Përballë meje qëndronte një njeri që nuk e njihja më. Fytyra ishte e Nard Luftës, por shikimi, toni, ftohtësia – gjithçka më dukej e huaj. Kur kishte ndodhur kjo largësi? Në ç’moment na ishte këputur filli? Ishte e qartë që diçka më kishte shpëtuar pa e kuptuar.
— Ke dikë tjetër? — e pyeta më në fund, me zë që mezi doli.
— Kjo s’është puna jote, — ma ktheu prerë.
Të nesërmen nisa të mbledh sendet e mia. Çdo vazo që lija në raft më shtrëngonte zemrën. Çdo jastëk, çdo mbulesë, çdo peshqir më dukej si një copëz e vogël e jetës sime që po e braktisja aty. I kisha zgjedhur me aq kujdes, me dashuri, duke menduar se do të mbushnin shtëpinë tonë me ngrohtësi. Tani do t’i përdorte një tjetër grua. Nuk kisha si t’i merrja me vete — as që e dija ku do të përfundoja. Ishte e çuditshme: qaja për sendet, jo për martesën që po shembej. Për atë nuk më dilte asnjë lot. Brenda meje gjithçka ishte ngurtësuar, si gur.
Kur mbylla valixhet, u ula dhe nisa të telefonoja shoqet. Pyetja ime nëse mund të rrija disa ditë tek ndonjëra prej tyre i zuri në befasi. Pas habisë fillonin arsyetimet: njëra kishte nisur “riparime”, tjetra po përballej me “përmbytje”, një tjetër priste të afërm nga jashtë. Çdo derë mbyllej me mirësjellje.
Të kthehesha te mamaja më dukej poshtërim. E dija sa kritike do të ishte, sa fjalë do të dëgjoja. Por ndoshta s’kisha rrugë tjetër. Teksa mendoja çfarë do t’i thosha, telefoni më rrëshqiti nga dora. Kur e mora përsëri, pashë se në ekran ishte hapur kontakti i Melihate Kolës, ish-koleges sime. M’u kujtua se njëherë kishte përmendur që jetonte vetëm. Ishte disa vite më e madhe se unë dhe nuk kishim pasur ndonjë miqësi të ngushtë, megjithatë…
— Alo, zonja Melihate, jam Xhoana Shala. Përshëndetje. Kam një kërkesë paksa të sikletshme dhe, nëse më thoni jo, do ta kuptoj.
— Fol, Xhoana. Shpejt, se jam pak e zënë.
— A do të mund të më strehoje për disa ditë? Është një histori e gjatë… burri më nxori nga shtëpia.
— Histori si gjithë të tjerat, — tha ajo pa ndonjë emocion të veçantë. — Eja në tetë të mbrëmjes. Adresën po ta dërgoj me mesazh.
Dhe e mbylli telefonin. E mbajta aparatin në dorë, e tronditur nga thjeshtësia e përgjigjes. S’e prisja kaq drejtpërdrejt.
Rreth orës gjashtë e gjysmë thirra një taksi — rruga ishte e gjatë dhe trafiku i mbrëmjes zakonisht i rënduar. Kur dola, e përplasa derën pas meje. Mbylla apartamentin, martesën, jetën që kisha njohur deri atë çast.
Kur mbërrita, Melihate Kola kishte ardhur tashmë në shtëpi. Nga kuzhina përhapej aroma e mishit të gatuar dhe e perimeve të freskëta. Ajo më ndihmoi të çoja valixhet brenda, më tregoi se ku ndodheshin gjërat në apartamentin e saj dhe…