Ajo e kishte kuptuar prej kohësh se me një njeri që ishte mësuar të jetonte mbi kurrizin e tjetrit dhe, njëkohësisht, të sillej si zot shtëpie, nuk duhej vepruar kurrë nga zemërimi i çastit.
Që në pranverë, Hana Gjini kishte shkuar te një jurist për këshillim. Jo për të mbledhur fraza të bukura kërcënuese, as për t’i tundur dikujt ligjin para syve, por për të ditur saktë ku fillonin të drejtat e saj dhe ku mbaronin përrallat e lodhura familjare. Fëmijë nuk kishin. Banesa ishte në emrin e saj. Pasuri të përbashkët, për të cilën ia vlente të niste luftë, pothuajse nuk kishte mbetur: Dritan Elezi kishte shitur më herët pajisjet e veta dhe sendet e shtrenjta, duke u justifikuar me “vështirësi të përkohshme”. Makina ishte blerë nga Hana para martesës dhe ishte regjistruar po në emrin e saj. Nëse Dritani nuk pranonte ta mbyllnin ndarjen me qetësi, çështja do të shkonte në gjykatë. Hana ishte gati edhe për atë rrugë.
— Ti je e sëmurë, — e nxori ai mes dhëmbësh.
— Po përpiqesh të më fyesh përsëri, sepse nuk ke asnjë argument tjetër.
Ai bëri një hap drejt saj. Hana nuk u tërhoq. Vetëm mori telefonin nga tavolina dhe e vendosi pranë vetes, me ekranin nga lart.
— Dritan, mos bëj budallallëqe. Në këtë pallat dëgjohet çdo gjë. Fqinjët janë në shtëpi. Dhe nëse fillon të thyesh mobilie apo të më kapësh nga duart, unë nuk do të sqaroj asgjë pa dëshmitarë.
Ai u ndal. Sytë i lëviznin të shqetësuar nëpër dhomë: dosja, telefoni, dera e mbyllur, heshtja që kishte mbetur pas largimit të të ftuarve. Për herë të parë, gjithçka nuk i ngjante lojës së zakonshme ku ai ushtronte presion, ndërsa Hana përpiqej ta zbuste situatën.
— Më tradhtove, — tha ai.
Hana nuk lëvizi as vetullën.
— Jo. Thjesht ndalova së mbajturi mbi shpinë jetën tënde, si emocionalisht, ashtu edhe në përditshmëri.
— Unë jam burri yt.
— Për momentin, po. Por jo pronari im.
Ai u ul sërish në kolltuk. Këtë herë jo i shtrirë me përtesë, por rëndë, i ngjeshur në vend, duke e parë me urrejtje.
— Dhe ti mendon se unë tani do të marr një çantë e do të dal nga dera?
— Mendoj se në fillim do të provosh të më marrësh me keqardhje. Pastaj do të kalosh te kërcënimet. Më vonë do të thuash se nesër do ta diskutojmë me qetësi. Dhe nëse unë pranoj, në mëngjes do të sillesh sikur nuk ka ndodhur asgjë. Prandaj jo. Sonte ti largohesh.
Dritani e pa me habi të vërtetë. Jo sepse fjalët ishin të reja, por sepse më në fund kuptoi se ajo këtë bisedë e kishte bërë tashmë pa të. Më herët. Në mendjen e saj. Pikë për pikë.
— Unë nuk iki, — tha ai.
Hana tundi lehtë kokën, sikur pikërisht këtë përgjigje kishte pritur.
— Atëherë telefonoj policinë dhe njoftoj se në banesën time ndodhet një person që refuzon të largohet, sillet në mënyrë agresive dhe unë kam frikë se situata mund të përshkallëzohet.
— Nuk ke guxim.
Ajo preku ekranin e telefonit.
Dritani u hodh në këmbë.
— Prit!
— Zgjidh shpejt.
Fytyra iu shtrembërua. Donte ende të ruante pamjen e fitimtarit, por zgjedhjet po i ngushtoheshin. Të hapte sherr kur policia mund të thirrej në çdo çast, nuk guxonte. Të largohej vetë do të thoshte të pranonte humbjen. Ai u përplas mes paturpësisë së zakonshme dhe frikës që i kishte dalë papritur përpara.
— Të paktën lërmë të mbledh rrobat, — hodhi ai me nerv.
— Mblidhi.
Hana e ndoqi deri te dhoma e gjumit, por nuk hyri brenda. Qëndroi në prag. Dritani hapi dollapin me një lëvizje të ashpër dhe nisi të fuste bluzat në një çantë sportive, duke i përplasur pa rregull. Dy herë i hodhi sendet qëllimisht në dysheme, duke pritur ndonjë reagim. Hana heshti. Atëherë ai tërhoqi sirtarin e komodinës.
— Ku janë dokumentet e mia?
— Në dosjen blu, në raftin e dytë. Nuk i kam prekur.
Ai e gjeti dosjen dhe e futi në çantë. Pastaj u kthye nga ajo.
— Para do më japësh?
Hana e vështroi në një mënyrë që e bëri edhe atë vetë ta kuptonte sa i mjerë tingëlloi ky kërkim pas gjithë atyre fjalëve që kishte thënë.
— Jo.
— Pra po më nxjerr në rrugë pa asnjë lek?
— Je burrë i rritur, që para miqve e quajti gruan e vet dele budallaqe. Provoji vetes se nuk varesh prej saj.
Buzët iu drodhën, por ai e përmbajti veten. Mori karikuesin nga komodina, briskun, disa palë çorape, pasaportën. Pastaj zgjati dorën drejt kutisë së orëve.
— Këto janë të miat.
— Orën ta kam dhuruar unë. Merre. Nuk më hyn në punë.
Ai dukej qartë se priste kundërshtim. Donte të gjente një grep, qoftë edhe të vogël, ku të varej për të nisur një debat të ri. Por Hana nuk kishte ndërmend të luftonte për objekte pa vlerë për të. Llogaria e saj ishte e thjeshtë: ta nxirrte Dritanin sa më shpejt nga banesa, jo të mbytej në grindje të imëta.
Pas njëzet minutash, çanta ishte mbushur deri në grykë. Dritani doli në korridor, veshi këpucët dhe u ndal te dera.
— Çelësat, — tha Hana.
Ai qeshi me përbuzje.
— Ëndërro sa të duash.
Hana mori përsëri telefonin në dorë.
— Dritan.
— Merri, pra, çelësat e tu. T’u zënçin në fyt.
Ai e nxori tufën nga xhepi dhe e flaku mbi komodinën e korridorit. Hana nuk e mori menjëherë. Më parë kontrolloi: çelësi i bravës së sipërme, i asaj të poshtme, i kutisë postare. Të gjithë ishin aty.
— Nesër do të thërras mjeshtrin dhe do t’i ndërroj bravat, — tha ajo. — Jo sepse më duhet ndonjë leje. Por sepse nuk e di nëse ke bërë kopje.
— Tani më quan edhe hajdut?
— Të quaj njeri që, pasi e poshtëroi gruan publikisht, i kërkoi asaj para për rrugë. Kaq mjafton që besimi të mbarojë.
Dritani e hapi derën me rrëmbim.
— Do të zvarritesh prapë te unë. Do ta shohim sa do të mbash pa mua.
Hana e pa qetësisht.
— Dritan, vitet e fundit kemi provuar pikërisht të kundërtën.
Ai doli me vrull në shkallë. Dera u mbyll pas tij. Hana rrotulloi çelësin në bravë, mbështeti pëllëmbën mbi sipërfaqen e ftohtë të derës dhe qëndroi ashtu për disa sekonda. Nuk u drodh. Nuk qau. Nuk nisi të endet pa drejtim nëpër shtëpi. Vetëm tani trupi po arrinte ta kapte atë që kishte ndodhur: gishtat iu rënduan, shpatullat iu mbushën si me plumb dhe në gojë i mbeti një shije e thatë, metalike. Shkoi në kuzhinë, mbushi një gotë me ujë dhe e piu me gllënjka të vogla.
Pastaj e hapi dritaren më shumë. Ajri i verës hyri në banesë bashkë me zhurmën e makinave, erën e asfaltit të nxehur dhe lehjen e largët të një qeni.
Hana hodhi sytë nga dhoma e ndenjjes. Mbi tavolinë kishin mbetur pjatat, gotat, perimet e prera, rrushi i paprekur, pecetat. Vetëm një orë më parë, të gjitha këto dukeshin si skenografia e një mbrëmjeje familjare. Tani ngjanin me vendin ku më në fund ishte mbyllur një gabim i zgjatur tepër gjatë.
Ajo nuk u ngut të pastronte. Në fillim fotografoi tavolinën dhe dosjen me dokumente.