Melihate Zeneli kishte rënë vetë në grackën që kishte ngritur për të tjerët. Po si ishte e mundur të mos e kishte kuptuar se kamerat po regjistronin edhe veprimet e saj?
Sikur t’i kishte lexuar mendimet, Dritan Pano foli qetë:
— Ajo nuk di si ta fikë regjistrimin. Dhe, për fat, kështu ndodhi.
Elsa ngriti vështrimin drejt tij.
— Po ti… pse nuk më the asgjë?
Dritani kaloi dorën mbi fytyrë, pastaj uli kokën për një çast.
— Po mblidhja prova. Nuk doja të përfundonte si historia me ilaçet, ku gjithçka mbeti fjalë kundër fjale.
Ai e çoi regjistrimin më tej, te dita pasuese. Në ekran u duk Melihate Zeneli duke nxjerrë dosjen nga pas kavanozave. U ul në tryezën e kuzhinës dhe nisi ta shfletonte me kujdes. Pastaj mori telefonin dhe fotografoi një nga një çdo faqe.
Më vonë telefonoi dikë. Fliste me gjeste të gjalla, shkruante diçka mbi një copë letër të grisur dhe në fund e futi letrën në xhep.
— Pas këtij regjistrimi mora në telefon Taulant Tolën, — tha Dritani. — Në fillim u përpoq ta mohonte, por pastaj e pranoi. Nëna i kishte premtuar: “Do ta ndaj Dritanin, apartamentin do ta kalojmë në emrin tim dhe më pas ta dhuroj ty.” Për këtë arsye Taulanti i kishte blerë edhe dy kamerat, që ajo të mblidhte materiale kundër teje.
Elsa ndjeu sikur i kaloi një të dridhur nëpër trup.
— Dokumentet ajo i kishte futur tashmë në çantën e vet, — vazhdoi Dritani, — por pa firmën time nuk bën dot asgjë me to. Nuk i preka. Le të mendonte se gjithçka po shkonte sipas planit të saj.
Po atë mbrëmje, Dritani u ul përballë së ëmës dhe ndezi regjistrimet, nga i pari deri te i fundit. Melihate Zeneli i ndoqi pamjet pa nxjerrë zë.
— Plani ishte i menduar mirë, — tha ai me një buzëqeshje të hidhur. — Nëse do të dije të përdorje pajisjet, do të kishte qenë pothuajse i përsosur. Por nuk arrite t’i fikje kamerat, dhe ato regjistruan gjithçka.
Nëna ngriti sytë drejt tij, por menjëherë i uli përsëri.
— Shko te Taulanti, — i tha Dritani ftohtë. — Por më parë më kthe dokumentet e apartamentit.
Melihate Zeneli u çua pa folur dhe solli dosjen e vjedhur.
— Edhe diçka tjetër, — shtoi ai. — Kërkoji falje Elsës.
— Pff… Çfarë nuk dëgjon njeriu! — ia ktheu ajo me përçmim.
Të nesërmen në mëngjes, ajo u largua për te Taulanti. Dosja u kthye në raftin e saj.
Elsa i hoqi të dyja kamerat dhe i hodhi në koshin e plehrave. Dritani nuk tha asnjë fjalë kundër. Prej disa muajsh, ai nuk komunikon më as me të ëmën, as me vëllanë.