— Ti e bëre me qëllim gjithë atë hetim, vetëm që të më poshtëroje!
— Unë bëra disa pyetje përpara se të më kërkonit të hiqja dorë nga kursimet e mia. Kjo nuk quhet hetim. Quhet minimum arsyeje.
— Je e akullt.
— Më mirë e akullt, sesa e varfër për shkak të vendimeve të të tjerëve.
Elsa rrëmbeu çantën me nervozizëm.
— Erion, ngrihu, po ikim!
Djali doli menjëherë, me një libër të futur nën sqetull. Kur kaloi pranë Mimozës, e pa shkurt dhe tha me zë të ulët:
— Faleminderit për mollët.
— Të bëfshin mirë.
Bardha u ngrit ngadalë, sikur trupi t’i ishte rënduar përnjëherësh. Te dera u kthye nga i biri.
— Ledion, na përcill.
Ledioni doli pa thënë asnjë fjalë drejt korridorit. Mimoza mbeti në kuzhinë. Nuk kishte ndër mend të hapte një tjetër skenë te pragu i derës. Pas pak minutash, dera e hyrjes u mbyll. Burri u kthye vetëm.
Në fytyrën e tij lexohej gjithçka njëherësh: inat ndaj së motrës, turp përpara së ëmës, bezdi ndaj gruas dhe frika se tani do t’i duhej të mbante përgjegjësi për fjalët që kishte thënë.
— Tani je e kënaqur? — pyeti ai.
Mimoza mblodhi fletët nga tavolina.
— Po.
— Sigurisht. Ti fitove.
— Unë nuk po luaja. Thjesht mbrojta paratë e mia.
— Mund ta bëje më butë.
— Edhe ti mund të mos i premtoje kursimet e mia pa më pyetur.
Ledioni u ul përballë saj dhe shtrëngoi duart mes tyre.
— Nuk dija gjë për Kastriot Shalën.
— Por për llogarinë time bankare dije.
Ai uli sytë.
— Mendova se do të më kuptoje.
— Jo. Ti mendove se do të dorëzohesha, po të më viheshit tre vetë mbi kokë.
Ledioni heshti. Mimoza e kuptonte se po kërkonte një fjali, një rrugëdalje, diçka që ta kthente bisedën në një terren më të sigurt. Por një terren i tillë nuk ekzistonte më.
— Ledion, — tha ajo qetë, — kjo nuk është hera e parë që familja jote përpiqet të përdorë burimet e mia si të ishin të vetat. Vetëm se më parë bëhej fjalë për fundjava, udhëtime, dhurata, ndihma të vogla. Tani mbërritëm te paratë. Hapi tjetër do të jetë shtëpia.
— Mos e bëj tragjedi.
— Nuk po e bëj tragjedi. Po parashikoj.
— Askush nuk po synon apartamentin tënd.
— Sot jo. Nesër Elsa do të zihet me Kastriot Shalën dhe do të thotë se nuk ka ku të jetojë me Erionin. Bardha do të sugjerojë që t’i marrim këtu “përkohësisht”. Ti do të thuash se një fëmijë nuk mund të lihet pa çati mbi kokë. Dhe kur unë të refuzoj, prapë do të më shpallni mizore.
Ai ngriti kokën menjëherë. Pikërisht ajo lëvizje e tradhtoi. Mimoza ngushtoi sytë.
— E paskeni diskutuar tashmë?
— Jo.
— Ledion.
Ai shmangu vështrimin.
— Mami tha… nëse Elsës nuk i ecën puna me shtëpinë, mund të mendohej ndonjë zgjidhje.
Mimoza qeshi lehtë. Nuk ishte e qeshur gëzimi. Ishte e shkurtër, e thatë, pa ngrohtësi.
— Ja, tani më në fund po flasim sinqerisht.
— Ishte vetëm një hamendësim!
— Motra jote nuk do të jetojë në apartamentin tim. As për pak ditë, as deri në vjeshtë, as derisa të zgjidhë hallet me Kastriot Shalën. Çfarëdo që t’i kesh premtuar nënës sate.
— Po flet sikur unë të jem armiku yt.
— Sot erdhe te unë si përfaqësues i interesave të të tjerëve. Jo si bashkëshort.
Ai u drodh lehtë nga ato fjalë, por nuk u përpoq të kundërshtonte.
Nata kaloi e rëndë. Ledioni shkoi të flinte në dhomë, ndërsa Mimoza qëndroi në kuzhinë me laptopin hapur. Nuk qau. Nuk u shkroi shoqeve mesazhe të gjata. Nuk kërkoi në internet këshilla si të fliste me një burrë që nuk kuptonte kufijtë. Hapi aplikacionin e bankës, kontrolloi të gjitha hyrjet, ndryshoi fjalëkalimet dhe çaktivizoi pajisjet e ruajtura. Pastaj nxori dosjen me dokumentet e apartamentit dhe e futi në një sirtar tjetër, të mbyllur me çelës.
Në mëngjes Ledioni ishte i heshtur. Përgatiste kafenë dhe lëvizte me kujdes, sikur apartamenti të mos ishte më vendi i tij. Mimoza u bë gati për punë, futi dokumentet në çantë dhe, kur arriti te dera, tha:
— Sonte do të marrësh nga nëna jote çelësin rezervë të shtëpisë sime.
Ai u vrenjt.
— Cilin çelës?
— Atë që ia le ti, gjoja për rastin kur ne të ishim larg.
— Ka kaluar shumë kohë që atëherë.
— Prandaj do ta marrësh sot.
— Mimoza, përse tani?
— Sepse nuk dua më që njerëz që diskutojnë zhvendosjen në apartamentin tim të kenë çelësin e tij.
Ledioni hapi gojën, por nuk tha asgjë. Në mbrëmje çelësi ishte mbi tavolinë. Mimoza kontrolloi mbajtësen, e futi në sirtar pa koment dhe thirri një bravandreqës për të nesërmen. Jo sepse kishte frikë. Por sepse besimi nuk rregullohet me fjalë. Bravat ndërrohen me duar.
Bravandreqësi erdhi të shtunën në mëngjes. Ledioni rrinte në korridor me fytyrë më të errët se një re stuhie.
— E ke seriozisht?
— Po.
— Unë ta solla çelësin.
— Më solle një çelës. Nuk e di nëse janë bërë kopje.
— Nëna ime nuk është hajdute.
— Nuk thashë këtë. Thashë se dua të hyj e të dal e qetë në apartamentin tim.
Burri punoi shpejt. Nga shkallët hynte ajri i nxehtë i verës, i përzier me erë pluhuri të ngrohur dhe metali. Kur brava e re kërciti për herë të parë, Mimoza nuk ndjeu lehtësim të madh, por një kënaqësi të qetë. Ashtu ndodh kur mbyll një hyrje të panevojshme jo vetëm në shtëpi, por edhe në jetën tënde.
Një javë më vonë, Elsa u shfaq sërish. Këtë herë jo vetëm. Me Kastriot Shalën.
Erdhën pa paralajmërim, një të diel pasdite, kur Mimoza po ujiste lulet në parvazin e dritares dhe Ledioni po paloste rrobat e lara. Ziles i ranë me ngulm. Mimoza pa nga syri magjik dhe dalloi kunatën. Pranë saj qëndronte një burrë i gjatë, me bluzë të bardhë dhe syze dielli të vendosura mbi kokë.
— Hape, — tha Ledioni nga dhoma.
— Kanë ardhur për mua apo për ty?
Ai doli, pa nga syri i derës dhe iu ngrys fytyra.
— Është Elsa.
— Atëherë fol me të në shkallë.
— Mimoza…
— Unë nuk i kam ftuar.
Ledioni e hapi derën vetëm deri te zinxhiri. Elsa u përpoq menjëherë të hidhte sytë brenda.
— Erdhëm të flasim.
— Po dal unë, — tha Ledioni.
— Jo, më mirë të dëgjojë edhe Mimoza, — ndërhyri Kastriot Shala. Zëri i tij ishte i butë, madje tepër i butë. — Jemi njerëz të rritur.
Mimoza iu afrua derës.
— Njerëzit e rritur lajmërojnë para se të vijnë për vizitë.
Kastriot Shala buzëqeshi.
— Ju qenkeni shumë parimore.
— Fjalë e përshtatshme kur nuk guxon të thuash “e pakontrollueshme”.
Elsa u skuq.
— Na duhen vetëm pesë minuta.
— Flisni.
— Këtu? — u habit Kastriot Shala.
— Pikërisht këtu.
Ai hoqi syzet nga koka dhe i vari te jaka e bluzës.
— Situata doli pak e sikletshme. Po, dokumentet ishin vërtet në emrin tim, por vetëm përkohësisht. Unë dhe Elsa po mendojmë për një jetë të përbashkët. Ajo kërkon pak qëndrueshmëri.
— Me paratë e mia.
— Jo me tuajat. Familja mund të ndihmonte.
— Familja i kontrolloi xhepat e vet. Doli që kishte shumë fjalë dhe shumë pak gatishmëri.
Kastriot Shala i ngushtoi sytë lehtë. Buzëqeshja iu hollua.
— Ju i gjykoni njerëzit tepër ashpër.
— Unë nuk po gjykoj njerëzit. Po shoh skemën.
Ledioni qëndronte pranë saj pa folur. Mimoza e vinte re sa i parehatshëm ndihej. Por këtë herë ai nuk nxitoi të dilte në mbrojtje të së motrës.
— Mirë, — tha Kastriot Shala. — Atëherë ka edhe një variant tjetër. Mund të mos ia jepni Elsës. Mund të m’i jepni mua. Me deklaratë borxhi.
Mimoza nuk u përgjigj menjëherë. Fillimisht pa Elsën. Pastaj Ledionin. Më pas e ktheu vështrimin përsëri te Kastriot Shala.
— Juve?
— Po. Jam gati të firmos një deklaratë.
— Dhe garancia?
— Çfarë garancie?
— E zakonshmja. Sigurimi për kthimin e parave. Keni ndonjë pasuri?
Kastriot Shala nuk buzëqeshi më.
— Besoj e kuptoni se nuk kam ardhur në bankë.
— Pikërisht për këtë arsye më intereson edhe më shumë pse mendoni se mund të merrni para.
Elsa bëri një hap përpara.
— Mimoza, mjaft bëre si hetuese!
— Elsa, ti ke sjellë te dera ime një burrë që më propozon të marrë kursimet e mia në emrin e tij. Unë jam ende shumë e sjellshme.
Kastriot Shala qeshi shkurt, me përbuzje.
— E qartë. Me ju nuk ia vlen.
— Më në fund ramë dakord për diçka.
Mimoza e mbylli derën pa e përplasur. Thjesht e hoqi zinxhirin, rrotulloi çelësin dhe u largua nga pragu.
Ledioni kishte mbetur në korridor me fytyrë të ngrirë.
— Nuk e dija që do të vinin.
— Të besoj.
— Vërtet.
— Të thashë që të besoj.
Ai e pa më me kujdes. Për herë të parë pas disa ditësh, në vështrimin e tij u shfaq diçka që i ngjante respektit, e përzier me bezdi.
— Ti e kuptove menjëherë që diçka nuk shkonte?
— Kuptova se kur njerëzit nxitojnë për para dhe të shtypin me ndjenjën e fajit, ata nuk kërkojnë ndihmë. Kërkojnë hyrje.
— Unë nuk e kuptova.
— Nuk deshe ta kuptoje. Ka dallim të madh.
Pas vizitës së Kastriot Shalës, gjithçka ndryshoi. Bardha e telefonoi të birin në mbrëmje dhe foli gjatë. Mimoza nuk qëndroi pas derës për të dëgjuar, por zëri i vjehrrës dëgjohej edhe nga dhoma tjetër. Ajo fajësonte Mimozën për ftohtësi, Elsën për fshehtësi, Kastriot Shalën për pafytyrësi dhe Ledionin për dobësi. Në fund u lodh dhe shpërtheu në lot. Ledioni u kthye në kuzhinë i zbehtë, sikur t’i kishin hequr gjakun nga fytyra.
— Mami tha se Elsa prapë do të jetë me të.
— Është zgjedhja e saj.
— Kastriot Shala është i dyshimtë.
— Po.
— Duhet ta ndalim disi.
— Jo me para.
Ledioni u ul.
— Nuk di si të flas me të.
— Si me një të rritur. Pa e shpëtuar, pa paguar për të, pa e mbuluar. Thuaji: nëse do, bëje, por me paratë e tua dhe me rrezikun tënd.
Ai e mbajti gjatë vështrimin mbi tavolinë.
— Unë nuk di ta bëj këtë.
— Atëherë mëso. Përndryshe familja jote do të të çojë gjithmonë aty ku ti premton gjëra që nuk janë të tuat.
Kjo fjali e goditi më fort se çdo grindje. Ai nuk dha përgjigje.