Pastaj fotografoi edhe tufën e çelësave mbi komodinë. Jo se kishte frikë se mos i harronte hollësitë. Thjesht, prej kohësh kishte mësuar t’i mbante gjërat të dokumentuara. Dritan Elezi kishte zakon t’i ndryshonte më pas ngjarjet sipas leverdisë së vet. Atë mbrëmje e kishte fyer para të ftuarve, kishte refuzuar të largohej, kishte përplasur çelësat dhe kishte marrë plaçkat e tij. Të paktën për të, gjithçka duhej të mbetej e qartë.
Telefoni nisi të dridhej pothuaj menjëherë. Ishte Dritani.
Hana Gjini nuk e hapi.
Pak çaste më vonë erdhi mesazhi: “Do pendohesh.”
Pastaj një tjetër: “Nesër flasim si njerëz.”
Dhe menjëherë pas tij: “Jam te Visari. Edhe ai mendon që e teprove.”
Hana bëri fotografi të ekranit dhe e la telefonin mënjanë. Pas një minute i shkroi Ina Kastrati: “Nuk është te ne. Visari i tha të shkonte te vëllai. Ti si je?”
Për herë të parë atë mbrëmje, Hana buzëqeshi me ironi.
“Mirë. Faleminderit.”
Përgjigjja e Inës mbërriti shpejt: “Sot bëre gjënë e duhur.”
Hana e ktheu telefonin me ekran poshtë dhe filloi të mblidhte tavolinën. Pjatat i çonte në kuzhinë pa nxitim. Pirunët, thikat dhe lugët i vendoste në lavaman me një kujdes të ftohtë, gati mekanik. Çdo gotë që hiqte nga tavolina dukej sikur i kthente një copë nga hapësira që i ishte marrë.
Gjatë natës Dritani telefonoi edhe shtatë herë të tjera. Më pas nisi të telefononte e ëma, Flutura Nano. Hana nuk iu përgjigj as asaj. Afër agimit erdhi një mesazh i gjatë: “Gruaja duhet të jetë më e mençur, Dritani është gjaknxehtë, por shpirtmirë; nuk prishet familja për një fjali.” Hana e lexoi dhe e bllokoi numrin deri në mëngjes. Jo përgjithmonë. Vetëm sa të mund të flinte.
U zgjua herët, megjithëse kishte rënë vonë. Dielli godiste xhamat dhe kuzhina ishte bërë përvëluese. U la me ujë të ftohtë, i lidhi flokët, veshi një bluzë të thjeshtë dhe thirri një bravandreqës. Pa deklarata, pa skena, pa shpjegime me komshinjtë. Mjeshtri erdhi brenda një ore, ndërroi shpejt bravat dhe i dorëzoi çelësat e rinj. Hana provoi secilin, pagoi punën dhe e futi tufën në çantë.
Pastaj hapi laptopin dhe i shkroi avokatit. Shkurt, thatë, pa asnjë shpërthim emocional: bashkëshorti ishte larguar nga apartamenti që ishte pronë e saj, fëmijë nuk kishin, me shumë gjasë ai nuk do të pranonte divorcin me marrëveshje, ndaj duhej përgatitur kërkesa për gjykatë. Bashkëngjiti listën e sendeve, dokumentet e banesës dhe shënimet për ngjarjet e fundit.
Në orën njëmbëdhjetë paradite, Dritani u shfaq te dera.
Në fillim i ra ziles. Pastaj trokiti. Më pas e shtypi sërish zilen, këtë herë gjatë.
— Hana, hape derën! — u dëgjua zëri i tij nga shkallët. — Mjaft bëre teatër!
Ajo iu afrua derës, por nuk e hapi.
— Fol nga aty ku je.
— I ke ndërruar bravat?
— Po.
— Je normale ti?
— Ke ardhur për plaçkat?
— Kam ardhur në shtëpi!
— Kjo është banesa ime. Dje more çfarë të duhej dhe ike. Gjërat e tjera do t’i marrësh me marrëveshje. Do të thërras edhe një dëshmitar, që të mos ketë më histori.
Nga ana tjetër u dëgjua një goditje pëllëmbe në mur.
— Hape, të thashë!
Hana mori telefonin dhe foli me zë të lartë:
— Nëse vazhdon të trokasësh e të bërtasësh, do të thërras policinë.
Në korridor ra qetësi. Dritani e njihte mirë atë ton. Këtë herë ajo nuk po e frikësonte. Po e paralajmëronte.
— Mendon se gjykata do të të shpëtojë? — tha ai me mllef. — Edhe unë kam të drejta.
— Për divorc, po. Për apartamentin që kam trashëguar, jo.
— Unë kam jetuar këtu!
— Sepse unë ta lejova.
Ai heshti për pak. Kur foli sërish, zëri i kishte ndryshuar; ishte më i ulët, më i butë.
— Hana… hape pak. Mos e bëjmë kështu. U nxeha. Shokët, pija, vapa. Thashë një budallallëk. Ti e di që nuk e kisha me të keq.
Hana mbylli sytë për një sekondë. Ja ku erdhi përpjekja e parë për t’u kthyer mbrapsht. E parashikueshme. Pothuaj e mërzitshme.
— Dritan, ti nuk u pengove rastësisht. Këtë sjellje e ke ushqyer prej vitesh. Dje thjesht e the me zë më të lartë.
— Do të kërkoj falje.
— Tani është vonë.
— Po çfarë të është fiksuar? Për një fjali?
Hana e hapi derën me zinxhirin ende të vendosur. Përballë saj qëndronte Dritani, i rrudhur, i acaruar, me sy të skuqur. Nuk kishte as lule, as çantë, as dokumente. Vetëm telefonin në dorë. Pra nuk kishte ardhur të pajtohej. Kishte ardhur të provonte deri ku kishte shkuar ajo.
— Nuk është për një fjali, — tha Hana. — Është sepse ti pushove së më parë si njeri. Sepse jetove në kurrizin tim dhe u solle si zot shtëpie. Sepse para miqve mendove të blije të qeshura duke më ulur mua. Dhe sepse, edhe tani, nuk të shqetëson ajo që bëre, por fakti që unë guxova të të përgjigjem.
Dritani shtrëngoi nofullat.
— Do pendohesh.
— Po përsërit veten.
Ajo e mbylli derën.
Pas kësaj nisi pjesa e dytë e luftës: jo e zhurmshme, por ngjitëse, e lodhshme. Dritani u shkruante të njohurve të përbashkët se Hana e kishte nxjerrë “në rrugë të madhe”. U thoshte se ajo kishte kohë që kërkonte pretekst. Hidhte edhe nënkuptime sikur në jetën e saj kishte hyrë dikush tjetër. Disa njerëz i shkruan me kujdes. Hana nuk u justifikua para askujt. Dërgonte të njëjtën fjali: “Dritani më fyeu para të ftuarve, nuk kërkoi falje për thelbin e asaj që bëri, apartamenti është imi. Pjesën tjetër nuk e diskutoj.”
Visar Prifti e mori vetë në telefon.
— Hana, më ka lodhur. Thotë se ti i ke shtrembëruar të gjitha.
— Ti ishe aty.
— Pikërisht prandaj po të telefonoj. Nëse të duhet dëshmitar, do të them si ndodhi.
— Kur të më duhet, do të ta kërkoj. Faleminderit.
— Ai gjithmonë kështu bënte shaka, apo jo? Jo vetëm dje?
Hana pa nga dritarja. Poshtë, në oborr, pastruesi po ujiste lulishten me zorrë; uji binte mbi dheun e thatë duke lënë njolla të errëta.
— Po.
Visari psherëtiu rëndë.
— Edhe ne nuk jemi më të mirë. Ndonjëherë qeshnim. Na vinte zor, por rrinim pa folur.
— Herën tjetër që të shihni diçka të tillë, mos rrini më pa folur.
Pas një jave Dritani erdhi për të marrë sendet. Hana ishte përgatitur: kishte thirrur Inën, i kishte futur rrobat e tij në kuti, pajisjet e vogla i kishte vendosur veçmas dhe kishte bërë një listë. Derën e hapi vetëm pasi ndezi regjistrimin në telefon dhe e la aparatin mbi raftin e korridorit.
Dritani hyri bashkë me vëllain e tij, Ledion Rexha. Ledioni dukej i pakënaqur, por e mbante veten. Me sa dukej, edhe atij i kishte ardhur në majë të hundës të shërbente si depo falas për martesën e dikujt tjetër.
— Gjërat janë këtu, — tha Hana. — Kontrollojini sipas listës.
Dritani hodhi një vështrim të ngadalshëm nga korridori.