…më tha të shkoja në kuzhinë sapo të isha gati. Pasi u lava, vesha rrobat e shtëpisë dhe dola, Melihate Kola e kishte shtruar tashmë tryezën. Në mes qëndronte edhe një shishe verë, e hapur.
— Ke qarë? — më pyeti ajo, duke më vështruar me kujdes.
— Vetëm mbi jastëkë dhe mes vazove, — u përpoqa të bëja shaka.
— Edhe ato e meritojnë, por duhet të qash me të vërtetë. Nxirre nga brenda.
— Nuk po ia dal dot…
— Fillo të flasësh, Xhoana. Thuaji me zë të lartë. Pastaj do të shpërthejë vetë.
Hëngrëm, pimë verë, dhe unë nisa të tregoj gjithçka. Ajo kishte të drejtë: sapo hapa gojën, sikur u ça një digë. Fjalët rridhnin pa pushim, bashkë me lotët. Kur u lodha së ankuari dhe së qari, Melihate Kola më foli për burrin e saj. Ai e kishte lënë për një tjetër, më pas ishte përpjekur të kthehej, por ajo nuk e kishte pranuar. Që nga divorci jetonte vetëm.
— Po pse? — e pyeta, e habitur.
— Sepse ende e dua, — tha qetë.
— Atëherë pse nuk e fale? — hapa sytë.
— E dashur, unë s’kam nevojë për një lojtar që ndryshon skuadër sa herë i teket. Si mund t’i besoj dikujt që në momentin e parë tund bishtin? Me të tillë nuk nisesh në betejë. Unë dua dikë me të cilin mund të shkoj kudo, pa frikë. Zgjedhim gabim ndonjëherë, dashuria të verbon… por me një tradhtar nuk dua të ndaj jetën. As ty s’ta këshilloj.
— Ai tashmë ka gjetur dikë tjetër. Unë s’kam për t’u kthyer. Mbaroi, më la Nard Lufta! Madje e pyeta: “Ke dikë?” Dhe ai: “S’është puna jote.” Si s’është puna ime? Pas kaq vitesh bashkë?
U përpoqa të qaja sërish, por lotët ishin shteruar. As ajo ndjesia e rëndë nuk ishte më. Brenda meje kishte mbetur një boshllëk i ftohtë. Më merrte malli për burrin tim dhe e ndieja se kjo ishte vetëm zanafilla e dhimbjes.
Melihate Kola, sikur të mos më dëgjonte më, tha me vendosmëri:
— Kur të të kthehet, mendoje dhjetë herë nëse e do pranë një njeri kaq të pasigurt.
— Nuk ka për t’u kthyer, — bëra me dorë pa shpresë.
— Do të fillosh punë apo jo? Sot fola me shefin për ty. Mund të nisësh që nesër.
— Vërtet? — u çudita.
— Po, pse të rrish kot? Mbaje mendjen të zënë me punë. Plagët shërohen më shpejt kur s’ke kohë t’i ushqesh.
Isha thellësisht mirënjohëse për atë grua të mençur e zemërmirë. Për strehën, për ndihmën me punën, por mbi të gjitha për atë bisedë që më lehtësoi shpirtin dhe më ndihmoi të vendos në vend mendimet e mia.