Madje, çuditërisht, kjo iu duk më e lehtë se tre vitet e gjata të pasigurisë.
— E kuptoj, — tha ajo qetë. — Shko te nëna jote, Gentian.
— Çfarë?
— Po flas seriozisht. Shko. Gjërat mund t’i mbledhësh nesër, kur të të ketë kaluar zemërimi. Çelësat do t’i lë te fqinja.
Gentian Hasani e vështroi sikur priste që ajo të qeshte, të zbuste tonin apo të thoshte se nuk e kishte me të vërtetë. Por Iliriana Molla nuk qeshi.
— Ti nuk po e kupton çfarë po bën, — tha ai me zë të ulët.
— Përkundrazi. Po e kuptoj shumë mirë.
Nga korridori, Vjollca Deda shpalli me një lloj kënaqësie se këtë e kishte ditur gjithmonë: ajo grua nuk kishte as zemër, as mend. Mentor Elezi mërmëriti diçka në shenjë miratimi. Gentiani qëndroi edhe pak, si të mos dinte çfarë të bënte me veten, pastaj mori xhaketën dhe doli. Iliriana mbylli derën pas tij. Brava e re kërciti shkurt.
Ajo shkoi në kuzhinë, vuri ujin për çaj dhe u ul pranë dritares. Përtej xhamit, mbrëmja kishte rënë plotësisht.
Gentiani erdhi për rrobat dy ditë më vonë. Zgjodhi mëngjesin, kur Iliriana ishte në punë. Mori veshjet, laptopin dhe disa dokumente. Çelësat i la mbi tavolinën e kuzhinës, pikërisht ata të rinjtë që ajo ia kishte lënë fqinjës. Pranë tyre kishte vendosur edhe një shënim të shkurtër: i duhej kohë për të menduar. Iliriana e lexoi deri në fund, e palosi me kujdes dhe e futi në sirtar.
Kohë kishte edhe ajo. Dhe tashmë po mendonte ndryshe: pa nxitim, pa lot, me atë kthjelltësinë e ftohtë që vjen vetëm pasi një vendim i shtyrë për shumë gjatë më në fund është marrë.
Te juristja shkoi pas një jave. Jo sepse donte të nxitonte, por sepse duhej të dinte saktësisht si funksiononte gjithçka. Juristja ishte një grua jo e re, me shpinë të drejtë dhe me zakonin për të folur prerë, pa zbukurime të kota. Iliriana ia shpjegoi situatën nga fillimi deri në fund. Gruaja e dëgjoi me vëmendje, mbajti disa shënime dhe e pyeti nëse kishte dokumente për pagesën fillestare dhe historikun e kësteve të kredisë së banesës.
Dokumentet ishin të gjitha. Iliriana nuk kishte hedhur asgjë: nxjerrje llogarie, fatura, kontratën e blerjes, vërtetime nga banka. Katër vite pune në kontabilitetin e një kompanie ndërtimi nuk kishin shkuar kot.
Juristja i kaloi një nga një, pastaj ngriti sytë dhe tha:
— Pozicioni juaj është i fortë.
Më pas gjërat morën rrjedhën e tyre. Ngadalë, përmes gjykatës, ekspertizave, afateve dhe përpjekjeve të pashmangshme të Gentianit për ta mbyllur “me mirëkuptim”, por sipas kushteve të tij. Iliriana shkonte në takime, dëgjonte pa ndërprerë dhe përgjigjej shkurt. Një herë, Vjollca Deda i telefonoi për t’i thënë se do të pendohej dhe se fati dinte të hakmerrej. Iliriana iu përgjigj se do ta mbante shënim atë mendim dhe u përshëndet me mirësjellje.
Procesi gjyqësor zgjati tre muaj. Iliriana paraqiti dosjen e plotë: kontratën e shitblerjes, dokumentet që provonin prejardhjen e kursimeve të saj personale, si edhe historikun e pagesave të kredisë, ku dukej qartë se pjesën më të madhe të kësteve e kishte mbuluar ajo. Gentiani u përpoq të kundërshtonte ndarjen e pjesëve, por avokati i tij mund të punonte vetëm me çfarë kishte në dorë. Dhe në dorë kishte pak.
Vendimi i gjykatës i njohu Ilirianës dy të tretat e apartamentit. Gentiani përfitoi një kompensim financiar në përputhje me kontributin e tij real. Vjollca Deda nuk mori asgjë, sepse nuk kishte pasur kurrë asnjë të drejtë mbi atë banesë. Thjesht, deri atëherë askush nuk ishte lodhur t’ia kujtonte.
Iliriana e mori lajmin në një ditë krejt të zakonshme pune, gjatë pushimit të drekës. Lexoi mesazhin e juristes, e mbylli telefonin dhe vazhdoi të hante supën.
Një muaj pasi gjithçka u formalizua, ajo bleu një vazo të re për fikusin. Ishte e madhe, prej qeramike, me ngjyrë terrakote. E nxori bimën nga ena e vjetër, e vendosi me kujdes në dheun e ri dhe e ktheu pranë së njëjtës dritare. Ditët e para fikusi u var pak, siç ndodh zakonisht pas një zhvendosjeje, por pastaj u drejtua dalëngadalë dhe nisi të zgjatej drejt dritës.
Në mëngjes, me filxhanin e kafesë në duar, Iliriana e shikonte dhe mendonte se ndoshta atij i ishte dashur prej kohësh më shumë hapësirë. Vetëm se askush nuk e kishte zhvendosur më parë.