— Të lutem, mos më ço në jetimore, — i pëshpëriti me zë që i dridhej. — Do të bindem për gjithçka, do të të ndihmoj në çdo punë. Po deshe, dërgoje atë… — dhe me kokë tregoi sërish nga dhoma e ndenjjes.
— Kë? Hanën? — u habit Vasil Dhrami. — Bir, të rriturit nuk i pranojnë në jetimore. Pastaj ajo është gruaja ime. Si mund ta “dorëzoj” diku?
— Po ti e more dikur për grua… më merr edhe mua për djalë, — këmbënguli Kostandin Leka, duke e shtrënguar fort. Vasilit i ra në vesh rrahja e shpejtë e zemrës së fëmijës.
— Nuk do të të lë kurrë në duart e askujt, — i premtoi ai me vendosmëri.
…Të hënën në mëngjes, Vasil Dhrami e çoi djalin në jetimore, si zakonisht, me mendimin ta merrte sërish në fundjavë. Në hyrje i doli përpara edukatorja, Flutura Peshkatari. Ajo e përshëndeti, por menjëherë vuri re se diçka nuk shkonte.
— Zoti Dhrami, a mund të qëndroni pak? Kostandin, shko luaj me të tjerët, vij pas pak, — tha ajo me një buzëqeshje të lehtë.
— Jam me vonesë për në punë, por mund të ndalem disa minuta, — u përgjigj ai disi i trazuar.
— Ka ndodhur gjë? Ju shoh të rënduar.
— Jo, gjithçka është në rregull. Të premten do të vij ta marr, si gjithmonë, — shtoi ai, duke u përpjekur të duket i qetë.
Flutura e vështroi me kujdes. — Mendohuni mirë. Një fëmijë nuk është send që merret me qira për disa ditë. Është një shpirt i gjallë, i plagosur shumë përpara se t’ju njihte ju. Mos e detyroni të rrjedhë gjak përsëri.
— Ju jap fjalën, zonjë Flutura, që Kostandini nuk do të derdhë më lot dhe nuk do t’i mungojë asgjë. E kam vendosur përfundimisht: dua ta birësoj.
— Ju po, por Hana Gjini? — ngriti vetullën ajo me dyshim.
Vasili heshti për një çast, pastaj u përgjigj shkurt: — Ajo është dakord.
Atë ditë ai nuk u paraqit në zyrë. Fillimisht takoi avokatin e tij, më pas shkoi te shtëpia e vjehrrës, ku Hana kishte kaluar natën. Sapo u hap fjala për birësimin e Kostandinit, ajo reagoi ashpër, duke përmendur edhe divorcin si zgjidhje të vetme.
— Hana, je e sigurt për këtë? Nëse do ndarje, le të jetë ndarje. Vëre re, nuk e propozova unë, — tha ai me një buzëqeshje të ftohtë.
— Ashtu qoftë! Divorc, ndarje pasurie dhe secili në rrugën e vet. Nuk kam ndërmend ta shpenzoj rininë time me atë fëmijë. Madje e kuptova që nuk dua fare fëmijë. T’i rrisësh është torturë, — deklaroi ajo me gjeste teatrale, duke rrotulluar sytë.
— Më mirë që u sqarua tani, — u përgjigj Vasili me qetësi të akullt. — Në rregull, por për ndonjë ndarje pasurie mos llogarit…