nga hyrja: bravat e sapondërruara, kutitë e rreshtuara pranë murit, Inën që qëndronte te pragu i kuzhinës. Shprehja në fytyrë iu thartua menjëherë.
— Po sillesh sikur je përmbaruese, — murmuriti ai.
— Jo, — ia ktheu Hana qetë. — Thjesht nuk kam më arsye të besoj fjalën tënde.
Dritani hapi njërën prej kutive dhe nisi të trazonte sendet.
— Ku është boksi im?
— Në ballkon, brenda qeses së zezë.
— Xhaketa blu?
— Në kutinë e poshtme.
— Po tableti?
— Tabletin e kam blerë unë për punë. Ti vetëm e ke përdorur. Ai mbetet këtu.
Dritani qeshi me përbuzje, shkurt dhe thatë.
— Sigurisht. Çdo gjë të mirë e mbajte për vete.
Hana nxori nga dosja faturën dhe dokumentin e garancisë, pa e ngritur zërin.
— Është në emrin tim, është paguar nga unë dhe është përdorur për projektet e mia. Nëse do ta kundërshtosh, rruga është gjykata.
Ledioni i hodhi një vështrim të rëndë të vëllait.
— Dritan, mos e nis prapë. Merr çfarë është e jotja dhe ikim.
Dritani u skuq nga inati, por këtë herë e gëlltiti fjalën. Dukej qartë se kishte ardhur i përgatitur për rrëmujë: për britma, akuza, ndonjë shpërthim që pastaj ta përdorte kundër Hanës, duke e paraqitur si histerike. Por ajo nuk i dha asnjë copëz të tillë. Gjithçka ishte ndarë, shënuar, regjistruar. Edhe thumbimet e tij mbeteshin pezull, pa kuptim, si copa letre që nuk kapeshin askund.
Kur kutitë u nxorën jashtë, Dritani u ndal edhe një çast te dera.
— Mendon se fitove?
Hana i mori nga dora lejen e vjetër të parkimit, të cilën ai, për ndonjë arsye, e kishte futur bashkë me çelësat e makinës, dhe e vendosi në sirtar.
— Unë nuk po luaja, — tha ajo. — Vetëm mbylla hyrjen.
— Tek unë?
— Tek vetja ime.
Ai e pa gjatë, me një përzierje acarimi dhe hutimi, sikur nuk arrinte ta kuptonte gjuhën në të cilën po i flitej. Pastaj doli. Ledioni i bëri Hanës një përshëndetje të shkurtër me kokë dhe e mbylli derën me kujdes pas vetes.
Divorci zgjati më shumë sesa do të kishte dashur ajo. Dritani, edhe vetëm për inat, nuk do të paraqitej në zyrën e gjendjes civile, ndaj Hana nuk harxhoi frymë për ta bindur. Dokumentet shkuan në gjykatë. Në fillim ai kërcënoi se do t’ia bënte jetën “të paharrueshme”, pastaj kërkoi takim ballë për ballë, më vonë u përpoq të përdorte nënën e vet për ta prekur në mëshirë. Hana përgjigjej vetëm për çështje konkrete dhe vetëm me shkrim. Flutura Nano erdhi disa herë deri te hyrja e pallatit, por gjithçka mbaroi te stoli përpara ndërtesës: Hana nuk dilte për biseda që, ende pa nisur, mbanin erën e fajësimit.
Vera u zvarrit e nxehtë, me pluhur, me shtrëngata të shkurtra mbrëmjeve. Apartamenti iu duk papritur më i gjerë. Jo se Dritani kishte zënë shumë vend me sendet e tij, por sepse më parë gjendja e tij shpirtërore dukej sikur ishte shpërndarë në çdo cep. Në korridor, ku i linte këpucët pa kujdes. Në kuzhinë, ku gjente sebep të kritikonte darkën, edhe kur vetë nuk prekte asgjë me dorë. Në dhomën e ndenjjes, ku mund të fliste me orë të tëra për plane madhështore dhe, pas pak, t’i kërkonte Hanës të paguante ndonjë “vogëlsi të domosdoshme”. Tani ai zhurmim i padukshëm kishte pushuar.
Hana nuk e ktheu çlirimin në festë. Ajo thjesht nisi të jetonte. Punonte, takohej me shoqen, bleu peshqirë të rinj, hodhi në plehra filxhanin e krisur të Dritanit, të cilin nuk e dinte as vetë pse e kishte duruar tre vjet, dhe porositi një rrjetë kundër mushkonjave për dritaren. Pikërisht këto gjëra të vogla ia kthyen më fort ndjesinë se ishte zonjë e jetës së saj, më shumë se çdo vendim i madh.
Në gusht, krejt rastësisht, u përball me Krenar Rexhën, atë mikun që dikur qeshte me shakatë e Dritanit. Ai e ndali pranë hyrjes së supermarketit.
— Hana, tung. A mundem vetëm një minutë?
Ajo e pa pa nervozizëm, por edhe pa ngrohtësi të tepërt.
— Nëse është për Dritanin, jo.
— Jo tamam. Doja të të kërkoja falje.
Hana nuk e kishte pritur këtë. Krenari dukej i zënë ngushtë dhe, këtë herë, nuk dukej sikur po luante rol.
— Për çfarë konkretisht?
Ai fërkoi zverkun me pëllëmbë.
— Për faktin që qeshja. Jo gjithmonë, por ka ndodhur. Më dukej se, kur ishim të gjithë në tavolinë, ishin thjesht ngacmime. Pastaj, kur u ktheva në shtëpi, mendova: po t’ia thoshte dikush motrës sime ato fjalë, do t’i bija me grusht. Kurse unë rrija aty dhe buzëqeshja.
— Mirë që e kuptove, — tha Hana.
— Ai tani u tregon të gjithëve se ti e shkatërrove.
— Unë nuk e preka. Ai vetë doli në dritë.
Krenari buzëqeshi shtrembër.
— E fortë kjo.
— E saktë, — ia ktheu ajo.
U ndanë pa biseda të tepërta. Hana nuk kishte nevojë për pendimin e çdo njeriu që kishte qenë dëshmitar. Megjithatë, ishte e rëndësishme për të të shihte se heshtja e asaj mbrëmjeje nuk kishte humbur kot.
Gjykata i shpalli të divorcuar në vjeshtë, por për Hanën gjithçka kishte marrë fund shumë më herët: atë mbrëmje vere, kur Dritani hodhi çelësat mbi komodinën e korridorit. Vendimi i gjykatës ishte vetëm një formalitet, një vulë mbi diçka që ajo e kishte vendosur tashmë brenda vetes.
Disa ditë pas seancës, Dritani i dërgoi mesazhin e fundit të gjatë. Aty kishte gjithçka: mëri, akuza, kujtime të momenteve të mira, përpjekje për t’i ngjallur keqardhje dhe frazën se “askush nuk do të të durojë kështu, kaq të ftohtë”. Hana e lexoi deri në fund. Jo nga dëshira për të vuajtur, por për t’u siguruar edhe një herë se ai nuk kishte kuptuar asgjë.
I ktheu vetëm një përgjigje të shkurtër: “Unë nuk i pranoj më fyerjet si mënyrë komunikimi. Mos më shkruaj.”
Pastaj e bllokoi.
Po atë mbrëmje ftoi Inën në shtëpi. U ulën në kuzhinë, hëngrën shalqi, qeshën me ca gjëra pa rëndësi dhe dëgjuan shiun që më në fund, pas vapës, trokiste e zhurmonte jashtë dritares. Në një moment, Ina tha papritur:
— E di, atë natë u tremba për ty. Mendova se do të shpërthente.
— Edhe unë e kisha llogaritur si mundësi, — pranoi Hana.
— Dhe çfarë do të bëje?
— Do të thërrisja policinë. Po të duhej, do të dilja te fqinja në kat. Por nuk do t’i jepja as apartamentin, as të drejtën të vendoste si duhej të fliste me mua.
Ina tundi kokën ngadalë.
— Ti je prej çeliku.
Hana uli sytë te copa e shalqirit në pjatë dhe buzëqeshi lehtë.
— Jo. Thjesht kam qenë për shumë kohë e sjellshme. Dhe shumë njerëz e ngatërrojnë mirësjelljen me leje për të të hipur mbi qafë.
Pasi Ina iku, Hana doli në ballkon. Shiu e kishte freskuar ajrin; qyteti veror ndriçonte i lagur nën drita. Ajo mendoi se Dritani kishte pasur të drejtë vetëm për një gjë: pas asaj mbrëmjeje, ajo vërtet ishte bërë më e ftohtë. Por jo në kuptimin e keq. Thjesht brenda saj ishte shuar ai zjarr i kotë, mbi të cilin për vite kishte ngrohur vetëvlerësimin e dikujt tjetër.
Ajo nuk kishte ndërmend të ishte më gruaja e përshtatshme që hesht për hir të mysafirëve, martesës, edukatës apo humorit të tjetrit.
Ishte zonjë e apartamentit të saj, e parave të saj, e kohës së saj dhe e zërit të saj.
Dritani kishte dashur ta bënte qesharake para miqve.
Në fund, u kthye vetë në shembullin se sa shpejt një burrë e humb pushtetin, kur një grua ndalon së financuari paturpësinë e tij me heshtjen e vet.