Në sheshpushimin e shkallëve, të gjithë po vështronin vetëm Hana Nushin. Shikimi i “perandoreshës” nisi të ndryshonte me shpejtësi; nga i ftohtë e i përmbajtur, u bë pothuajse si ai i një prokuroreje.
— Hana? — pyeti ajo me zë të ulët. — Në fakt, pse të mos vij të rri te ti?
Vjehrra gëlltiti pështymën me nervozizëm. Filloi të rregullonte flokët pa pushim, sikur aty të ishte problemi më i madh, dhe shmangte me çdo kusht sytë e shoqes.
— Bleona… po ti e kupton vetë, moj. Në bibliotekën time ka pluhur, ti ke alergji. Pastaj edhe oraret i kemi krejt ndryshe. Ti ngrihesh në gjashtë të mëngjesit, bën zhurmë me tenxhere, ndërsa mua më luhatet tensioni, kam nevojë për gjumë… Unë desha vetëm të bëja më të mirën! Elvana është e re, e fortë, e shëndetshme, nuk do ta kishte të vështirë të kujdesej pak për ty!
— Ti më the se Elvana e kishte propozuar vetë dhomën dhe se gjithçka ishte përgatitur prej kohësh, — shqiptoi ngadalë Bleona Hasani, duke ndarë çdo fjalë. Zëri i saj u bë akull. — Pra, ti vendose ta hedhësh shoqen tënde më të mirë në një shtëpi të huaj, te njerëz që as nuk më prisnin, duke na gënjyer të gjithëve? Vetëm që unë të mos të ta prishja gjumin në mëngjes? Sa bujari e mrekullueshme, Hana. Me duart e të tjerëve.
Gentian Cani doli një hap përpara, duke u shkëputur përfundimisht nga hija e korridorit. Në sytë e tij nuk kishte më as hutim, as faj.
— Mami, ktheje çelësin. Atë që dhe. Dhe më jep edhe tëndin, — tha ai qetë, duke zgjatur dorën.
Hana Nushi e kuptoi se plani i saj “gjenial” jo vetëm ishte shembur, por e kishte zënë poshtë bashkë me autoritetin e saj. Me duar që i dridheshin, nxori nga çanta tufën e çelësave. Shkëputi dy prej tyre dhe i hodhi me inat mbi komodinën e vogël në hyrje.
— Mos prisni më ndihmë nga unë! — shpalli ajo, sikur deri në atë çast të kishte mbajtur mbi shpinë një barrë të tërë për ne.
— Hana, prit, — urdhëroi Bleona Hasani me një ton që nuk linte vend për kundërshtim, ndërsa kapi dorezën e valixhes më të madhe. — Ne po shkojmë te ti. Alergji nga pluhuri nuk kam, por nga hipokrizia sapo më filloi. Do të rri në dhomën tënde të mysafirëve. Meqë ra fjala, do ta shohim edhe si e ndihmonin njerëzit njëri-tjetrin në Shqipëri. Merre fikusin.
Pas derës u dëgjua zhurma e rrotave të valixheve, ndërsa Hana Nushi ankohej e indinjuar që të mos ia fërkonin gjethet e fikusit pas murit të ashensorit.
Gentiani hodhi sytë te çelësat e kthyer, që rrinin mbi komodinë.
— Mami donte të ndihmonte shoqen, — tha ai. — Tani më në fund do ta ndihmojë. Vetë.
Unë i mora çelësat dhe i futa në sirtar. Dhoma jonë e gjumit mbeti e jona, ndërsa bujaria e rreme u nis atje ku duhej të kishte qenë që në fillim: te pronarja e saj e vërtetë.