Kështu arrita të qetësoja mendjen.
Ditët nisën të rridhnin pa zhurmë, secila duke ndjekur tjetrën. U futa me kokë në punë, gjeta një dhomë me qira dhe, për t’i dhënë vetes një drejtim të ri, u regjistrova në kurs për dizajn. Me djem nuk shoqërohesha fare – kur digjesh një herë, bëhesh dyfish më e kujdesshme. Herë pas here, unë dhe Melihate Kola dilnim në ndonjë kafene të vogël, uleshim përballë njëra‑tjetrës dhe bisedonim gjatë, si dy shoqe që ndajnë të njëjtin fat.
— Xhoana, mos u bëj si unë, — më thoshte ajo duke tundur filxhanin e kafesë. — Do ta kalosh gjithë jetën vetëm? Pse i largon të gjithë që afrohen?
— Jo, nuk kam ndërmend të mbetem vetëm, — i përgjigjesha me qetësi. — Thjesht ende nuk ka ardhur ai që është për mua. Këto gjëra ndihen. Kur është i duhuri, e kupton. Dhe, meqë ra fjala, as për ju s’është vonë të martoheni.
Ajo qeshte me përbuzje të lehtë dhe ndryshonte temë. Flisnim për gjithçka, dhe në ato çaste afërsie nuk ndiheshim as të braktisura, as fatkeqe. Megjithatë, Melihate kishte të drejtë: duhej të mbaja sytë hapur, të mos e lija fatin të më kalonte pranë pa e vënë re. Nuk e doja një pleqëri në vetmi.
Erdhi pranvera. Kishte mbushur plot një vit që nga divorci. Një pasdite, sapo dola nga puna, pashë Nard Luftën. Ishte mbështetur te makina dhe vështronte me ngulm njerëzit që dilnin nga godina. Dukej i lodhur, sikur jeta ta kishte rraskapitur.
Nuk pati përqafime. Më ofroi të më çonte në shtëpi dhe, gjatë rrugës, më tregoi për jetën e tij, që prej kohësh nuk po i shkonte mbarë. Ishte martuar sërish, por e kishte kuptuar shpejt se kishte gabuar rëndë. “Hyra në zyrën e gjendjes civile me një engjëll të bardhë,” tha me hidhërim, “dhe dola me një grua krejt tjetër.”
Kur makina ndaloi para pallatit tim, ndjeva një ngarkesë që më zinte frymën. Doja vetëm të zbrisja.
— Unë po iki, Nard. Gjërat do të rregullohen, — i thashë shkurt.
Papritur zëri iu drodh.
— Xhoana, më fal! — tha me sy të njomur. — E kuptova gabimin. S’do të të lëndoj më kurrë. Le ta nisim nga e para.
Në mendje më shpërtheu një kujtim i hidhur: unë ulur në dysheme, valixhet përreth, shoqet që s’më hapnin derën as për pak ditë, dhe në xhep para vetëm për një taksi.
— Më vjen keq, Nard, por jo. Kurrë më.
— Kaq prerë? Pse? — pyeti i thyer.
— Sepse me ty nuk do të hyja as në betejë, — iu përgjigja.
Zbrita nga makina dhe u drejtova nga hyrja e pallatit. Çdo hap më dukej më i lehtë se tjetri. Lamtumirë, e shkuara ime.